Πάνος Λουκάκος

Ηταν και αυτή μία δήλωση στη σειρά των άλλων που έχουν προηγηθεί, στις οποίες έχει ασκήσει με κάθε ευκαιρία επιθετική έως κατεδαφιστική κριτική στους χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη στα εθνικά θέματα και κυρίως τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, της Δικαιοσύνης και ευρύτερα του Κράτους Δικαίου, την αναποτελεσματικότητα του λεγόμενου επιτελικού κράτους και πολλά άλλα συναφή. Ολα αυτά ενώ δεν έχει κρίνει σκόπιμο έως τώρα να αφιερώσει έστω μία φράση στην επάνοδο του Αλέξη Τσίπρα στην ενεργό πολιτική, στο πολιτικό παρελθόν του, στις περιφερόμενες ανά την Ελλάδα επικολυρικές αερολογίες της «Ιθάκης» του και τις ανάλογες αερολογίες του μανιφέστου του. Και όλα αυτά ενώ και ως ενεργεία βουλευτής αλλά και κατόπιν ως πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει ποτέ διατυπώσει κριτική άποψη για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού το πρώτο εξάμηνο που βρέθηκαν στην εξουσία.

Αντίστοιχα και ο Τσίπρας, ο οποίος με μεγάλη ευκολία συνεχίζει να επιτίθεται εναντίον των πάντων και για τα πάντα, ποτέ δεν έκρινε σκόπιμο να επικρίνει τον Κώστα Καραμανλή για την πολιτική του ως πρωθυπουργού στην περίοδο 2004-2009, που αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία και την αφετηρία για την οικονομική καταστροφή της χώρας και τα μνημόνια που ακολούθησαν, αφού πρόλαβε με μεγάλη χαρά να παραδώσει την έτοιμη να εκραγεί βόμβα στα χέρια του ανέμελου διαδόχου του Γιώργου Παπανδρέου.

Στην ίδια ακριβώς γραμμή με τον Κώστα Καραμανλή έχει κινηθεί έως τώρα και ο Προκόπης Παυλόπουλος, πρόεδρος της Δημοκρατίας στα κρίσιμα χρόνια που ο Τσίπρας και ορισμένοι ανεκδιήγητοι συνεργάτες του κυβερνούσαν την Ελλάδα. Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, μάλιστα, σε επανειλλημμένες συνεντεύξεις του έχει πλήρως δικαιολογήσει και καλύψει τον Τσίπρα για τις αχαρακτήριστες κινήσεις του το πρώτο εξάμηνο του 2015 και κυρίως το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα του Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, τη διενέργεια του οποίου προσυπέγραψε και ο ίδιος αντί να απειλήσει με το ισχυρό και αποτελεσματικό όπλο που διέθετε, την παραίτησή του.

Τα δεδομένα αυτά, με νέα αφορμή την πολιτική επανεμφάνιση Τσίπρα και το αποκαλυπτικό και συναρπαστικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού έχουν επαναφέρει στο προσκήνιο μία παλαιότερη συζήτηση: τις σχέσεις και τις υπόγειες διασυνδέσεις της καραμανλικής λαϊκής Δεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ, τις σχέσεις αμοιβαίας κάλυψης μεταξύ Καραμανλή και Τσίπρα. Ο πρώτος ουδέποτε κατήγγειλε τον δεύτερο για τα ανεκδιήγητα πεπραγμένα του και ο δεύτερος ουδέποτε κατηγόρησε τον πρώτο για το γεγονός ότι έριξε την οικονομία στα βράχια την περίοδο 2007-2009. Και μάλιστα ο Αλ. Τσίπρας έκρινε σκόπιμο να διορίσει Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Προκόπη Παυλόπουλο, έναν από τους κύριους ευθυνόμενους για τις δεκάδες χιλιάδες προσλήψεις στο Δημόσιο, την ώρα που η οικονομία της χώρας έπνεε τα λοίσθια. Παρεμπιπτόντως, δε, ανέθεσε τη δικαστική εξόντωση πολιτικών αντιπάλων του με τη σκευωρία της Novartis σε έναν άλλον στενό συνεργάτη του Καραμανλή, τον καταδικασθέντα μάλιστα για τον λόγο αυτόν από το Ειδικό Δικαστήριο αρμόδιο επί της Δικαιοσύνης υπουργό Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, τον αποκληθέντα και Ρασπούτιν.

Οχι τυχαία είχε καταγγείλει ο Ευάγγελος Βενιζέλος αυτή την υπόγεια διασύνδεση Τσίπρα - Καραμανλή, αυτή την ειδική σχέση της καραμανλικής λαϊκής Δεξιάς με τον ΣΥΡΙΖΑ ως μία τρίτη συνιστώσα του καθεστώτος Τσίπρα. Αλλοι την είχαν χαρακτηρίσει ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Αυτή δε η ειδική σχέση φαίνεται πως τώρα αναβιώνει με την πολιτική ενεργοποίηση, τις Ιθάκες, τα μανιφέστα και το υπό ίδρυση κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.

Τη φορά αυτή ο κεντρικός στόχος δεν είναι η υποστήριξη του ίδιου του Τσίπρα. Είναι η αποδυνάμωση και η φθορά του Μητσοτάκη με τη δημιουργία ενός αντιηγετικού μετώπου μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Ηδη έχουν βρεθεί ορισμένοι πρόθυμοι να συμβάλλουν προς την κατεύθυνση αυτή, έχοντας αυτοχριστεί υποψήφιοι διάδοχοί του. Και επιχειρούν τώρα να στρατολογήσουν χρήσιμους ηλίθιους στην προσπάθειά τους αυτή, είτε μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., είτε σε μέσα ενημέρωσης, είτε ανάμεσα σε ολιγάρχες, πρόθυμους να χρηματοδοτήσουν για τους δικούς τους λόγους και τα δικά τους συμφέροντα την απομάκρυνση του Μητσοτάκη από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας και εντέλει της εξουσίας. Διότι αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής και ο κοινός στόχος των κινήσεων που γίνονται από διάφορους σε διάφορα επίπεδα. Αλλοι κινούνται για πολιτικούς λόγους και άλλοι για οικονομικούς, καθώς η πίτα που είναι προς διανομή δεν επαρκεί για όλους και πολλοί είναι οι παραπονεμένοι, που γνωρίζουν ότι θα μείνουν έξω από τη μοιρασιά.

Πού μπορεί να οδηγήσουν όλοι αυτοί και όλα αυτά αν ευδοκιμήσουν προλέγει ίσως το ντοκιμαντέρ και το προηγηθέν εξαιρετικό σχετικό βιβλίο «Η τελευταια μπλόφα» των Βαρβιτσιώτη - Δενδρινού. Ιδιαίτερα χρήσιμα μάλιστα και τα δύο σε μία χώρα στην οποία αποδεδειγμένα τα παθήματα δεν γίνονται πάντα μαθήματα.