Άννα Παναγιωταρέα

Οχι, γιατί εδώ και οκτώ σχεδόν χρόνια έχει τον ίδιο στόχο: τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η διαφορά είναι ότι σφοδρή αντιπολιτευτική επίθεση πριν από συνάντηση Ελληνα πρωθυπουργού με Τούρκο ομόλογό του δεν συνηθιζόταν έως τώρα¹. Είναι αυτό που λένε «ποτέ μη λες ποτέ»! Πριν καν ο Μητσοτάκης προσγειωθεί στο αερoδρόμιο της Αγκυρας, έντυπα «των δύο ιδεολογικών άκρων» και δειλοκρυπτόμενοι «υπερπατριώτες» στο Διαδίκτυο, μας «πληροφορούσαν» ότι «… ο πρωθυπουργός εξοργίστηκε από την αποτυχία του υπουργείου Εξωτερικών επειδή απέτυχε να κλείσει κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον πρόεδρο Τραμπ», «… ούτε καν με τον οικοδεσπότη Ερντογάν, καθώς το αίτημα έμεινε αναπάντητο από τον Φιντάν».

Αίτημα από τη Βασιλίσσης Αμαλίας υπήρξε; Οχι. Ούτε προς τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ, ούτε προς τον οικοδεσπότη Ερντογάν. Εμπειρος υπουργός και διπλωμάτης υφυπουργός ποτέ δεν θα υπέβαλαν αίτημα διμερούς συνάντησης στο περιθώριο μιας 24ωρης Συνόδου, παρόντων τριών δεκάδων πρωθυπουργών και προέδρων και της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πολλώ δε μάλλον όταν το προβάδισμα της φιλοξενούσας Τουρκίας ήταν προφανές. Εκτός από «φωτογραφία χειραψίας» με τρίλεπτη συνάντηση -κι αυτή στα όρθια-, δεν υπήρχε περίπτωση να γίνει κάτι άλλο. Απασχόλησε κάποια στιγμή τους περί τα πάντα τυρβάζοντας αν μία επίσκεψη του Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο θα απέβαινε πρόσφορη για τα εθνικά μας συμφέροντα καθώς η εν γένει συμπεριφορά του ενοίκου του παραπέμπει σε υδράργυρο…

Τα ΜΜΕ που συνάδουν και συνοδοιπορούν με τα κομματικά άκρα και τα σόσιαλ των ψεκασμένων τρολ δεν φείδονται υβριστικών χαρακτηρισμών κατά του πρωθυπουργού, ούτε και «ειδήσεων συνωμοσιολογίας», προσελκύοντας τους αρεσκόμενους σε ιστορίες για αγρίους. Οπότε τα επιτιμητικά - υποτιμητικά και ιοβόλα σχόλια περί «βαριάς ήττας του Μητσοτάκη» ή «ο Μητσοτάκης ως αμήχανος θεατής», πήραν θέση στον κάλαθο των αχρήστων. Ιδίως όσα εδράζονταν στο τελετουργικό της υποδοχής του ζεύγους Μητσοτάκη - Γκραμπόφσκι επειδή η μπάντα παιάνισε το παραδοσιακό οθωμανικό εμβατήριο Ceddin Deden -σε κατά λέξη μετάφραση «ο παππούς σου, ο πρόγονός σου»- εξυμνώντας τη «δόξα του τουρκικού έθνους και των οθωμανικών στρατευμάτων».

Οθεν, κάτι «η τουρκική προγονική δόξα», κάτι ο Ελληνας πρωθυπουργός, δόθηκε στο εμβατήριο, από ευφάνταστους υπερπατριώτες, «πολεμοχαρής ερμηνεία» προκειμένου να διατυπωθούν μη προσήκοντες σχολιασμοί και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου. Γνωρίζετε ότι ο Ερντογάν υποδέχθηκε τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και την Ιταλίδα πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι με το ίδιο παιάνισμα του «παππού και του προγόνου» στην κορυφή της ίδιας κλίμακας; Να υποθέσω ότι η επιλογή του εμβατηρίου απέβλεπε στην έκφραση των τουρκικών βλέψεων της «Γαλάζιας Πατρίδας» τόσο για τον Ατλαντικό όσο και για την Αδριατική; Ή ο Ερντογάν δεν θεωρεί φίλους του τον Τραμπ και τη Μελόνι;

Απόρησα πώς έντυπα που, κατά συνθήκη, θεωρούνται έγκυρα, αποκάλυψαν «δυσαναλογία -Μητσοτάκη- με την πληθωρική παρουσία του Τούρκου προέδρου στη Σύνοδο». Μάλλον τους διέφυγε ποιο κράτος φιλοξενούσε τη Σύνοδο. Το να αποσυρόταν ο Ερντογάν στην κρεβατοκάμαρά του, ως μηνύων Αχιλλεύς, ενείχε κάποιες δυσκολίες…Την αλληλοαναιρούμενη αναφορά του Τραμπ ότι θα εξετάσει την επιθυμία που του εξέφρασε ο Ερντογάν για την απόκτηση πέμπτης γενιάς F-35, την εξέλαβαν οι αντιπολιτευόμενοι ως δεδομένη! Κλαυθμός και οδυρμός! Να έθετε βέτο, απεφάνθησαν, ο παρών Μητσοτάκης στον Ερντογάν για την αγορά των F-35 και βέτο στον Τραμπ που τα πουλάει! Εξωτερική πολιτική με ξυλόλιο γίνεται;

Και ο μεν Τραμπ δεν δεσμεύθηκε ότι θα ικανοποιήσει το αίτημα Ερντογάν. Αλλά αυτοί οι οποίοι λησμόνησαν στις συναντήσεις τους με την τουρκική ηγεσία να ζητήσουν την άρση του casus belli, σήμερα με την άνεση των αμνημόνων, χαρακτηρίζουν τον πρωθυπουργό ο οποίος το έθεσε ενώπιον όλων, «αμέτοχο τρίτο και παρατηρητή»; Πόσο τυχεροί είμαστε που δεν προέβλεψαν και παρέλαση οθωμανικών στρατευμάτων στην πλατεία Συντάγματος με υπερπτήσεις τουρκικών F-35! Η Ελλάδα το 2009 θα παραλάβει σειρά των F-35. Ενώ τα Rafale «τραγουδούν» «οι ουρανοί είναι δικοί μας»…
«Απέτυχε η κυβέρνηση Μητσοτάκη» επειδή η προσδοκία ολιγόωρης στάσης του Τραμπ στην Αθήνα δεν πραγματοποιήθηκε; Ή επειδή δεν επαληθεύτηκαν οι διαβεβαιώσεις της Αμερικανίδας πρέσβειρας ότι «επίκειται η έλευση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και του υπουργού της Αμυνας Πιτ Χέγκσεθ»; Ελάτε, τώρα: αν και η κυρία Καρυστιανού αναγορεύει εαυτήν επαΐουσα περί τα της Εθνικής Αμυνας, η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας «θα έκαιε ξυλόλιο».

Δεν μας προβληματίζει ότι εδώ και 33 χρόνια γινόμαστε στο ίδιο έργο θεατές; Εμφανίζονται, ως νέοι πολιτικοί ηγέτες, αμαθείς και αγνώτες, ενώ επιστρέφουν οι επικίνδυνοι λαϊκιστές. Η επίγνωση ότι ο γείτονάς μας εξικνείται από τη Μαύρη Θάλασσα και τον Καύκασο ως την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή ως τη Βόρεια Αφρική δεν είναι υποχωρητισμός. Αντί να μιλάμε για προδοσίες, εφησυχασμό, φαντασιώσεις και κομματικές ονειρώξεις, ώρα είναι όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων να συνέλθει σε μια κοινή εθνική στρατηγική, συμφωνώντας στην ταχεία ανάπτυξη της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας. Δεν αρέσει σε κάποιους;

Η Ιστορία μας έχει σελίδες με Εφιάλτες και Σπηλιογούσηδες. Ωστόσο, ζει και βασιλεύει με Μιαούληδες και Καποδίστριες που, διαχρονικά, αποτελούν την πλειοψηφία.

Σημείωση
Οικονομική Βιομηχανική Επιθεώρηση, Ιανουάριος 1998. Κριτική για το Νταβός.
Ο Κων/νος Μητσοτάκης το 1988, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν χρησιμοποίησε αρνητικούς χαρακτηρισμούς για τη συνάντηση των Ανδρέα Παπανδρέου - Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός. Μετά από 10 έτη, Ιανουάριο 1998, είπε τα εξής: «Να σας θυμίσω ότι ο ίδιος (ενν. ο Ανδρέας Παπανδρέου) στην ουσία απεκήρυξε εκείνο το κοινό ανακοινωθέν κι έφτασε στο σημείο να διερωτάται ποιος το είχε γράψει… Ο Ανδρέας αυτοσχεδίαζε στην εξωτερική πολιτική. Αυτό ακριβώς έκανε και το 1988 στο Νταβός».