Τζόλης, Καρέτσας, Κουλιεράκης: Γιατί η Ευρώπη έδωσε €90 εκατ. για τρία ταλέντα από την Ελλάδα

Ο ένας είναι δημιουργικός μεσοεπιθετικός που μοιάζει να γεννήθηκε μέσα στις απαιτήσεις του σύγχρονου positional football, ο δεύτερος ένας ποδοσφαιριστής που χρειάστηκε να διασχίσει τον δύσκολο δρόμο της αμφισβήτησης για να επιστρέψει ακόμη πιο ώριμος στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ ο τρίτος εκπροσωπεί τη νέα γενιά κεντρικών αμυντικών, εκείνων που δεν αρκούνται στο να απομακρύνουν τον κίνδυνο, αλλά καλούνται να οικοδομήσουν ολόκληρη την ανάπτυξη της ομάδας.

Τρεις διαφορετικές ποδοσφαιρικές διαδρομές, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, μία όμως κοινή διαπίστωση: η Ελλάδα δεν παράγει πλέον μόνο καλούς ποδοσφαιριστές, αλλά υψηλές ποδοσφαιρικές ιδέες που μπορούν να σταθούν στο πιο απαιτητικό περιβάλλον του ευρωπαϊκού παιχνιδιού.

Δεν είναι τυχαίο ότι τρεις κορυφαίοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι επένδυσαν, σχεδόν ταυτόχρονα, σε τρεις Ελληνες ποδοσφαιριστές διαφορετικής ηλικίας και διαδρομής και διαφορετικών χαρακτηριστικών παιχνιδιού, επιβεβαιώνοντας με τον πιο πανηγυρικό τρόπο ότι κάτι έχει αλλάξει οριστικά στον τρόπο με τον οποίο η ποδοσφαιρική Ευρώπη κοιτάζει πλέον προς τη χώρα μας.

Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας, ο Χρήστος Τζόλης και ο Κωνσταντίνος Κουλιεράκης δεν αποτελούν απλώς τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις επιτυχημένης διεθνούς καριέρας. Αντίθετα, συγκροτούν ίσως την πιο πειστική απόδειξη ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει αρχίσει να δημιουργεί ποδοσφαιριστές που δεν εξάγονται ως ενδιαφέροντα στοιχήματα της περιφέρειας, αλλά ως αθλητές ενταγμένοι ήδη στον πυρήνα του ευρωπαϊκού scouting, ως πρόσωπα που παρακολουθούνται συστηματικά επί χρόνια, αξιολογούνται με εξαντλητική ανάλυση δεδομένων, εντάσσονται σε πολύπλοκα αναπτυξιακά πλάνα και αποκτώνται επειδή οι κορυφαίοι σύλλογοι θεωρούν ότι μπορούν να αποτελέσουν κομμάτι της δικής τους επόμενης μέρας.

Ενδεχομένως να πρόκειται για μια λεπτή διαφορά αλλά στην πραγματικότητα, αν τη δει κανείς από απόσταση, είναι ιστορική. Για δεκαετίες, οι Ελληνες ποδοσφαιριστές έφευγαν στο εξωτερικό κυρίως αφού είχαν ήδη κατακτήσει την ελληνική ποδοσφαιρική σκηνή, έχοντας ανάγκη να αποδείξουν ότι μπορούν να προσαρμοστούν σε ένα απαιτητικότερο περιβάλλον.

Σήμερα η σειρά έχει αντιστραφεί, καθώς οι μεγάλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι δεν περιμένουν την ολοκλήρωση της εξέλιξής τους αλλά επιδιώκουν να συμμετάσχουν οι ίδιοι σε αυτήν, επενδύοντας εγκαίρως στο ταλέντο, στη νοοτροπία και στις δυνατότητες εξέλιξης ενός ποδοσφαιριστή προτού ακόμη φτάσει στο απόγειό του. Πρόκειται για μια αλλαγή που δεν αφορά μόνο τους τρεις πρωταγωνιστές του φετινού καλοκαιριού, αλλά τον ίδιο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η ευρωπαϊκή αγορά την ελληνική παραγωγή ποδοσφαίρου.

Χρήστος Τζόλης: Η αξία της δεύτερης διαδρομής

Στον σύγχρονο αθλητισμό υπάρχει μια σχεδόν εμμονική λατρεία προς τις ιστορίες της ξαφνικής, ακαριαίας επιτυχίας. Ο νεαρός Ελληνας που φαίνεται να κατακτά εξαίφνης τα πρωτοσέλιδα και να μεταγράφεται από την Κλαμπ Μπριζ σε έναν μεγάλο σύλλογο, την πρωταθλήτρια Αγγλίας Άρσεναλ αντί του αστρονομικού ποσού των 40.000.00 ευρώ, αποτελώντας την ακριβότερη μεταγραφή Ελληνα ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, δικαιώνει αμέσως όλες τις προσδοκίες. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι συνήθως πολύ πιο σύνθετη και η πορεία του Χρήστου Τζόλη αποτελεί ίσως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ότι η εξέλιξη ενός ποδοσφαιριστή δεν είναι ποτέ ευθύγραμμη.

Από πολύ νωρίς το όνομα του Τζόλη άρχισε να κυκλοφορεί στους διεθνείς ποδοσφαιρικούς τίτλους, καθώς θεωρήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα επιθετικά ταλέντα που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Η εκρηκτική του παρουσία στον ΠΑΟΚ, η ευχέρεια με την οποία έβρισκε δίχτυα, η άνεσή του να αγωνίζεται τόσο ως ακραίος επιθετικός όσο και πιο κεντρικά δημιούργησαν την αίσθηση ότι η μετάβασή του στο κορυφαίο επίπεδο θα ήταν σχεδόν αυτονόητη.

Το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, όμως, σπάνια λειτουργεί σύμφωνα με τέτοιες προβλέψεις - εξ ου και ότι οι δυσκολίες που αντιμετώπισε στα πρώτα του χρόνια στο εξωτερικό δεν αποτέλεσαν ένδειξη έλλειψης ποιότητας, αλλά υπενθύμιση του πόσο απαιτητική είναι η μετάβαση από ένα πρωτάθλημα στο άλλο, από έναν διαφορετικό ρυθμό παιχνιδιού σε έναν ακόμη πιο έντονο, από την ασφάλεια της αναγνώρισης στην καθημερινή ανάγκη να αποδεικνύεις ξανά την αξία σου.

Εκεί ακριβώς διαμορφώθηκε, ίσως, ο πιο ώριμος Τζόλης. Στην Κλαμπ Μπριζ έπαψε να είναι αποκλειστικά ένας εξτρέμ που περίμενε την μπάλα στο ένας εναντίον ενός. Αγωνίστηκε κυρίως από την αριστερή πλευρά, αλλά με συνεχή εσωτερική κίνηση προς τον άξονα, λειτουργώντας ουσιαστικά ως δεύτερος επιθετικός όταν η ομάδα εγκαθίστατο στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Αυτή η διαρκής εναλλαγή ρόλων εξηγεί γιατί συνδύασε υψηλή παραγωγικότητα σε γκολ και ασίστ, χωρίς ποτέ να περιορίζεται στον ρόλο του καθαρού εκτελεστή.

Το πιο εντυπωσιακό, ωστόσο, στοιχείο του παιχνιδιού του δεν είναι πλέον μόνο το τελείωμα των φάσεων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο επιτίθεται στον κενό χώρο. Ελάχιστοι Ελληνες ποδοσφαιριστές της τελευταίας δεκαετίας επιταχύνουν τόσο γρήγορα όταν η ομάδα τους κλέβει την μπάλα. Στις μεταβάσεις γίνεται σχεδόν ασταμάτητος: οδηγεί την μπάλα με μεγάλες επαφές, συγκλίνει προς την περιοχή και τελειώνει τις φάσεις είτε με το δεξί είτε με το αριστερό πόδι, διατηρώντας την ίδια ψυχραιμία είτε βρίσκεται απέναντι στον τερματοφύλακα, είτε χρειάζεται να δημιουργήσει για έναν συμπαίκτη.

Ωστόσο, η επιστροφή του σε υψηλά επίπεδα απόδοσης δεν στηρίχθηκε μόνο στο αδιαμφισβήτητο επιθετικό του ένστικτο, αλλά σε μια συνολική αγωνιστική ωρίμανση. Εγινε πιο ουσιαστικός χωρίς την μπάλα, πιο συνεπής στην πίεση, πιο αποτελεσματικός στις αποφάσεις του μέσα στην περιοχή και περισσότερο πρόθυμος να λειτουργήσει ως μέρος ενός συλλογικού μηχανισμού αντί να αναζητά διαρκώς την ατομική διάκριση.

Τα γκολ εξακολούθησαν να αποτελούν το πιο ορατό κομμάτι του παιχνιδιού του, όμως εκείνο που πραγματικά έπεισε τους ανθρώπους του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου ήταν η μεταμόρφωσή του σε πληρέστερο ποδοσφαιριστή. Ενδεικτικές είναι οι εμφανίσεις του στο Champions League ή στα ντέρμπι του βελγικού πρωταθλήματος: χαρακτηριστική ήταν η κορυφαία του απόδοση στη νίκη της Κλαμπ Μπριζ επί της Αταλάντα - και μάλιστα εκτός έδρας.

Ο Τζόλης σκόραρε το δεύτερο γκολ της Μπριζ με εξαιρετικό τελείωμα στο ανοιχτό γήπεδο, ενώ σε όλη τη διάρκεια του αγώνα αποτέλεσε μόνιμη απειλή στην αριστερή πλευρά. Με τις συνεχείς κινήσεις στην πλάτη της άμυνας, τις γρήγορες μεταβάσεις και την ικανότητά του να εκμεταλλεύεται τους χώρους συνέβαλε καθοριστικά στην ιστορική πρόκριση των Βέλγων στους «16» της διοργάνωσης.

Η νέα μεγάλη μεταγραφή του δεν συνιστά, επομένως, απλή επιβράβευση της παραγωγικότητάς του, αλλά την οριστική αναγνώριση μιας πορείας που πέρασε μέσα από αμφισβήτηση, αποδεικνύοντας ότι στο κορυφαίο επίπεδο η μεγαλύτερη αρετή δεν είναι να μη γνωρίσεις ποτέ την αποτυχία, αλλά να επιστρέψεις από αυτήν πιο ώριμος. Και ίσως γι’ αυτό ο Τζόλης να αποτελεί μια τόσο σημαντική μορφή για τη νέα γενιά των Ελλήνων ποδοσφαιριστών - όχι επειδή η διαδρομή του υπήρξε εύκολη, αλλά ακριβώς επειδή δεν ήταν.

Κώστας Καρέτσας: Ενα εξτρέμ που μεταμορφώνεται σε δεκάρι

Αν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο των τελευταίων 15 ετών αναζητά διαρκώς έναν συγκεκριμένο τύπο ποδοσφαιριστή, αυτός δεν είναι ούτε ο ταχύτερος, ούτε ο δυνατότερος, αλλά εκείνος που μπορεί να αντιλαμβάνεται τον χώρο ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πριν από όλους, να βλέπει την πάσα και να μετατρέπει την πίεση σε δημιουργία. Επίσης, όπως παρατηρήσαμε συνολικά και από το ποδόσφαιρο που είδαμε να παίζει η νικήτρια του φετινού Μουντιάλ, η Ισπανία, το σημαντικότερο για έναν παίκτη είναι να επιβάλει τον δικό του ρυθμό σε ένα ολοένα ταχύτερα αναπτυσσόμενο παιχνίδι.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι κορυφαίοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι επενδύουν πλέον τεράστια ποσά στον εντοπισμό τέτοιων ποδοσφαιριστών σε όλο και μικρότερες ηλικίες αντιλαμβανόμενοι, όπως έκανε, για παράδειγμα, για χρόνια η Μασία της Μπαρτσελόνα, ότι είναι πολύ δυσκολότερο να διδαχθεί η δημιουργική αντίληψη του παιχνιδιού απ’ ό,τι να βελτιωθούν η φυσική κατάσταση ή τα τεχνικά χαρακτηριστικά.

Και αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που η περίπτωση αλλά και η μεταγραφή του του μόλις 18χρονου Κωνσταντίνου Καρέτσα στην Μπορούσια Ντόρτμουντ για 35.000.000 ευρώ από την Γκενκ προκάλεσε τόσο έντονο ενδιαφέρον σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά.

Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Καρέτσας δεν αγωνίζεται με την ανεμελιά ενός ταλαντούχου εφήβου, αλλά με την αυτοκυριαρχία ενός ποδοσφαιριστή που έχει ήδη μάθει να διαβάζει τις αποστάσεις, τις γωνίες και τον χρόνο του παιχνιδιού σαν να πρόκειται για μια διαρκώς μεταβαλλόμενη γεωμετρία.

Δεν χρειάζεται πολλές επαφές με την μπάλα για να επηρεάσει έναν αγώνα. Αντίθετα, η αξία του εντοπίζεται ακριβώς σε εκείνες τις στιγμές που μοιάζουν σχεδόν αόρατες στον απλό θεατή, όταν μετακινείται λίγα μέτρα ανάμεσα στις γραμμές, όταν προσελκύει έναν αντίπαλο ανοίγοντας χώρο για κάποιον συμπαίκτη ή όταν επιλέγει την πιο δύσκολη πάσα επειδή έχει ήδη προβλέψει την εξέλιξη της φάσης.

Ειδικά στη σημερινή εποχή, όπου το ποδόσφαιρο μετριέται όλο και περισσότερο μέσα από δεδομένα, δείκτες απόδοσης και αναλύσεις υψηλής ακρίβειας, ο Καρέτσας αποτελεί ένα ενδιαφέρον παράδοξο: πολλά από τα στοιχεία που τον καθιστούν ξεχωριστό δεν αποτυπώνονται εύκολα σε έναν πίνακα στατιστικών.

Εκείνο που εντυπωσιάζει τους προπονητές και τους αναλυτές δεν είναι μόνο οι τελικές πάσες ή οι επιτυχημένες ντρίμπλες, αλλά η συχνότητα με την οποία παίρνει τη σωστή απόφαση υπό πίεση, η προθυμία του να αναλάβει δημιουργική ευθύνη και η ωριμότητα με την οποία διαχειρίζεται στιγμές που για άλλους ποδοσφαιριστές της ηλικίας του θα ήταν υπερβολικά απαιτητικές.

Επιπλέον, ο Καρέτσας δείχνει να αναβιώνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο τον κλασικό, παλιό επιθετικό, αν και στη Γκενκ δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ ως ένας κλασικό δεκάρι. Ο Τόρστεν Φινκ τού έδωσε την ελευθερία να κινείται συνεχώς ανάμεσα στις γραμμές, να ξεκινά ως επιτελικός μέσος, να βγαίνει δεξιά για να συγκλίνει με το αριστερό ή ακόμη και να κατεβαίνει χαμηλά για να πάρει την πρώτη πάσα από τους κεντρικούς αμυντικούς, μετατρέποντας κάθε κατοχή σε μια μικρή άσκηση δημιουργίας. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις στα 18 του, ολοκλήρωσε τη σεζόν με 49 συμμετοχές, 18 ασίστ και 3 γκολ, αριθμοί που για έναν δημιουργό της ηλικίας του εξηγούν γιατί βρέθηκε τόσο ψηλά στις λίστες των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών συλλόγων.

Εκείνο όμως που δύσκολα αποτυπώνεται στους αριθμούς είναι ο τρόπος με τον οποίο παίζει. Ο Καρέτσας δεν επιδιώκει απλώς την τελική πάσα, αλλά τον βλέπουμε να προσπαθεί ανελλιπώς να μετακινήσει ολόκληρη την άμυνα του αντιπάλου.

Αγαπά το παιχνίδι σε κλειστούς χώρους, ζητά συνεχώς την μπάλα ακόμη και όταν περιστοιχίζεται από δύο ή τρεις αντιπάλους ενώ η πρώτη του σκέψη είναι σχεδόν πάντοτε κάθετη μπαλιά. Πρόκειται για έναν από τους τελευταίους εκπροσώπους των «παλιών» δεκαριών, προσαρμοσμένο όμως στις απαιτήσεις του σημερινού ποδοσφαίρου: πιέζει, τρέχει, χωρίς, όμως, να εγκαταλείπει ποτέ το ένστικτο του δημιουργού.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ποδοσφαιρική εξέλιξη και ανέλιξη του Καρέτσα βρέθηκε να παρακολουθείται στενά για καιρό από μερικούς από τους σημαντικότερους μηχανισμούς scouting της Ευρώπης. Οι σύλλογοι αυτού του επιπέδου δεν αγοράζουν πλέον απλώς ταλέντο αλλά πιθανότητες εξέλιξης.

Επενδύουν σε ποδοσφαιριστές που μπορούν να προσαρμοστούν σε διαφορετικά αγωνιστικά μοντέλα, να υπηρετήσουν απαιτητικές τακτικές δομές και να εξελιχθούν μέσα σε περιβάλλοντα υψηλού ανταγωνισμού. Ο Καρέτσας συγκεντρώνει ακριβώς αυτά τα χαρακτηριστικά, γι’ αυτό και η μεταγραφή του δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη επιτυχία ενός νεαρού Ελληνα ποδοσφαιριστή, αλλά μια ένδειξη ότι η χώρα μας αρχίζει να παράγει δημιουργούς παιχνιδιού που ανταποκρίνονται στις πιο σύγχρονες απαιτήσεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Ωστόσο, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στην περίπτωση Καρέτσα δεν είναι μόνο όλα όσα έχει καταφέρει στο σύντομο διάστημα της ποδοσφαιρικής του πορείας, αλλά το γεγονός ότι δύσκολα μπορεί κανείς να προσδιορίσει με βεβαιότητα το αγωνιστικό του ταβάνι.

Το μέλλον προμηνύεται λαμπρό, χωρίς η ελληνική του ταυτότητα να αποτελεί μείον: το αστείο είναι ότι η μεταγραφή του ανακοινώθηκε μέσα από μια σειρά βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης -σε ένα ελληνικό γυράδικο!- με μπόλικες δόσεις χιούμορ, τα οποία έγιναν αμέσως viral, απόδειξη ότι οι νέοι ποδοσφαιριστές είναι οι ποπ αστέρες του μέλλοντος.

Έλαμψαν Τζόλης και Καρέτσας στο φιλικό Άρσεναλ - Ντόρτμουντ

Η Μπορούσια Ντόρτμουντ επικράτησε της Άρσεναλ με 3-2 στο Emirates με τον Καρέτσα να βρίσκει δίχτυα και τον Τζόλη να... σερβίρει. Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας συστήθηκε με τον καλύτερο τρόπο στο ανεπίσημο ντεμπούτο του στους οπαδούς της BVB. Ο 19χρονος φέρελπις Έλληνας διεθνής στο 29ο λεπτό έκανε φανταστική ατομική ενέργεια και με φανταστικό σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 2-0 της ομάδας του.

Στον αντίποδα και στο 54ο λεπτό, ο Χρήστος Τζόλης έδωσε έτοιμο γκολ στον Νουανέρι και εκείνος μείωσε σε 2-1 για τους Gunners. Ο πρώην παίκτης της Γκενκ έγινε αλλαγή στην αρχή του δεύτερου μέρους και ο πρώην παίκτης της Κλαμπ Μπριζ αντικαταστάθηκε από τον Μαρτινέλι στο 78ο λεπτό. Τα δύο τεράστια πρότζεκτ του ελληνικού ποδοσφαίρου έστρεψαν και πάλι τα βλέμματα της ποδοσφαιρικής κοινότητας πάνω τους.

Ο Καρέτσας άνοιξε λογαριασμό με το... καλημέρα στον νέο του σύλλογο στην πρώτη φορά που κλήθηκε στην αποστολή και ξεκίνησε και βασικός και ο Τζόλης μετά το γκολ απέναντι στην Τζιρόνα και την ασίστ κόντρα στην Μπέτις έδωσε για ακόμη μια φορά τελική πάσα σε συμπαίκτη του.

Το ματς είχε πολλά γκολ και θέαμα με την μπάλα να πηγαίνει πάνω-κάτω. Ο Ινάσιο άνοιξε το σκορ για τους Γερμανούς στο 7ο λεπτό, πριν κάνει το 2-0 ο Καρέτσας στο 29'. Ο Νουανέρι μείωσε στο 54' αλλά η ομάδα της Κοιλάδας του Ρουρ πήρε ξανά προβάδισμα δύο τερμάτων με τον Γκάντου, τέσσερα λεπτά αργότερα. Ο Γιόκερες από την άσπρη βούλα έγραψε το τελικό 2-3 στο 69ο λεπτό.

Κώστας Κουλιεράκης: Το νέο πρότυπο του σύγχρονου στόπερ

Δεν είχε κλείσει τα 22 του χρόνια και με το καλημέρα, στο πρώτο του φιλικό ακριβώς μετά τη μεταγραφή του στη Ρόμα, πετυχαίνει γκολ κάνοντας τον κόσμο που βρισκόταν στο γήπεδο να καταχειροκροτεί τον νεαρό Ελληνα που αποδεικνύει ότι η θέση του αμυντικού δεν είναι πια η υποτιμημένη θέση που ήταν για χρόνια.

Επί πολλές δεκαετίες, ο κεντρικός αμυντικός ήταν ίσως η πιο συντηρητική θέση του ποδοσφαίρου, με την αποστολή του να συνίσταται στο να κερδίζει τις μονομαχίες, να απομακρύνει την μπάλα όσο πιο μακριά γινόταν από την περιοχή του και να μετατρέπει την ασφάλεια σε πρώτη προτεραιότητα - ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι η ομάδα του θα έχανε αμέσως την κατοχή.

Το σύγχρονο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, ωστόσο, ανατρέποντας αυτή την ιεραρχία, καλεί πλέον τους (αναβαθμισμένους) στόπερ να είναι οι πρώτοι δημιουργοί, δηλαδή οι αθέατοι οργανωτές της ανάπτυξης, εκείνοι που θα καθορίσουν όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο αμύνεται μια ομάδα, αλλά κι εκείνον με τον οποίο επιτίθεται.

Μέσα σε αυτή τη βαθιά μεταμόρφωση της θέσης αναδείχθηκε ο Κωνσταντίνος Κουλιεράκης, ένας ποδοσφαιριστής που από τα πρώτα του κιόλας παιχνίδια έδειξε ότι αντιλαμβάνεται το ποδόσφαιρο όχι ως μια αλληλουχία αμυντικών επεμβάσεων, αλλά ως ενιαία διαδικασία λήψης αποφάσεων, όπου κάθε σωστή πάσα από την πρώτη ζώνη ανάπτυξης μπορεί να αποδειχθεί εξίσου σημαντική με ένα καθοριστικό τάκλιν ή μια σωτήρια απομάκρυνση.

Στον ΠΑΟΚ, σε μια ηλικία κατά την οποία οι περισσότεροι κεντρικοί αμυντικοί εξακολουθούν να μαθαίνουν τις βασικές απαιτήσεις της θέσης, ο Κουλιεράκης κλήθηκε να αγωνιστεί σε ένα περιβάλλον υψηλών προσδοκιών, να διαχειριστεί πίεση πρωταθλητισμού, ευρωπαϊκές διοργανώσεις και απαιτητικούς αντιπάλους, δείχνοντας μια σπάνια ηρεμία τόσο με όσο και χωρίς την μπάλα.

Η ευχέρειά του να αγωνίζεται σε μεγάλη απόσταση από την εστία του, να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τον χώρο πίσω από την αμυντική γραμμή και ταυτόχρονα να συμμετέχει ενεργά στην κυκλοφορία της μπάλας τον κατέστησαν γρήγορα έναν από τους πιο ενδιαφέροντες νεαρούς αμυντικούς της ευρωπαϊκής αγοράς.

Δεν πρόκειται μόνο για το σωματότυπο ή για την κυριαρχία του στο ψηλό παιχνίδι, στοιχεία που εξακολουθούν να αποτελούν βασικές προϋποθέσεις για έναν στόπερ αυτού του επιπέδου. Εκείνο που τον διαφοροποιεί είναι η ποιότητα της πρώτης του πάσας, η ικανότητά του να «σπάει» την πρώτη γραμμή πίεσης του αντιπάλου με μεταβιβάσεις ανάμεσα στις γραμμές, αλλά και η αυτοπεποίθηση με την οποία κουβαλά την μπάλα όταν το παιχνίδι το απαιτεί. Πρόκειται για χαρακτηριστικά που δεν συναντώνται εύκολα και εξηγούν γιατί οι σύλλογοι που επενδύουν στη σύγχρονη, επιθετική εκδοχή του ποδοσφαίρου αναζητούν πλέον αμυντικούς με τέτοιου είδους αγωνιστικό προφίλ.

Αν στον ΠΑΟΚ έμαθε από πολύ νωρίς να αγωνίζεται με την αμυντική γραμμή αρκετά μέτρα έξω από την περιοχή του, κάτι που απαιτεί διαφορετικές δεξιότητες από εκείνες του παραδοσιακού στόπερ -δηλαδή να προβλέπεις την κάθετη πάσα και να καλύπτεις μεγάλο χώρο στην πλάτη σου- στην Bundesliga απέδειξε πολύ γρήγορα ότι μπορούσε να ανταποκριθεί σε αυτό το επίπεδο.

Η υψηλή ακρίβεια στις μεταβιβάσεις του, η άνεση με την οποία προωθεί την πρώτη πάσα και η επιθετικότητα στις προσωπικές μονομαχίες τον κατέστησαν βασικό κρίκο της αμυντικής λειτουργίας της ομάδας του ήδη από την πρώτη του σεζόν. Δεν είναι τυχαίο ότι βρέθηκε ανάμεσα στους νεαρούς αμυντικούς που ξεχώρισαν στο γερμανικό πρωτάθλημα, επιβεβαιώνοντας ότι το μεγαλύτερο προσόν του δεν είναι μόνο η δύναμη, αλλά η ποιότητα με την μπάλα στα πόδια.

Εξ ου και ότι η παρουσία του στην Εθνική Ελλάδας αντιμετωπίστηκε σχεδόν ως φυσική εξέλιξη. Η νέα γενιά της εθνικής ομάδας στηρίζεται σε ποδοσφαιριστές που έχουν μάθει να αγωνίζονται σε περιβάλλοντα υψηλής έντασης, να προσαρμόζονται σε διαφορετικές τακτικές απαιτήσεις και να θεωρούν αυτονόητη τη συμμετοχή τους στο κορυφαίο επίπεδο.

Ο Κουλιεράκης ενσαρκώνει ακριβώς αυτή τη νοοτροπία καθώς δεν παίζει σαν αμυντικός που φοβάται το λάθος, αλλά ως ένας ποδοσφαιριστής που αναλαμβάνει την ευθύνη της πρώτης δημιουργικής απόφασης.

Η μεταγραφή του Ελληνα στόπερ για 15 εκατ. ευρω στη Ρόμα από τη Βόλφσμπουργκ δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Η μετάβασή του από το ένα απαιτητικό πρωτάθλημα στο άλλο, όπου θα αγωνίζεται πλέον με τη φανέλα των Τζιαλορόσι φορώντας το νουμερο 33 αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αξιολογούνται πλέον οι Ελληνες ποδοσφαιριστές. Για πολλά χρόνια, η Ελλάδα ήταν γνωστή στην ευρωπαϊκή αγορά κυρίως για την παραγωγή σκληροτράχηλων αμυντικών.

Ο Κουλιεράκης προσθέτει σε αυτή την παράδοση ένα καινούριο στοιχείο: την τεχνική ποιότητα, την τακτική ευφυΐα και την ικανότητα να καθορίζει τον ρυθμό του παιχνιδιού. Γι’ αυτό και η δική του μεταγραφή ίσως να είναι συμβολικά η πιο σημαντική από τις τρεις αφού αντικατοπτρίζει τη μετάβαση του ελληνικού ποδοσφαίρου σε μια εποχή όπου ακόμη και οι αμυντικοί του κρίνονται με τα πιο απαιτητικά ευρωπαϊκά κριτήρια, όχι μόνο για όσα αποτρέπουν, αλλά και για όσα μπορούν να δημιουργήσουν.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Getty images / EUROKINISSI