Άννα Παναγιωταρέα

Φυσικά. Αποτυπώνουν, τη συγκεκριμένη στιγμή που διεξάγονται, τη βούληση των πολιτών ως φωτογραφία της περιρρέουσας κοινωνικής αντίληψης. Αν δεν είχαν ειδικό βάρος, ποιος ο λόγος να γίνονται. Το γεγονός ότι είθισται τα κόμματα, ιδίως της ευρύτερης Αριστεράς, να αμφισβητούν την εγκυρότητα και την αξιοπιστία τους, ουδόλως αφορά τους πολίτες. Ο λόγος απλός. Ποιο κόμμα, δημόσια και a priori, παραδέχεται ότι βαδίζοντας προς εκλογική αναμέτρηση είναι «χαμένο από χέρι»; Γι’ αυτό είθισται -προς γενική θυμηδία- αρχηγοί που το κόμμα τους υστερεί στις δημοσκοπήσεις να δηλώνουν: «Η έγκυρη δημοσκόπηση βγαίνει από την κάλπη». Αληθές: Την εκλογική επαύριο καταποντίζονται...

Η Νέα Δημοκρατία από τον Ιούνιο 2016, επί δέκα έτη συναπτά, υπερτερεί στις δημοσκοπήσεις. Η πρωτοκαθεδρία της παγιώθηκε έξι μήνες μετά την ανάληψη της ηγεσίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Θυμάστε ότι παραμονές των εκλογών του 2019 δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ της Αριστεράς μετρήσεις όπου με ζέση και έπαρση προέβλεπαν συντριπτική νίκη Τσίπρα; Ακολούθησαν τρεις συντριπτικές ήττες του. Η «δικαίωση» της καταστροφής δεν επετεύχθη. Οι δε σχετικές «εταιρείες» εξαφανίστηκαν στην πορεία.

Πριν από λίγες ημέρες, τα αριστερά ΜΜΕ θριαμβευτικά χαιρέτισαν το κοινό ανακοινωθέν πέντε νεοδημοκρατών βουλευτών ως «την αρχή του τέλους της ηγεσίας Μητσοτάκη», προστρέχοντας και σε ονόματα επίδοξων διαδόχων. Μια και η αντιπολίτευση δεν κατορθώνει να πλήξει τον Μητσοτάκη, η όποια νεοδημοκρατική επιπολαιότητα καθίσταται ευπρόσδεκτη. Ωστόσο, η αντιπολίτευση όφειλε να γνωρίζει ότι στη μακρά ιστορική παράδοση της Νέας Δημοκρατίας ποτέ αρχηγός της δεν έπεσε από βεβιασμένες «συνωμοσίες Κατιλίνα», ούτε και εξέλεξε ποτέ αρχηγό κατά παραγγελία. Οποτε αναδύθηκαν ανάλογες «φιλοδοξίες» -ιδίως από τις λεγόμενες βαρονίες ή τα δημοσιογραφικά συγκροτήματα ή τους οικονομικούς παράγοντες- το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό προς τους συμφερόμενους. Δεν υποκύπτω στον πειρασμό να αναφέρω παραδείγματα με γνωστότερα αποτελέσματα.

Η δε ομάς των «πέντε», αν και παραβίασε την κοινή αρχή που ισχύει σε όλα τα κόμματα («πρέπει να ασκείται κριτική, αλλά εντός των θεσμικών οργάνων»), θεωρώ ότι εξέφρασε καθολική κοινοβουλευτική προσδοκία: η νομοθετική αρχή να έχει λόγο και στα της εκτελεστικής. Η εκπεφρασθείσα εισπήδηση από τη μια εξουσία στην άλλη, την οποία απαγορεύει το Σύνταγμα, αν και θεωρήθηκε «πισώπλατη», είναι αποτέλεσμα του βουλευτικού άγχους της επανεκλογής. Μπορούσε να παρέλκει, αλλά ου και προς θάνατον...

Η Νέα Δημοκρατία παραμένει μεγάλο κόμμα, με σημαντική παραδοχή στην κοινωνία. Εχει ιστορική παράδοση στην εκπροσώπηση ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών, ιδίως με δυνάμεις που ψηφίζουν με γνώμονα το συμφέρον της χώρας. Αρχή που ίσχυσε και κατά τη σοφή συγκρότηση των κυβερνήσεων Μητσοτάκη. Προκύπτουν ενδείξεις ότι απρόβλεπτες συγκυρίες δύνανται να ανατρέψουν το παγιωμένο καθεστώς της πρωτοκαθεδρίας της; Η εκτίμηση ψήφου είναι το 32,2% υπέρ της Ν.Δ. Σχεδόν 4 μονάδες πάνω από το ποσοστό της στις ευρωεκλογές. Η θετική αξιολόγηση κυβέρνησης και πρωθυπουργού βρίσκεται στο 38,5% και 39,1% αντίστοιχα, προσεγγίζοντας τα ποσοστά των εθνικών εκλογών 2023. Η βούληση των πολιτών είναι μονοκομματική κυβέρνηση. Η κατατμηθείσα και άεργη αντιπολίτευση μη έχοντας στρατηγική και σχέδιο διακυβέρνησης γραπώνεται στο ρεφρέν «ΟΠΕΚΕΠΕ-Κοβέσι, τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, σιδηροδρομικό δυστύχημα Τεμπών», γεγονότα που με καλύτερη οργάνωση, νομοθετικό πλαίσιο και ουσιαστική παρακολούθηση θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Λάθη; Ναι, και με αυτά φουσκώνουν ένα πολιτικό «αερόστατο», το οποίο όμως ξεφουσκώνει η κρίσιμη διεθνής πραγματικότητα: πόλεμος στη γειτονιά, γείτονες που ερμηνεύουν διεθνείς συνθήκες κατά το δοκούν, πυκνή ομίχλη περί τα διεθνή οικονομικά. Από την άλλη, στέκεται η Ελλάδα με ισχυρή άμυνα, με δηλωμένους συμμάχους, με ικανές διμερείς συμφωνίες. Θα αφεθεί ακυβέρνητη η χώρα; Ποιος πολίτης το διακινδυνεύει...

Μήπως έχασε η κυβέρνηση την εμπιστοσύνη της πλειοψηφικής κοινωνίας; Απλά η -εξ ων συνετέθη- διασπασμένη αντιπολίτευση ενδίδει στις φαντασιώσεις της, αντιδρώντας μίζερα και μικρόνοα.

Πράγματι, το κόστος της ζωής και το στεγαστικό δημιουργούν ανασφάλεια στον πολίτη. Ας μην επαναλαμβάνομαι. Είμαι βέβαιη ότι «οι έχοντες ώτα ακούειν ακουέτωσαν». Η Νέα Δημοκρατία είναι κόμμα με ιστορικό παρελθόν προσφοράς και μεγάλη ικανότητα στοχαστικής προσαρμογής σε συγκυρίες δυσχερείς και απρόβλεπτες. Η πολιτική παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη εδράζεται στα γερά θεμέλια της αποτελεσματικότητας, στην οικονομική σταθερότητα και στην πολιτική ομαλότητα που εγκατέστησε, στην εξαιρετική διεθνή παρουσία του, με ισχυρές διαπροσωπικές σχέσεις, σε μια περίοδο που η παγκόσμια κοινότητα βιώνει κυκλώνες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχοντας απέναντι το σύνολο της αντιπολίτευσης, παραμένει πολιτικά κυρίαρχος, διεκδικώντας με αξιώσεις τρίτη θητεία. Η ενασχόληση της αντιπολίτευσης με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας υποχωρεί έναντι της πολιτικής επιβίωσής της, κατά το λεγόμενο η σώζουσα εαυτήν σωθήτω... Οι προσωπικές επιδόσεις του Μητσοτάκη στην καταλληλότητα για πρωθυπουργό είναι υψηλές. Ο δεύτερος καρκινοβατεί και ακολουθεί η ανυπαρξία. Ποιος αποχρών λόγος, λοιπόν, να κάνει το χατίρι στους Ανδρουλάκη, Φάμελλο, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλο με πρόωρη προσφυγή στις κάλπες; Ποιος εξ αυτών τρέφει έστω και αμυδρή ελπίδα... Μαξίμου; Ούτε κατ’ όναρ. Μια αντιπολίτευση -κομμάτια και θρύψαλα- ή δύο κυοφορούμενα αλλοπρόσαλλα κόμματα είναι αντίπαλοι με αξιώσεις; Διεξάγεται σκληρός αγώνας στην αντιπολίτευση. Οχι ποιος μπορεί να λάβει ισχυρή πρόταση διακυβέρνησης, αλλά ποιος θα κατορθώσει να ηγηθεί της επόμενης... αξιωματικής αντιπολίτευσης!

Μα τι συζητάμε τώρα! Το 50,7% των ψηφοφόρων δηλώνει (Opinion Poll, 4 Μαΐου) ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσει πολιτική σταθερότητα. Το 34,9% θα ψηφίσει για να διαμαρτυρηθεί. Είναι περίπου το ίδιο ποσοστό διαμαρτυρόμενων που το 2015 παρέδωσε την Ελλάδα στον θίασο των σαλτιμπάγκων, της πρώτης φοράς Αριστεράς. Το 54,4% δηλώνει ότι και τις επόμενες εκλογές θα τις κερδίσει ο Μητσοτάκης. Δηλαδή; Λέμε ότι ψηφίζουμε όπως ψηφίζουμε, αλλά ευτυχώς υπάρχει ο Μητσοτάκης...