Δημήτρης Παγαδάκης

Καθώς, όμως, βράδιαζε η ατμόσφαιρα γινόταν απόκοσμα σοκαριστική αγγίζοντας τα όρια της ντροπιαστικής ταπείνωσης.
Το μπλε τσουνάμι κατέφθανε ορμητικά απειλητικό. Όσο περνούσαν οι ώρες τα σοβαρά πολιτικά πλήγματα που δέχονταν οι Ρεπουμπλικάνοι υποψήφιοι στις κάλπες έπαιρναν ανατριχιαστικό χαρακτήρα για τα δύο τελευταία χρόνια της προεδρίας του Τραμπ.
Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν στις ενδιάμεσες εκλογές τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας. Ανέτρεψαν τους έως τώρα κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς για να δημιουργήσουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα στο πολιτικό σκηνικό. Με ότι αυτή συνεπάγεται μέχρι το τέλος της προεδρική θητείας

Η επόμενη μέρα ξημέρωσε δυσοίωνα συννεφιασμένη για τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Με την εικόνα του πλέον τραυματισμένη και τον ίδιο σαν στραπατσαρισμένο πρωταγωνιστή μιας αποτυχημένης θεατρικής παράστασης.

Μέχρι χθες απαιτούσε στη σκηνή απόλυτη πίστη και προσοχή από όλους. Έως ότου οι θεατές αποχώρησαν δυσαρεστημένοι από την αίθουσα. Τού γύρισαν την πλάτη εκδηλώνοντας εκκωφαντικά την αποδοκιμασία τους. Τόσο γιατί βαρεθήκαν την αλλοπρόσαλλη μανιέρα του, όσο και επειδή δεν του χρωστούσαν τίποτε.

Πόσο μάλλον εμπιστεύονταν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει την πολιτική σαν μια προσωπική επιχείρηση. Το περιβάλλον των συνεργατών του σαν αναλώσιμους υπηρετικό προσωπικό , Του θεσμούς ως εμπόδια, τους σύμμαχους ποτέ ως πελάτες και ποτέ ως αντίπαλους, και τους πολιτικούς του ανταγωνιστές ως θανάσιμους εχθρούς .

Το αποτέλεσμα της κάλπης , για πρώτη φορά μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, τού υπενθύμισε ότι η Αμερική δεν είναι ιδιοκτησία του. Αλλά το μυαλό του κάτω από τη πορτοκαλί φράντζα δεν φάνηκε να αλλάζει. Δεν του το επιτρέπει η αβυσσαλέα του εγωπάθεια Δεν αναρωτήθηκε καν τι πήγε στραβά στην πολιτική του. Αναρωτήθηκε, απλώς, ποιοι δεν τον υπηρέτησαν αρκετά καλά.
Ο Τραμπ δεν αντιμετώπισε την εκλογική κατραπακιά ως απόρριψη της πολιτικής και οικονομικής του διαχείρισης. Μετέφερε την ευθύνη στους υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος.

Αμφισβήτησε την πολιτική τους επάρκεια και επιχείρησε να διαχωρίσει τη δική του δημοτικότητα από την εκλογική πανωλεθρία. Εφάρμοσε από ιδιοσυγκρασία το γνώριμο μηχανισμό πολιτικής αυτοπροστασίας με την αποστασιοποίηση από κάθε ευθύνη. Κατ αυτόν η νίκη ανήκει στον ηγέτη, η ήττα στους άλλους. Ποτέ στον εαυτό του.

Σε όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για να ενισχύσει την υποστήριξη των διαφαινόμενα καταδικασμένων υποψηφίων του, προειδοποιούσε για τα καταστροφικά αποτελέσματα σε περίπτωση που επικρατήσουν οι «ακραίοι» Δημοκρατικοί.

Έκρουε εκφοβιστικά τον κώδωνα του κινδύνου για την επικράτηση εκ μέρους τους ενός κομμουνιστικού καθεστώτος στο όποιο μαινόμενοι Μαρξιστές θα πυρπολούσαν τις εκκλησίες. Ξετύλιγε ξεδιάντροπα ένα επινοημένο Horror Show για να τρομοκρατήσει τους συντηρητικούς ψηφοφόρους

Παρότρυνε επίσης με το ιερό σθένος ενός πανταχού παρόντος Μεσσία το κοινό των συγκεντρώσεων του να ψηφίσει σαν να βρισκόταν ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο. Η μεγαλομανία του τον εμπόδιζε να διαβάζει καθαρά τις δημοσκοπήσεις που έδειχναν τη δημοφιλία του στο χειρότερο από ποτέ ποσοστό.

Αναπόφευκτα οι θυμωμένοι και απογοητευμένοι ψηφοφόροι, όπως φάνηκε, ακολούθησαν την προτροπή του. «Μαύρισαν» την αόρατη συμμετοχή του. Ο ίδιος αποδέχτηκε, αναγκαστικά, την συντριπτική ήττα του στα ΜΜΕ.

Παραδέχτηκε με δηλώσεις του σε εφημερίδες και εμφανιζόμενος σε ζωντανές τηλεοπτικές συνδέσεις ότι θα συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς. Εκδήλωσε την επιθυμία να κάνει συμφωνίες μαζί τους.

Ήταν , όπως αποδείχτηκε, μια ακόμη υποκριτική εκτέλεση ενός εμμονικού θεατρικού ρόλου. Έτσι κι αλλιώς στη συνήθη εριστική και αλαζονική .ρητορική του δεν υπήρχαν ποτέ ψήγματα συμφιλιωτικής διάθεσης .

Λίγες ώρες αργότερα κοινοποίησε στο Truth Social μια εικόνα με το κόκκινο καπέλο του μπέιζμπολ, που στο μέτωπό του έγραφε φαρδιά πλατιά τη λέξη «VETO». Η δημοσίευση προανήγγειλε, δίχως περιττές γαρνιτούρες , τη σκληρή του σύγκρουση με το νέο Κογκρέσο.

Δεν είναι, άλλωστε ένας συνηθισμένος πρόεδρος που αντιμετωπίζει μια εκλογική ήττα ως προειδοποίηση για αλλαγή πολιτικής. Η πολιτική του φυσιογνωμία στηρίζεται στην προσωπική κυριαρχία, στην αντιπαράθεση και στην αδυναμία αποδοχής των περιορισμών.
Ποσό μάλλον από τη στιγμή που οι Δημοκρατικοί αποκτούν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν νομοθετικές πρωτοβουλίες. Να ελέγχουν τους προϋπολογισμούς και τις εγκρίσεις διορισμών .

Να ξεκινήσουν κοινοβουλευτικές έρευνες για την κυβέρνηση και ακροάσεις στις όποιες μεταξύ άλλων θα διερευνήσουν και τη ξιπασμένη Γκιλφόιλ. Να επιχειρήσουν τη μετατροπή του Κογκρέσου σε θεσμικό αντίβαρο στον Λευκό Οίκο.

Η αληθεια είναι ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να διατηρεί την προεδρική εξουσία με όλα τα προνόμια που αυτή του παρέχει. Δεν κατέχει όμως πλέον ολόκληρη την πολιτική σκηνή.

Και ένας ηγέτης που έχει μάθει να θεωρεί κάθε διαφωνία προδοσία και κάθε διαφορετική οπτική πισώπλατη μαχαιριά, δυσκολεύεται να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στα κορυφαία θεσμικά καθήκοντα του και την παντοδυναμία.

Εφόσον, το πιο πιθανό, δεν επιλέξει τη προσαρμοστικότητα με τους Δημοκρατικούς και συνάψει επιλεκτικές συμφωνίες μαζί τους προκειμένου να διασώσει την πολιτική του κληρονομιά, η πολωτική τοξικότητα θα εκτοξευτεί στη στρατόσφαιρα πάνω από την Ουάσιγκτον. Το Κογκρέσο θα μετατραπεί σε μόνιμο πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης, ενώ ο Τραμ θα κλιμακώνει τη διένεξη με εντονότερη χρήση των προεδρικών εκτελεστικών εξουσιών.

Ωστόσο, το ηχηρό εκλογικό χαστούκι που δέχτηκε δεν σημαίνει απαραίτητα το τέλος του τραμπισμού. Μόνο που με δραματικά πια μειωμένο το πολιτικό του κεφάλαιο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, η επίδειξη επιθετικής πυγμής από τον ίδιο μάλλον δεν συνιστά το καλύτερο στρατηγικό του σύμβουλο ως το τέλος της προεδρικής του θητείας.

Παρότι οι πολιτικοί άνεμοι στρέφονται εναντίον του, ως πολιτική φιγούρα που συγκαταλέγει τον εαυτό του στους ισχυρούς, αν όχι το πανίσχυρο ηγέτη, του πλανήτη δεν αντέχει να υποκύψει στο πειρασμό της μετριοπάθειας και του mainstream ορθολογισμού. Εντός και έκτος συνόρων.

Πόσο μάλλον φέρεται διατιθέμενος να επανεξετάσει ορισμένες από τις σημαντικές πολιτικές του αποφάσεις και προτεραιότητες. Παραμένει δογματικά προσηλωμένος στο κίνημα MAGA, τους δασμούς, το μεταναστευτικό.

Και ακόμη ξεροκέφαλα επικεντρωμένος στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ κυβερνητικών αξιωματούχων και ιδιωτικών εταιρειών που ασκούν επιρροή στον Λευκό Οίκο. Κρίνεται, τελικά, πως δύσκολα μπορεί να αποδράσει από το πολιτικό κλουβί που έχει χτισθεί για να ζήσει. Σχεδον ακατόρθωτο να ξεφύγει από τη μοίρα που έχει ο ίδιος προδιαγράψει.

Από τις αρχές του 2027 όταν οι Δημοκρατικοί αναλάβουν τον έλεγχο του Κογκρέσου θα διαφανούν οι πραγματικές προθέσεις του Αμερικανού προέδρου στο νέο διαμορφωμένο σκηνικό. Τα πονταρίσματα στις εκπλήξεις είναι περιορισμένα.

Το σίγουρο είναι ότι οι ενδιάμεσες εκλογές σηματοδότησαν ένα σημείο καμπής για τον Τραμπισμό, αποδυναμώνοντας την επιρροή του Τραμ στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ενθαρρύνοντας νέους υποψηφίους διεκδικητές ενόψει των ερχομένων των προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου του 2028.

Οι πιο φιλόδοξοι Ρεπουμπλικάνοι αισθάνονται ότι συναντούν την ευκαιρία να ξεφύγουν από τη βάρια προεδρική σκιά με τη χιονοστιβάδα ιστοριών διαφθοράς και να απογαλακτιστούν από των ασφυκτικό κλοιό των φανατικών λαϊκιστών του MAGA.
Οι ζηλωτικές φατρίες οποίων έχουν ήδη αρχίσει να διασπώνται. Δεδομένου ότι η ιδεολογικά συγκολλητική τους ουσία του κατοπτρίζεται στη πολιτικά παραπαίουσα φυσιογνωμία του Τραμπ. Γεγονός που αποπνέει κακά μαντάτα για τον κενόδοξο αντιπρόεδρο Τζ. Ντ. Βανς που εμφανίζεται ως κληροδόχος της παρακαταθήκης τους.

Ωστόσο η σωρευμένη δυσαρέσκεια των πολιτών δεν εξασφαλίζει αυτομάτως και νίκη των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές. Προϋπόθεση για αυτούς είναι αποδείξουν ότι η ψήφος που έλαβαν σε αυτή την αναμέτρηση άξιζε τον κόπο. Και φυσικά δεν παρασυρθούν από τη σαρωτική τους νίκη εννοώντας την ως πιστοποίηση της συναίνεσης των ψηφοφόρων στη woke ατζέντα τους.
Όσο για το πολιτικά παρηκμασμένο και βιολογικά υπερήλικα Τραμπ, θα υπάρχει πάντα το ειδυλλιακό Μαρ-α- Λαγκο για να ξεκουραστεί από τις ψυχαναγκαστικά χιμαιρικές ιδέες του. Με τη συντροφιά τη κιτς αισθητική του ως γαλήνιο αντίδωρο στον παροξυσμικά αλλόφρονα μπιζμποντισμό του. Αρκετά δεινά φόρτωσε στους συμπατριώτες του.