Ανδρέας Ζούλας

Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι δεν έχει αντιληφθεί ούτε το πραγματικό πολιτικό εκτόπισμα του ιδίου και του κόμματός του υπό την ηγεσία του, αλλά ούτε και ποιος είναι ο πραγματικός, πολιτικός, αντίπαλός του. Δεν είναι η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης. Είναι ο Τσίπρας και το κόμμα του. Και με λάθος στόχο, φυσικό είναι να αναπτύσσει και λάθος στρατηγική. «Πολεμάει» τον Μητσοτάκη με τον τρόπο με τον οποίο τον «πολεμάει» και ο Τσίπρας. Αποτέλεσμα είναι να χάνει έδαφος ακριβώς γιατί εκείνος είναι περισσότερο – και «γνησιότερος» – λαϊκιστής. Μεταξύ δύο «πολιτικών» και δύο «αρχηγών» που πορεύονται με τον λαϊκισμό, φυσικό είναι να επικρατεί ο … αυθεντικότερος. Δυστυχώς, στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουν αντιληφθεί ότι με την ίδρυση του κόμματος Τσίπρα, εκείνος πλέον είναι στην κοινή συνείδηση των αριστερών ψηφοφόρων ο ανταγωνιστής του Μητσοτάκη. Δεν αντιλήφθηκαν ούτε την επιλογή που έχει κάνει ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος δεν θεωρεί πια τον Ανδρουλάκη, αλλά τον Τσίπρα ως εκλογικό αντίπαλό του.
Εγκλωβισμένος στην ψευδαίσθηση ότι είναι «αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης» στην Βουλή (θέση στην οποία βρέθηκε μόνο γιατί διαλύθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ) ο κ. Ανδρουλάκης, αντί να προβάλλει αξιόπιστο πρόσωπο κομματικού φορέα εξουσίας, επιδίδεται σε «παιχνίδια»» με το Σύνταγμα και «χάνεται» σε λαϊκίστικες παροχές.

Προ ημερών ανακοίνωσε ότι το ΠΑΣΟΚ προβλέπει στο πρόγραμμά του - και θα το κάνει πράξη ως … Κυβέρνηση - την μετακίνηση των νέων κάτω των 24 ετών με τα αστικά μέσα συγκοινωνίας χωρίς εισιτήριο, δωρεάν. Μάς πάει το «μέτρο» αυτό στην εποχή των πρώτων ετών της διακυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, όταν είχε καθιερωθεί για όλους τους πολίτες η δωρεάν μετακίνηση από την έναρξη της βάρδιας μέχρι τις εννέα το πρωί, για να πηγαίνουν δωρεάν οι εργαζόμενοι στην δουλειά τους. Ήταν η εποχή του άμετρου λαϊκισμού, αλλά και δανεισμού και των αλόγιστων παροχών που και καταχρέωσαν την χώρα, αλλά και καλλιέργησαν την νοοτροπία της «ήσσονος προσπάθειας» και του «δικαιώματος στο τσάμπα» (τότε είχε … θεσπισθεί στο Δημόσιο και το «επίδομα μη επιδόματος» το… ειδικό δηλαδή επίδομα που έπαιρναν υπάλληλοι που δεν δικαιούντο κανενός επιδόματος…). Εκεί, σ’ αυτήν την πολιτική μάς γυρίζει ο νεολαϊκισμός Ανδρουλάκη (και φυσικά έσπευσε να … πλειοδοτήσει ο κ. Τσίπρας για «ακόμη περισσότερο … τσάμπα» – μόνο οι νέοι;

Ε, όχι. Όλοι). Και δεν είναι μόνο αυτό το «μέτρο» που παραπέμπει σε νοοτροπία υποσχέσεων και παροχών της πρώτης περιόδου του «ιστορικού ΠΑΣΟΚ». Αυτή ακριβώς που υπονόμευσε την οικονομία της χώρας. Ανοίγω παρένθεση: στο τέλος της δεκαετίας του ’90, κατά την περίοδο της μεγάλης καταλήστευσης της λαϊκής αποταμίευσης με το πολιτικο-οικονομικό σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ο Στέφανος Μάνος είχε δημοσιεύσει πίνακα με την εξέλιξη του δημοσίου χρέους και την προοπτική αποπληρωμής του. Τα στοιχεία έδειχναν ότι η αποπληρωμή μαζί με τον πρόσθετο νέο δανεισμό θα οδηγούσαν την χώρα σε οικονομική κρίση, πριν και ανεξάρτητα από την διεθνή κρίση. Βέβαια ΠΑΣΟΚ και Αριστερά χρεώνουν την κρίση στην Νέα Δημοκρατία και στην Κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή που, πράγματι, δεν μπόρεσε να την αποτρέψει, αλλά δεν την προκάλεσε…. Κλείνει η παρένθεση.

Τα λαϊκίστικα παιχνίδια του ΠΑΣΟΚ-Ανδρουλάκη κορύφωση πάντως την περίοδο αυτή έχουν με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται επικίνδυνα. Η θέση του ΠΑΣΟΚ, όπως την εξήγησε ο κ. Ανδρουλάκης στην πρόσφατη συζήτηση στην Βουλή είναι ότι δεν ψηφίζει καμία πρόταση της Νέας Δημοκρατίας προκειμένου να παρεμβληθεί η λαϊκή κρίση με τις εκλογές, ώστε τότε, στην νέα Βουλή, να αναζητηθούν και να επιτευχθούν αυξημένες πλειοψηφίες, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Για να γίνει απολύτως κατανοητή η θέση, αλλά και ο λαϊκισμός Ανδρουλάκη πρέπει να αναφερθούν, γενικότατα, τα εξής: Το Σύνταγμα, στο άρθρο 110, προβλέπει ότι για την Αναθεώρηση αν μία διάταξη πάρει στην προτείνουσα Βουλή 180 τουλάχιστον ψήφους, στην μετά τις εκλογές Αναθεωρητική Βουλή ψηφίζεται με τουλάχιστον 151 ψήφους. Και αντιστρόφως, διάταξη με 151 στην προτείνουσα Βουλή για να ψηφισθεί στην Αναθεωρητική θέλει 180 τουλάχιστον ψήφους. Ορίζει επίσης το Σύνταγμα ότι η προτείνουσα Βουλή προσδιορίζει ποιες διατάξεις χρήζουν αναθεωρήσεως και η Αναθεωρητική Βουλή, μετά τις εκλογές, καθορίζει το περιεχόμενο των διατάξεων που αναθεωρεί.

Και αυτό γίνεται με πρόταση της Κυβέρνησης και συζήτηση όλων των θέσεων-προτάσεων των κομμάτων. Αυτή η διαδικασία θεσπίσθηκε το 1975 και ακολουθείται παγίως. Σήμερα ο κ. Ανδρουλάκης λέει ότι δεν ψηφίζει καμία διάταξη τώρα, ώστε να μη μπορεί μόνη της η Νέα Δημοκρατία να τις ψηφίσει στην μετεκλογική Βουλή με 151, αλλά να χρειάζεται συμφωνία «με άλλα κόμματα» για την ψήφιση με 180 τουλάχιστον ψήφους. Η θέση αυτή εκτός του ότι καταστρατηγεί το ίδιο το Σύνταγμα και την διαδικασία που αυτό ορίζει για την Αναθεώρησή του, συνιστά και μία πλήρη ομολογία: Ομολογεί ο κ. Ανδρουλάκης ότι, ασχέτως του τι λέει, πιστεύει και εκείνος ότι τις προσεχείς εκλογές θα τις κερδίσει η Νέα Δημοκρατία και ότι τα περί στόχου για «νίκη έστω και με μία ψήφο» είναι για τα προεκλογικά «μπαλκόνια»… Αποκαλύπτει επίσης μια τελείως καιροσκοπική, λαϊκίστικη, νοοτροπία που εκφράζεται με το «δόγμα»: Όταν είμαι Κυβέρνηση ακολουθώ την συνταγματική διαδικασία. Όταν είμαι στην Αντιπολίτευση θέλω να αλλάξω την διαδικασία… Πράγματι. Το ΠΑΣΟΚ ως Κυβέρνηση το 2000 τήρησε την συνταγματική διαδικασία… Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, καταδυναστευόμενος από το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» και έχοντας χάσει στις ευρωεκλογές με τρεις μονάδες διαφορά από την Νέα Δημοκρατία, το μόνο που δεν σκεπτόταν ήταν η συνταγματική αναθεώρηση. Έτσι, όταν κατετέθη η, πληρέστατη, πρόταση της Νέας Δημοκρατίας (με πλήρως επεξεργασμένες και διατυπωμένες όλες τις προτεινόμενες προς αναθεώρηση διατάξεις, απευθύνθηκε στον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Εκείνος κατήρτισε σχέδιο αναθεωρήσεως υποδεικνύοντας τις αναθεωρητέες διατάξεις, όχι όμως σε τελική διατύπωση. Η Νέα Δημοκρατία, τότε, είχε ψηφίσει ΟΛΕΣ τις προτεινόμενες από το ΠΑΣΟΚ διατάξεις, με αποτέλεσμα να υπερψηφιστούν και στην προτείνουσα και στην Αναθεωρητική Βουλή με πλειοψηφία πάνω από 200 ψήφους.

Τα σοβαρά κόμματα όταν συμφωνούν υπερψηφίζουν προτάσεις «αντιπάλων» και δεν κάνουν τα παιχνιδάκια του κ. Ανδρουλάκη. Ενώ επί της αρχής συμφωνεί με την αναθεώρηση βασικών άρθρων όπως ο διορισμός της ηγεσίας της Δικαιοσύνης ή η διαδικασία διώξεως υπουργών και πρώην υπουργών ο κ. Ανδρουλάκης διακινδυνεύει με την σημερινή στάση του να μείνουν οι διατάξεις αυτές έτσι όπως έχουν και να μετατεθεί η Αναθεώρησή τους για μια ακόμη πενταετία, μετά το 2030…

Για να υποστηριχθεί μάλιστα αυτή η παράδοξη και αντιδημοκρατική τελικά στάση, ελέχθη ότι αυτή – το να ψηφίζονται δηλαδή οι αναθεωρούμενες διατάξεις μόνο από την μετεκλογική Βουλή με πλειοψηφία άνω των 180 ψήφων, «διαφυλάσσει τον αυστηρό χαρακτήρα του Συντάγματος». Η θέση αυτή δεν είναι σωστή. Απλούστατα, αν ήταν σωστή, το Σύνταγμα δεν θα προέβλεπε και τις δύο πλειοψηφίες (180-151 και 151-180, χιαστί, στην προτείνουσα και αναθεωρητική αντιστοίχως Βουλή, αλλά θα έθετε μόνο στην Αναθεωρητική Βουλή το όριο των 180… Ο αυστηρός χαρακτήρας του Συντάγματος δεν εξαρτάται από επινοήσεις, αλλά ορίζεται σαφώς και περιοριστικώς, καθώς και διαφυλάσσεται από την διαδικασία του άρθρου 110 (που συνοπτικότατα περιγράψαμε ανωτέρω) και την οποία απροκάλυπτα και ωμά καταστρατηγεί η θέση Ανδρουλάκη. Και επειδή όλα αυτά είναι σαφέστατα όσο και η ανακολουθία του ΠΑΣΟΚ είναι πρόδηλη, ανετέθη στον ειδικό επί του Συντάγματος αγορητή του, κ. Δουδωνή, να ζητήσει την… αναθεώρηση και του άρθρου …110, ώστε αυτό να «προσαρμοσθεί» στους καιροσκοπισμούς του ΠΑΣΟΚ.

Είναι πραγματικά πρωτοφανές ένα κόμμα να συμφωνεί με την αναθεώρηση βασικών άρθρων του Συντάγματος αλλά να μη ψηφίζει την ανάγκη αναθεωρήσεώς τους κατά την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα διαδικασία. Και φυσικά οι πραγματικοί λόγοι, για τους οποίους υιοθέτησε την στάση αυτή ο κ. Ανδρουλάκης είναι ευδιάκριτοι. Είναι δεδομένο ότι στις τάξεις του κόμματός του δεν υπάρχει σαφώς διατυπωμένη θέση για βασικές αναθεωρητέες διατάξεις. Και θεωρεί ότι δεν είναι … εκλογικά ωφέλιμο – για να μη πούμε ότι είναι καταστροφικό – να εμφανισθούν δημόσια οι διαφωνίες και διαφοροποιήσεις αυτές.

Δεν είναι δυνατόν εδώ να καταγραφούν οι όποιες και όσες διαφωνίες υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ για το σύνολο των προς αναθεώρηση διατάξεων που έχει προτείνει η Κυβέρνηση. Αυτές θα φανούν και στην αρμόδια Επιτροπή που ήδη συζητεί και θα εισηγηθεί την Αναθεώρηση και, πολύ περισσότερο στην νέα Βουλή, μετά τις εκλογές. Θα αρκεστώ σε μία και μόνη διάταξη και στην «κομματική εκρηκτικότητα» που εμπεριέχει για το ΠΑΣΟΚ. Αναφέρομαι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 σε τρόπο ώστε να επιτραπεί και σε επίπεδο Συντάγματος η λειτουργία μη κρατικών, πανεπιστημίων στην Ελλάδα, όπως σε όλο τον κόσμο και ειδικότερα στην Ευρώπη. Το ΠΑΣΟΚ πλέον, μετά από δεκαετίες άρνησης, τάσσεται υπέρ της αναθεωρήσεως του άρθρου 16. Αλλά όπως φάνηκε στην σχετική συζήτηση στην Επιτροπή Αναθεωρήσεως του Συντάγματος, προβάλλει αρκετές, τελείως προσχηματικές, επιφυλάξεις. Και πάντως αρνείται την υπερψήφιση τώρα, πριν τις εκλογές, ακολουθώντας την γενική γραμμή Ανδρουλάκη Αυτή η στάση, προφανέστατα εξυπηρετεί κομματική-εκλογική σκοπιμότητα. Αρκεί να αναφερθεί ότι η παράταξη της σπουδάζουσας νεολαίας του ΠΑΣΟΚ, τάσσεται αναφανδόν κατά της τροποποίησης του άρθρου 16 πιστεύοντας ότι τα μη κρατικά πανεπιστήμια «απορρυθμίζουν» την ανωτάτη παιδεία στην Ελλάδα...

Εν όψει μιας τέτοιας θέσης ο κ. Ανδρουλάκης, ως «νεολαϊκιστής ηγέτης», προτιμά να «μη δείξει τα χαρτιά του» προεκλογικά γιατί αυτό θα τον έφερνε σε αντιπαράθεση με την σπουδάζουσα νεολαία του ΠΑΣΟΚ, η οποία ταυτοχρόνως θα συνέκρινε και τις θέσεις Τσίπρα επί του θέματος. Έτσι ο κ. Ανδρουλάκης, επικαλείται λόγους «συνταγματικής αυστηρότητας» για να καλύψει κομματικές αστειότητες και να καταστρατηγήσει την συνταγματική αναθεωρητική διαδικασία. Και αντί να έρθει σε αντιπαράθεση με την νεολαία του ΠΑΣΟΚ για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, τής υπόσχεται …τσάμπα μετακίνηση στις αστικές συγκοινωνίες…

Με τέτοια νοοτροπία, προφάσεις και αποφάσεις - στις οποίες δεν βρίσκεται κανείς και καμία από τα ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ να αντιταχθεί - πορεύεται ο κ. Ανδρουλάκης προς τις εκλογές, αντιμαχόμενος τον Μητσοτάκη, με πρότυπο τον Τσίπρα…