Δημήτρης Παγαδάκης

Όσο, πάντως, κι αν οι δημοσκοπήσεις ήταν, είναι και θα είναι «φωτογραφίες της στιγμής», τα στοιχεία τους διαβάζονται κάθε φορά με προσοχή.

Επειδή αυτά δείχνουν τις διαφορές που υπάρχουν και τις τάσεις που διαμορφώνονται . Εντοπίζουν τις συσπειρώσεις και τις μετακινήσεις ψηφοφόρων. Κυρίως αποτυπώνουν τα περιθώρια τα οποία ανιχνεύουν τα κόμματα ώστε να αλλάξουν τους συσχετισμούς.

Επιχειρώντας, ειδικότερα, να αντλήσουν ψηφοφόρους από τη κρίσιμη δεξαμενή των αναποφάσιστων.Το ζήτημα είναι πως μετά την ανάγνωση των αποτελεσμάτων τους ακολουθεί η ερμηνεία.

Ωστόσο το αξιοσημείωτο είναι πως το κυβερνών κόμμα της ΝΔ, παρά τις απώλειες του μετά το τραυματικό σοκ των Τεμπών, παραμένει δημοσκοπικά πρώτο. Στη πρόθεση ψήφου, στη παράσταση νίκης και στο πρόσωπο του καταλληλότερου πρωθυπουργού.

Τα συνηθισμένο από τη πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ότι επιμένει πεισματικά να καταγγέλλει ως «πληρωμένες», «πειραγμένες», «εξαγορασμένες» τις δημοσκοπήσεις. Να κατακεραυνώνει τα «πετσωμένα» ΜΜΕ, την «διεφθαρμένη» δημοσιογραφία που επιδίδεται σε εφαρμοσμένη κοπτοραπτική.

Προηγήθηκε ένα σύντομο διάλλειμα στον εμμονικό στιγματισμό τους τον προηγούμενο μήνα όταν τα γκάλοπ έδειχναν διαφορές στα όρια του στατιστικού λάθους μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Ξαφνικά οι δημοσκοπήσεις για το τελευταίο έγιναν αξιόπιστες. Για να επανέλθει στο υστερικό θάψιμο τους όταν η «ψαλίδα» ξανάνοιξε.

Το βέβαιο είναι ότι οι ενστάσεις, μετά του συνακόλουθου υβρεολογίου, του ΣΥΡΙΖΑ θα είχαν πραγματικό αντικείμενο αν ένα ΜΜΕ, μόνο ένα από αυτά που πρόσκεινται στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παρουσίαζε κάποια δική του δημοσκόπηση η οποία θα ανέτρεπε τα έως τώρα αποτελέσματα όλων των άλλων .

Δεδομένου ότι αυτό δεν συμβαίνει, συνεχίζει το ίδιο κακόηχο βιολί. Σε ένα μονότονο ρυθμό που αποδεικνύει ότι για το ίδιο τα δημοσκοπικά εργαλεία είναι αξιόπιστα όταν διευκολύνουν το αφήγημα του. Όταν δεν το ευνοούν, είναι ύποπτα, καθοδηγούμενα, χειριστικά.

Σε αυτό το μοτίβο του υποτιθέμενου θύματος συστηματικών μεθοδεύσεων, χτίζει συστηματικά τη παραπλανητική προπαγάνδα του. Διακινώντας ότι το κόμμα δεν ευθύνεται σε τίποτα για το ότι υπολείπεται σε ποσοστά εκλογικής νίκης. Φταίνε οι δημοσκόποι που του τα «πριονίζουν»

Δεν είναι τόσο το αριθμητικά διαμορφωμένο δημοσκοπικό τοπίο που οδηγεί το ΣΥΡΙΖΑ σε παραλήρημα, Είναι η δογματική σωτηριολογική αντίληψη που έχει υιοθετήσει στην πολιτική του ταυτότητα.

Έχει αυτάρεσκα οικειοποιηθεί τη πεποίθηση ότι η εκλογική του νίκη, εκτός από υπαρξιακή επιβίωση αποτελεί πανάκεια. Τόσο αναγκαία, ικανή και επιτακτική για την κοινωνία, ώστε κάθε άλλο αποτέλεσμα της κάλπης να είναι παρεκτροπή από το φυσιολογικό, απόκλιση από το κανονικό, μια νοητική διαταραχή ,τέλος πάντων.

Το διατύπωσε με την επιμελημένα σκόπιμη αφέλεια μιας ποπ παρουσιάστριας πρωινάδικου, η εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ . Με δυο λόγια μετέφερε στους άναυδους τηλεθεατές πως ο λαός είναι σοφός αν κερδίσει το κόμμα της.

Αν χάσει, αυτό θα συμβεί επειδή ο ίδιος λαός ως λίγο πολύ ανόητος παραπλανήθηκε από την κυβερνητική προπαγάνδα. Από τη κολακεία στη περιφρόνηση μια πρόταση δρόμος.

Προφανώς, δεν είναι και ο κομψότερος τρόπος να αναζητείται άλλοθι για μια ενδεχόμενη ήττα στις 21 Μαΐου. Πόσο μάλλον όταν αυτή αποδίδεται προκαταβολικά και απερίσκεπτα στο «παρασυρμένο» λαό .

Με την ίδια λογική μετεκλογικά θα του ζητηθεί εξομολόγηση, νηστεία και προσευχή επειδή δεν εμπιστεύτηκε το εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ανεξαρτήτως αν αυτό ακόμη «χτενίζεται».

Μέχρι να φτιάξει, πάντως, ελκυστικά την γοητευτική χωρίστρα του, μένει μόνο η περιγραφική διαβεβαίωση της κομματικής εκπροσώπου « μα είναι τόσο καλό», «πολύ καλό για να είναι αληθινό».

Οι πολιτικές λεπτομέρειες περιττεύουν. Φτάνει που θα είναι τόσο γλυκό, αθώο, αγαπησιάρικο και ελπιδοφόρο όσο η ευχή «Καλό Πάσχα».