Δημήτρης Παγαδάκης

Κανείς. Ψυχή ζώσα. Αναπόδραστα, τα φώτα σβήνουν. Οι πόρτες ασφαλίζουν. Τα ρολά κατεβαίνουν. Το λουκέτο καταφθάνει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολίτικο «μαγαζί» εξάντλησε το ρόλο του. Αφού διασπάστηκε ξανά και ξανά, μέχρι που η ίδια η διάσπαση έγινε η μοναδική παρακμιακή σταθερά του, τώρα σταδιακά διαλύεται. Αναμενόμενο. Μόνο που η αυτοκαταστροφική αποσύνθεσή του συντελείται σε κλίμα πλήρους ξεπεσμού.

Τη κατρακύλα του στην ευτέλεια τη συνοδεύουν συλλογικά και ατομικά οι συμπεριφορές των εναπομεινάντων βουλευτών του. Με ξεπούλημα αρχών και περιφρόνηση της ψήφου των πολιτών μερικοί παραιτούνται.

Άλλοι με υστερόβουλη λύσσα ανεξαρτητοποιούνται και εκλιπαρούν να βρουν εκλόγιμη διάσωση σε νέο κομματικό λημέρι. Κατάντησαν να υποβάλλουν βιογραφικό στη γραμματεία νεοπαγούς κόμματος και περιμένουν αρμοδίως ενημέρωση.

Στη σιωπή πλέον των ημικατεδαφισμένων κομματικών τους γραφείων ακόμη και το τρίξιμο μιας πόρτας ακούγεται σαν αποχαιρετισμός. Ή σαν απόδραση. Στους έρημους χώρους τους στροβιλίζονται πια μόνο σκόρπιες οι σκιές των παλιών συντρόφων μιας ιδεοληπτικής λαίλαπας.

Για να υπενθυμίζουν τη διαχειριστική ανεπάρκεια, την παροιμιώδη ανικανότητα, την ασυγχώρητη άγνοια, τη πνευματική οκνηρία και τις τυχοδιωκτικές ζαριές τους. Γιατί όχι και τον «εκτσογλανισμό» της πολιτικής ζωής με την αυθάδη τους αμετροέπεια;

Προφανώς σε μια μερίδα οπαδών του υπό αποδρομή κόμματος θα λείψει το κοψομέσιασμα του Λαφαζάνη στου Κρεμλίνο, το άδειο φλοράλ πουκάμισο του Βαρουφάκη, το κενό περιεχομένου κόκκινο σακίδιο του Τσακαλώτου.

Θα πεθυμήσει, ίσως, το ξιπασμένο μοβ παλτό της Κωνσταντοπούλου, τη ξεκάλτσωτη πόζα του Κασσελάκη, το κοτεράτο μαγιό του Τσίπρα. Καθένας, όμως, πια από όλους αυτούς έχει το δικό του κόμμα. Και ψάχνει εκλογική πελατεία στους νοσταλγούς της επιζήμιας για το τόπο «πρώτη φορά αριστερά».

Εν τω μεταξύ στον ορίτζιναλ ΣΥΡΙΖΑ της εχθροπάθειας, της τοξικότητας, του αντιευρωπαϊσμού, των εσωκομματικών μαχαιρωμάτων αλλά και της κοιμισμένης αντιπολιτευτικής δράσης, ξέμειναν αμανάτι οι συνεχιστές της επιπόλαιης κληρονομίας του. Μόνον οι 8 από τους 48 βουλευτές που εξέλεξε το 2023.

Ανάμεσα τους ο «13-0» καταδικασμένος για παράβαση καθήκοντος Παπάς. Η Δούρου της ψευτομάγκικης «στραβής» στη βάρδια της στις πολύνεκρες τραγωδίες της Μάνδρας και του Ματιού. Ο «αψύς» τσιγαροθεριακλής μαντιναδολόγος Πολάκης με τις δικαστικές υποθέσεις για συκοφαντική δυσφήμιση.

Ακαθόριστο το πολιτικό μέλλον τους. Άγνωστο αν θα επιβιώσουν εκλογικά. Αυτό που φαίνεται επικρατέστερο ως σενάριο είναι ότι ο μόνος που νοιάζεται για τη συντήρηση τους είναι ο τάχα αποκαθαρμένος, «άχαστος» πρώην ηγέτης τους, Τσίπρας.

Χρειάζεται το κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ για να φορτώνει σε αυτό τις δικές του παλιές τριτοκοσμικές αμαρτίες. Να διασύρει τα απομεινάρια των άλλοτε στενών συνεργατών του ως «κουτσά άλογα». Να τους διαβάλλει ως υπαίτιους και βαρίδια της δικής του καταστροφικής του πολιτικής.

Να τους χρησιμοποιεί προσωρινά ως αμορτισέρ που θα απορροφούν τους κραδασμούς των κατηγοριών του παραλίγο μοιραίου για τη χώρα παρελθόντος του. Τσάμπα, όμως, ο κόπος. Ο ολοένα συρρικνούμενος δημοσκοπικά ΣΥΡΙΖΑ τείνει να εξατμιστεί πολιτικά. Αφηνοντας τον ιδιοτελή και στρεψόδικο της πολιτικής ιστορίας, δήθεν αμόλυντο Τσίπρα δίχως προσχήματα και άλλοθι.

Έξαλλου, η συλλογική μνήμη δεν κάνει σκόντο στις πολιτικές τραγωδίες. Δεν μασάει σε παραπλανητική χειραγώγηση και αποποίηση ευθυνών. Αν επιφυλάσσει στο ΣΥΡΙΖΑ επιθανάτιο πολιτικό ρόγχο, προορίζει ταλαιπωρίες και στο προ-προ-προηγούμενο επικεφαλής του.

Τουλάχιστον το κόμμα της πλ. Κουμουνδούρου, μέχρι να βγει η ψυχή του, θα έχει να πορεύεται οικονομικά με την γαλαντόμα, αλλά καταγραμμένη και καταμετρημένη ετήσια κρατική επιχορήγηση. Απομένει να πληροφορηθεί δημόσια η κοινωνία από πού και με τι ποσά προσπορίζεται το επί της Λεωφόρου Βασιλίσσης Αμαλίας κόμμα του Τσίπρα.