Γιάννης Σερέτης

Πρωταθλήτρια η ΑΕΚ, λοιπόν, όπως ήταν σχεδόν βέβαιο πως θα συμβεί μετά και τη δεύτερη σερί νίκη της στα play offs, επί του ΠΑΟΚ. Αξια πρωταθλήτρια, δίκαιη, όπως ήταν πέρυσι ο Ολυμπιακός και πρόπερσι ο ΠΑΟΚ με το απίστευτο 4/4 στο φινάλε, τότε που η Ενωση είχε «αυτοκτονήσει», όπως είχε κάνει και έναν χρόνο νωρίτερα ο Παναθηναϊκός του Ιβάν.

Με τον δικό της τρόπο. Ξεκινώντας ως τέταρτο φαβορί. Με καινούριο προπονητή. Διατηρώντας τον κορμό της περυσινής σεζόν, βελτιώνοντας κάποιους παίκτες, χωρίς πολλές επιτυχημένες μεταγραφές (Ρέλβας, Γιόβιτς, Μάριν και Ζοάο Μάριο ως ρολίστας), χωρίς σούπερ ενίσχυση τον Ιανουάριο (Βάργκα και τέλος), αλλά με μεγάλες αντοχές στα δύσκολα και στις γκέλες. Χωρίς πολλούς τραυματισμούς (μπράβο στους γυμναστές και στο ιατρικό της τιμ), με τρομερή συσπείρωση και πίστη. Ο ΠΑΟΚ διαλύθηκε από τους τραυματισμούς και δεν ξαναβρήκε ποτέ τη χημεία του μετά το σμπαράλιασμα πολλών βασικών του παικτών, ο Ολυμπιακός δεν βρήκε ποτέ Plan B και φάρμακο στην αστοχία, έχοντας παράλληλα και τραγική συγκομιδή στα ντέρμπι, ο Παναθηναϊκός είχε τεθεί νοκ άουτ από τον Οκτώβριο, η Ενωση το πήρε στην τελική φάση πιο εύκολα κι απ’ ότι φανταζόταν ο πιο αισιόδοξος οπαδός της.

Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε στη Νέα Φιλαδέλφεια καλεσμένος σε πάρτι. Χωρίς πίεση, χωρίς κίνητρα. Χωρίς εννέα παίκτες. Όμως για ακόμα μια φορά έδειξε ανταγωνιστικός στα play offs, κι ας μην έχει νικήσει ακόμα! Συσπειρωμένος, με 4-2-3-1 για πρώτη φορά μετά από τρεις μήνες και 16 διαδοχικούς αγώνες, με νεανική επιθετική τριάδα που πρέσαρε (Τετέι, Αντίνο, Παντελίδης), με έναν επιπλέον παίκτη στη μεσαία γραμμή (Ταμπόρδα για πρώτη φορά ως δεκάρι, σχεδόν απογοητευτικός) και με διάθεση να παίξει ποδόσφαιρο και να μην παίζει μόνο άμυνα με κόντρα επιθέσεις. Οσο του επέτρεψε η ΑΕΚ, η οποία ευτυχώς για τους Πράσινους παρατάχθηκε χωρίς τον MVP των play offs (Ζίνι), οι Πράσινοι έκαναν το καλύτερο που μπορούσαν. Ο Τσέριν που κοιτά σαν άγαλμα στα δυο γκολ της Ενωσης δεν έχει αμυντικό ένστικτο και το ξέρουμε: ας μην είχε βγάλει ο Μπενίτεθ τον Κοντούρη στο 73’ για να μην γινόταν το πάρτι από αέρος μετά το 75’… Ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται δυο βασικούς στόπερ, επίσης το γνωρίζουμε. Ότι χρειάζεται έναν γκολτζή εξτρέμ και όχι τον Πελίστρι των μηδέν γκολ στην εφετινή σεζόν είναι προφανές...

Όμως χθες για πρώτη φορά επί Μπενίτεθ σε εκτός έδρας ντέρμπι μετά από το αλησμόνητο 4-0 στη Νέα Φιλαδέλφεια (όταν ήταν ανώτερος στο πρώτο μέρος και σμπαραλιάστηκε ψυχολογικά και πνευματικά στο β’ μέρος), έδειξε ότι θα μπορούσε να έχει επιλέξει έναν διαφορετικό δρόμο παιχνιδιού ο Ράφα. Μια αδούλευτη επιθετικά ομάδα, η οποία είχε βελτιωθεί πάρα πολύ αμυντικά παίζοντας με τρεις στόπερ και δύο αμυντικούς χαφ, μπορεί να πάρει σποραδικά καλά αποτελέσματα στα μεγάλα ματς, ειδικά όταν διαθέτει και αρκετούς παίκτες με εμπειρία στην αμυντική του ζώνη (Καλάμπρια, Κυριακόπουλος, Ινγκασον, όλοι οι στόπερ του πλην Κάτρη). Όμως δεν μπορεί καν να διεκδικήσει – πολλώ δε μάλλον να κατακτήσει – πρωτάθλημα!

Ο Παναθηναϊκός, με τρεις αλλαγές προπονητών, βρίσκεται στο -19 από την ΑΕΚ έχοντας μεγαλύτερο μπάτζετ από την Ενωση. Εχει ξανασυμβεί από την περίοδο που ο Γιάννης Αλαφούζος… άνοιξε την κάνουλα; Όχι. Είναι ευθύνη κυρίως του Μπενίτεθ όλο αυτό; Όχι προφανώς, είναι ευθύνη της διοίκησης και όσων έκανε και δεν έκανε το προηγούμενο καλοκαίρι. Χρειάζεται τουλάχιστον δέκα μεταγραφές (πέντε – έξι βασικών με το βάρος να πέφτει κυρίως στη μεσαία γραμμή και στο κέντρο της άμυνας); Ασφαλώς.

Εχει πείσει ο Ράφα ότι αξίζει δεύτερη ευκαιρία, δεδομένου μάλιστα ότι το πρότζεκτ ήταν για ενάμιση χρόνο; Όχι. Είμαστε βέβαιοι ότι θα αποτύχει αν παραμείνει; Ασφαλώς όχι. Αλλά η τελευταία χρονιά που πήρε πρωτάθλημα ήταν πριν από περίπου 20 χρόνια. Το μαχαίρι και το καρπούζι είναι στον Αλαφούζο, στον Μπουτσικάρη, στον Μπαλντίνι και σε δεύτερο επίπεδο στους Κορόνα – Κοτσόλη. Από την προσεχή Δευτέρα, αρχίζει η περίοδος της ανακατασκευής, είτε μείνει ο Ράφα, είτε απολυθεί.

Η ΑΕΚ πήρε δύο πρωταθλήματα και έχασε ένα μέσα από τα χέρια της στα τέσσερα χρόνια λειτουργίας του καινούριου της γηπέδου. Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η σπουδαιότερη κληρονομιά του Δημήτρη Μελισσανίδη στο κλαμπ. Ο Βοτανικός θα είναι η σημαντικότερη του Γιάννη Αλαφούζου στον Παναθηναϊκό. Μέχρι τότε, όμως, μεσολαβεί ένα πρωτάθλημα και ένα ημερολογιακό έτος. Λογικά, ποδοσφαιρικά, ρεαλιστικά, αυτό που μπορεί και πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός σ’ αυτό το χρόνο είναι να ξαναχτίσει μια ομάδα με επιθετική ταυτότητα, όχι να κατακτήσει τον τίτλο.

Αν το κάνει στην επόμενη σεζόν, θα δικαιούται μετά να ελπίζει για το πρώτο του πρωτάθλημα μετά από 18 χρόνια, στην πρώτη σεζόν του Βοτανικού.