Η ΑΕΚ άξιζε πολλά παραπάνω γιατί είχε πλάνο και το εφάρμοσε άψογα

Τρεις ημέρες πριν, η ήττα από τον Παναθηναϊκό για τη Stoiximan Super League είχε φέρει γκρίνια και έντονη κριτική όχι μόνο για το αποτέλεσμα (ήττα με 2-0) αλλά κυρίως για την εμφάνιση.
Κι όμως η πρωταθλήτρια Ελλάδας, μόλις 72 ώρες αργότερα, σ' έναν από τους πιο δύσκολους αγώνες που θα μπορούσε να έχει μια ελληνική ομάδα στο Champions League παρουσίασε μια εντελώς διαφορετική εικόνα η οποία αντιστοιχούσε μ' ένα κορυφαίο ποδοσφαιρικό γκρουπ παικτών και τεχνικού τιμ.

Ο αντίπαλος πάντα μετρά και ο Ζοσέ Μουρίνιο έβγαλε στο χορτάρι της Νέας Φιλαδέλφειας ό,τι καλύτερο είχε. Μόνο τον Βαλβέρδε άφησε στον πάγκο επειδή δεν ήταν έτοιμος 100% και τελικά όταν ο πολυσύνθετος Ουρουγουανός χαφ μπήκε στο γήπεδο, έβαλε την τελευταία πινελιά στην ιστορία του αγώνα. Για την ακρίβεια «μαχαιριά» ήταν...

Η ΑΕΚ δεν αντιμετώπισε απλά μία εκδοχή της Ρεάλ, μια μίξη βασικών και αναπληρωματικών.
Αλλά τη Ρεάλ των Κουρτουά, Μιλιτάο, Ρούντιγκερ, Κουκουρέγια, Ντούμφρις, Μπερνάντο Σίλβα, Μπέλιγχαμ, Καμαβινγκά, Βινίσιους, Ντιομαντέ και Εμπαπέ. Μια ενδεκάδα που θα ήθελε στο ρόστερ της κάθε ομάδα στον πλανήτη.

Όμως κατάφερε να σταθεί ισάξια απέναντι τους και αυτό δεν ήταν απλά το αποτέλεσμα του πάθους και του ποδοσφαιρικού τσαμπουκά (που φυσικά και χρειάζεται σε τέτοια ανταμώματα), αλλά το αποτέλεσμα του του πλάνου της.

Λόγω του σχεδίου που σκέφτηκε ο Μάρκο Νίκολιτς και εκτέλεσαν σχεδόν τέλεια οι παίκτες του.
Η παρουσία του Γκατσίνοβιτς στην αρχική 11άδα ξένισε λίγο. Ακόμα πιο μεγάλη εντύπωση προκάλεσε το δίδυμο των Καϊρίνεν, Αριάγκα στα χαφ. Όλα όμως έγιναν για κάποιο λόγο και αυτό φάνηκε από τη σέντρα κιόλας.

Ο Γκατσίνοβιτς ήταν ο τρίτος πόλος στον άξονα, μαζί με τους ακραίους Μάγιερ και Κοϊτά που όμως δεν ήταν εξτρέμ με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Περισσότερο βοηθούσαν ώστε το κέντρο να είναι συμπαγές. Και να δίνουν τις απαραίτητες βοήθειες στα μπακ. Αλλιώς δε θα έβγαινε το ματς σε ένας εναντίον ενός του Βινίσιους με τον Ρότα και του Ντιομαντέ με τον Πήλιο.

Ο Αριάγκα έτρεχε παντού και ιδίως όταν έβγαινε από την περιοχή ο Εμπαπέ, φρόντιζε να κάνει πιο αισθητή την παρουσία του. Ο Καϊρίνεν ήταν τις περισσότερες φορές ο παίκτης που έμπαινε σφήνα σε Μουκουντί και Ρέλβας για να δημιουργήσει ένα τείχος πέντε παικτών (οι στόπερ και τα μπακ οι άλλοι τέσσερις), ειδικά όταν η Ρεάλ ήταν έξω από την περιοχή και προσπαθούσε να γεμίσει τον χώρο κοντά στον Μπρινιόλι.

Η επίθεσή της μπορεί να μην ήταν τόσο... glam όσο εκείνη της Ρεάλ αλλά έδειξε στοιχεία υψηλού επιπέδου στις μεταβάσεις, δηλαδή με τον τρόπο που ουσιαστικά σκοράρουν συχνά οι τοπ ομάδες σε τέτοια ματς.

Για να μείνει ζωντανή μια ομάδα από την Ελλάδα σε ένα ματς απέναντι στη Ρεάλ θα πρέπει να είναι συμπαγής έως το τέλος. Να γεμίζει τα κενά και τους χώρους και να τρέχουν οι παίκτες της. Όλα αυτά όμως θα πρέπει να γίνονται ως ακολουθία ενός πλάνου και όχι με αφετηρία το πάθος. Αυτό έκανε η ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια με αντίπαλο τη «Βασίλισσα» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Το 2-3 στο τέλος φέρνει μόνο πίκρα αλλά μετά από μία, δύο ημέρες είναι δεδομένο πως στα Σπάτα θα δουν τα θετικά.

Πως ο Νίκολιτς τακτικά κοίταξε στα μάτια και ήταν για ένα ματς στο ίδιο επίπεδο με τον Ζοσέ Μουρίνιο.

Πως ο Καϊρίνεν και ο Αριάγκα είναι πλέον παίκτες του rotation και λογικά θα παραμείνουν σε αυτό.

Πως η άμυνα αντιμετώπισε με θάρρος τον Εμπαπέ και την παρέα του. Ο Πήλιος κάνει upgrade παιχνίδι με το παιχνίδι ενώ ο Ρότα δείχνει πλέον πως έχει καθιερωθεί στο κορυφαίο επίπεδο.

Από τη μέση και μπροστά, όποτε δόθηκε η ευκαιρία, όσοι αγωνίστηκαν, Γιόβιτς, Κοϊτά, Μάγιερ από την αρχή, Ζίνι, Βάργκα, Μάριν στη συνέχεια, έδειξαν πως μπορούσαν να βρεθούν και να αξιοποιήσουν τους χώρους.

Η ΑΕΚ δεν πήρε τίποτα από τη συνάντηση με τη Ρεάλ όσον αφορά το βαθμολογικό κομμάτι. Κερδίζει όμως πολλά όχι μόνο σε πνευματικό επίπεδο αλλά κυρίως σε θέματα πλάνου και ποδοσφαιρικών αρχών, που ο Νίκολιτς θέλει να συνεχίζει να εφαρμόζει.