Παντελής Καψής

Ο κυνισμός των βουλευτών που πάνε κι έρχονται με μόνο κριτήριο την επανεκλογή τους δεν έχει προηγούμενο. Και βέβαια μοναδικός σκηνοθέτης αυτής της φαρσοκωμωδίας είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Εμφάνισε την παραίτησή του ως πράξη ευθύνης και ανιδιοτέλειας. Ότι δηλαδή ξεκινά εκ του μηδενός το νέο του εγχείρημα παραιτούμενος και από βουλευτής. Στην πραγματικότητα έκανε ένα καλοστημένο πραξικόπημα που θα του επιτρέψει να κάνει ένα απολύτως προσωπικό κόμμα καταργώντας τον Σύριζα και επιλέγοντας αυστηρά ποιους από τους πρώην συντρόφους του θα πάρει μαζί του.

Το αν θα του βγει μένει να φανεί. Οι ψηφοφόροι (και) της αριστεράς δεν πολυνοιάζονται για τις διαδικασίες, επιλέγουν πρόσωπα. Κι ο Τσίπρας σε αυτό το κοινό διατηρεί την απήχησή του. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί την ανεντιμότητα και την πολιτική υποκρισία που αποκαλύπτει η πράξη του.

Όλα αυτά τα χρόνια η προπαγάνδα της αριστεράς στηριζόταν σε πάραλλαγές του ηθικού πλεονεκτήματος. Μας έλεγαν ότι είναι η παράταξη του λαϊκής συμμετοχής, της εντιμότητας και της προσφοράς. Ο Τσίπρας έβγαζε πύρινους λόγους για τη συντροφικότητα, για το πώς όλοι μαζί αλλάζουν την Ελλάδα και συνεχίζουν την παράδοση των αγώνων. Οι συνεχιστές του Βελουχιώτη και των Λαμπράκηδων, η «δρακογενιά» όπως αυτοαποκλήθηκαν, τρομάρα μας. Και ξαφνικά όλα αυτά αποδεικνύονται φούσκες, λόγια του αέρα. Τους πολύτιμους συντρόφους ούτε να τους βλέπει δεν θέλει. Στον εξώστη και πολύ τους είναι. Μαζί με τα μέλη που τόσα χρόνια νόμιζαν ότι έδιναν μαζί μάχες για να αλλάξουν την Ελλάδα. Στά κρύα του λουτρού και αυτοί.

Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή μόνο έτσι, του εξήγησαν, μπορεί να πετύχει το rebranding. Πρέπει να αφήσει πίσω του τις κακές παρέες. Που πάει να πει ότι αν είχε να επιλέξει ανάμεσα στο κόμμα και τους διαφημιστές οι τελευταίοι επικράτησαν ολοκληρωτικά. Κι έτσι ξαφνικά χάσαμε τον Σύριζα και αποκτήσαμε την «κυβερνώσα» αριστερά. Η οποία κανείς δεν μας εξήγησε τι ακριβώς είναι και σε τι διαφέρει από τον Σύριζα ο οποίος ήταν στο κάτω κάτω στην κυβέρνηση. Μια διακήρυξη στο πόδι, για τη σύγκλιση των τριών ρευμάτων, της σοσιαλδημοκρατίας, της οικολογίας και της ριζοσπαστικής αριστεράς ήταν όλο κι όλο ότι μάθαμε.

Υπάρχει άραγε κάτι παραπάνω; Για τον Τσίπρα είναι φανερό πως όλα αυτά αποτελούν μια ομολογία πως η αριστερά όπως την γνωρίσαμε κι όπως την εκπροσώπησε έχει χρεοκοπήσει. Μπορεί όμως η ανανέωση της να προέλθει από ένα τέτοιο πραξικόπημα; Θα αντέξει ένα τέτοιο προπατορικό αμάρτημα; Πολλά κόμματα στο παρελθόν, ιδίως στο χώρο της αριστεράς, έχουν πραγματοποιήσει μείζονες ιδεολογικές και πολιτικές τομές και ρήξεις. Αυτές ωστόσο ήταν αποτέλεσμα ευρύτερου προβληματισμού και εξαντλητικών συζητήσεων. Ήταν πραγματικά κινήματα ανανέωσης απότοκα ζυμώσεων μεταξύ ενός ευρύτερου κύκλου στελεχών και διανοουμένων. Γίνονταν κτήμα των μελών και στη συνέχεια των ψηφοφόρων. Ο Τσίπρας δείχνει να πιστεύει ότι αρκεί η δουλειά ενός διαφημιστικού γραφείου και κάποιων κλειστών ομάδων της επιλογής του για να αλλάξει τη φυσιογνωμία του κόμματος του. Θα το βρει μπροστά του.

Θα το βρει κατ αρχήν όταν θα αρχίσει να φτιάχνει τις οργανώσεις και να καταρτίζει ψηφοδέλτια. Οι αποτυχημένοι πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ αρκούν για την ώρα στα κανάλια. Όταν θα χρειαστεί όμως πρόσωπα να σηκώσουν το βάρος των εκλογών θα καταφύγει στα ίδια στελέχη και στους ίδιους βουλευτές και πρώην υπουργούς τους οποίους σήμερα αναγκάζει να παραιτηθούν από τον Σύριζα για να τον ακολουθήσουν. Το νέο θα αρχίσει να μοιάζει όλο και πιο πολύ με το παλιό.

Περισσότερο όμως θα το βρει από τους ψηφοφόρους. Οι οποίοι έχουν διαπαιδαγωγηθεί από τον Τσίπρα και τον Σύριζα στην τοξικότητα και την πλειοδοσία ανέφικτων υποσχέσεων. Όπως και αν ονομάζει το νέο κόμμα, όσες ιλουστρασιόν καμπάνιες και αν κάνει, αυτά περιμένουν. Κι αυτά θα αναγκαστεί να τους δώσει, ιδίως όσο αποφεύγει να αναμετρηθεί με ειλικρίνεια με το παρελθόν του. Το παραμύθι ότι έφταιγαν κάποιοι άλλοι μέσα στο κόμμα δεν πείθει.

Οι οποίοι παρεμπιπτόντως φαίνονται αποφασισμένοι να συνεχίσουν να υπάρχουν και δεν αποδέχονται την τελετουργική ταπείνωση που θέλει να τους επιβάλει. Έχουν καμία ελπίδα; Θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Ο πρώτος αν υπάρχει ικανός αριθμός ψηφοφόρων οι οποίοι αισθάνονται θιγμένοι από την αλαζονική συμπεριφορά του Τσίπρα. Ο δεύτερος από την πολιτική που θα ακολουθήσουν. Ποια μπορεί να είναι αυτή δεν γνωρίζω. Αν ακολουθήσουν την πεπατημένη πάντως της αριστερής καθαρότητας είναι χαμένοι. Σε μια περίοδο πολυδιάσπασης και αδιαλλαξίας ίσως υπάρχει χώρος για ένα αριστερό κόμμα της συνεργασίας και της κοινής λογικής. Και ο τρίτος από την προσωπική απήχηση που θα έχει ή δεν θα έχει, η Ρένα Δούρου. Πώς μπορεί να αποδώσει κάποιος που αναλαμβάνει μια ηγετική θέση κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Αν καταφέρει πάντως να βάλει τον Σύριζα στην επόμενη Βουλή θα είναι μια πολύ γλυκιά εκδίκηση.