Χριστίνα Βίδου: Ο χρόνος που περνάει είναι δώρο, άλλοι δημοσιογράφοι δεν πρόλαβαν να φτάσουν στα 52

Ηταν ένα από τα μοναδικά Σάββατα που η Χριστίνα Βίδου δεν θα παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Σαββατοκύριακου του ΣΚΑΪ γιατί για δύο εβδομάδες θα ήταν στο τιμόνι του καθημερινού μετά την αποχώρηση της Σίας Κοσιώνη. Ιδανικά, θα ήθελε να μείνει στο σπίτι της, να ξεκουραστεί, να διαβάσει ένα από τα αγαπημένα της βιβλία, να απολαύσει με τον δικό της τρόπο το σπάνιο δώρο της ελεύθερης ημέρας.

Αντ’ αυτού, κάθεται απέναντί μου σε ένα από τα τραπεζάκια του «Menta Cafe» για μία από τις λιγοστές συνεντεύξεις που έχει δώσει στη ζωή της. Την προετοιμάζω ότι η δική μας θα είναι πιο πολύ μια χαλαρή συζήτηση όπου το ένα θέμα μπορεί να μας οδηγήσει στο επόμενο. «Ετσι προτιμώ κι εγώ να κάνω», μου λέει. «Θέλω να ακούω τι έχει να μου πει ο άλλος. Δεν μου αρέσει το στημένο».

GALA: Με αυτό τον τρόπο λειτουργείς και στην εκπομπή σου «Η ζωή σου όλη»;

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΒΙΔΟΥ: Το «Η ζωή σου όλη» είναι από τις πιο ωραίες μου δουλειές γιατί γνωρίζω απίστευτους ανθρώπους, πολύ ενδιαφέροντες. Μπορεί να έχω κάνει κάποια προεργασία γι’ αυτούς, αλλά πάντα με εκπλήσσουν. Μου λένε τόσο ωραία πράγματα, μαθαίνω τόσα γι’ αυτό που δεν φαίνεται πίσω από αυτό που είναι ο καθένας. Με παίρνουν αγκαλιά, προχωράμε μαζί και μου διηγούνται τις ιστορίες τους. Είμαι τυχερή.

G.: Τι είδους προσωπικότητες είναι τα άτομα που επιλέγεις να παρουσιάσεις;

ΧΡ.Β.: Είναι άνθρωποι που έχουν διακριθεί σε κάτι, που έχουν μια μικρή ή μεγάλη δική τους επιτυχία. Τελευταία έχουμε φιλοξενήσει από τον Σταμάτη Κριμιζή, που είναι καθηγητής Αστροφυσικής, μέχρι την εθνική ομάδα κωπηλασίας και τον Χρήστο Νικολόπουλο και από τον Αγγελο Πεντάρη και τη Γεωργία Καλτσή, παιδιά με αναπηρία, ο καθένας με διαφορετική περίπτωση, μέχρι τον Σπύρο Χρυσικόπουλο, που είναι κολυμβητής με ρεκόρ Γκίνες. Ψάχνουμε να βρούμε ανθρώπους που δεν είναι πολύ γνωστοί γι’ αυτό που κάνουν, αλλά παράλληλα είναι και οικεία πρόσωπα, γιατί ο κόσμος θέλει οικεία πρόσωπα.

G.: Η δουλειά σου είναι να παίρνεις συνεντεύξεις. Πώς είναι, λοιπόν, να βρίσκεσαι στην απέναντι πλευρά;

XΡ.B.: Με κάνει να νιώθω πολύ άβολα, γι’ αυτό το κάνω πολύ σπάνια - όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι τη δουλειά σου, αλλά επειδή θεωρώ ότι δεν έχω κάτι να πω. Νιώθω ότι έχουμε χάσει λίγο την μπάλα με τη δημοσιογραφία. Ο δημοσιογράφος δεν είναι είδηση, δεν είμαστε σταρ. Τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει τι θα κάνω εγώ, τον ενδιαφέρει να κάνω καλά τη δουλειά μου. Δεν είναι είδηση η προσωπική μου ζωή, με ποιον βγαίνω, γιατί βγαίνω, γιατί δεν βγαίνω, αν είμαι τώρα στον ΣΚΑΪ και πού μπορεί να πάω μετά αν φύγω. Γιατί, ρε παιδιά; Το αν ένας εξαιρετικός γιατρός φύγει από το ένα νοσοκομείο και πάει σε άλλο ή ένας ηθοποιός πάει να δουλέψει σε άλλο κανάλι επειδή τελείωσε η συνεργασία του με το προηγούμενο, είναι θέμα; Με τιμά που ο κόσμος με βάζει στο σπίτι του και με επιλέγει για να του πω τις ειδήσεις ή για να δει την εκπομπή, και αυτό είναι το μόνο που έχει αξία για μένα και το τιμώ κι εγώ.

G.: Πόσο διαφορετικές είναι οι συνθήκες όταν παρουσιάζεις το δελτίο ειδήσεων και όταν κάνεις την εκπομπή σου;

ΧΡ.Β.: Το δελτίο ειδήσεων είναι πιο στημένο. Είναι μια δουλειά πολύ συλλογική, είμαστε πάρα πολλοί που το δουλεύουμε και το αποτέλεσμα δεν είναι ενός, είναι όλων. Στην εκπομπή είμαστε ένας-δυο άνθρωποι και εκεί μπορείς να είσαι πιο ελεύθερος να επιλέξεις αυτό που θέλεις εσύ και να το πεις όπως θέλεις εσύ. Στο δελτίο θα πεις το κείμενο της είδησης και είναι πολύ συγκεκριμένο αυτό που μπορείς να πεις και είναι πολύ συγκεκριμένο και το σενάριο. Οταν, όμως, συμβαίνουν πολιτικές ή γεωπολιτικές εξελίξεις, αυτό που σου επιβάλλει η δημοσιογραφική σου ταυτότητα είναι να αναζητήσεις τα πρόσωπα της επικαιρότητας. Εμένα το έκτακτο μου αρέσει πάρα πολύ. Οταν βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά και πάμε εκτός σεναρίου, αυτό είναι το καλύτερό μου.

G.: Είσαι έτσι και στη ζωή σου; Σου αρέσουν οι μικρές εκπλήξεις;

ΧΡ.Β.: Οχι, στη ζωή μου είμαι πολύ των κουτακίων και δεν θέλω κανείς να μου τα ταράξει. Εχω ανάγκη από ησυχία, ισορροπία και αρμονία, να τηρώ το καθημερινό μου πρόγραμμα: να ξυπνήσω το πρωί, να πάω την κόρη μου στο σχολείο, να ετοιμάσω το σπίτι και το φαγητό, να προετοιμαστώ για τη δουλειά.



G.: Πόσων χρόνων είναι η κόρη σου;

ΧΡ.Β.: Είναι 17, στην εφηβεία.

G.: Πάνω στην επανάσταση;

XΡ.B.: Ολοι σε εκείνη την ηλικία ήμασταν επαναστάτες και έτσι πρέπει. Οταν καμιά φορά φοράω κάτι που δεν της αρέσει, πριν βγω μου λέει «πού πας έτσι;». Είναι μια μικρή αποκαθήλωση, και αυτό είναι υπέροχο. Εχουμε όμως πολύ καλή σχέση.

G.: Σε θαυμάζει;

ΧΡ.Β.: Νομίζω πως ναι. Κολακεύεται κάποιες φορές και κάνουμε και πλάκα κάποιες άλλες όταν με σταματάνε στον δρόμο, αλλά την έχω προετοιμάσει ότι μπορεί καμιά φορά να μην το κάνουν για να μου πουν κάτι καλό, αλλά για να διαμαρτυρηθούν για κάτι. Προς το παρόν αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ, κι αυτό είναι μια μικρή κατάκτηση.

G.: Γιατί επέλεξες τον τομέα της ενημέρωσης;

ΧΡ.Β.: Νομίζω ότι από μικρή ήθελα να ξέρω. Είμαι πολύ χαρούμενος τύπος, αλλά η ενημέρωση ήταν πολύ συνειδητή επιλογή και μου αρέσει πολύ. Βέβαια ξεκίνησα με τα όνειρα να γίνω Κριστιάν Αμανπούρ ή Οριάνα Φαλάτσι, που ήταν στη δική μου ηλικία, του προηγούμενου αιώνα, οι γυναίκες που έκαναν πολεμικές ανταποκρίσεις. Προσγειώθηκα όμως και κάνω κάτι πολύ απλό. (γέλια)

G.: Πόση «λάντζα» έχει χρειαστεί να κάνεις;

ΧΡ.Β.: Πάρα πολλή. Οταν ξεκίνησα στον ΣΚΑΪ, πίσω στα 90s, έμπαινα στο γραφείο και έφτιαχνα καφέ - και δεν το θεωρούσαμε καθόλου υποτιμητικό. Εκανα πάρα πολύ ρεπορτάζ: πορείες, πλημμύρες, φωτιές, στο πεζοδρόμιο, στο βουνό, στη θάλασσα, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Είχα όμως ένα χάρισμα, τη φωνή, οπότε ξεκίνησα εσωτερικά ρεπορτάζ με ηχογραφήσεις και συνεντεύξεις. Μετά έκανα δελτία, τα οποία έγραφα η ίδια. Ετσι έμαθα να κάνω στον ΣΚΑΪ. Παλιά υπήρχαν οι παρουσιαστές των ειδήσεων οι οποίοι εκφωνούσαν τα δελτία που τους έγραφαν οι αρχισυντάκτες, αλλά εμείς είμαστε μια γενιά που τα γράφουμε οι ίδιοι. Στον ΣΚΑΪ τουλάχιστον, στον οποίο είμαι τόσα χρόνια, έχουμε μάθει να δουλεύουμε από το Α ως το Ω. Είκοσι χρόνων πήγα εκεί και είμαι 52.

G.: Δεν έχεις πρόβλημα με τον χρόνο που περνάει, που μεγαλώνεις;

ΧΡ.Β.: Δώρο είναι. Το πρώτο που σου έρχεται στο μυαλό είναι ότι άλλοι δεν πρόλαβαν να φτάσουν στα 52. Επίσης, άλλοι σε αυτή την ηλικία έχουν προβλήματα υγείας να διαχειριστούν. Εγώ είμαι μια χαρά. Θα στενοχωρηθώ επειδή έχω ρυτίδες; Οι ρυτίδες είναι το χαμόγελο, η θλίψη, η προσπάθεια. Αν απαρνηθώ τα 52, θα απαρνηθώ τα 52 χρόνιας ζωής και δουλειάς που έχουν πίσω τους. Δεν έχω, όμως, και πρόβλημα με επεμβατικές ή αντιγηραντικές μεθόδους που σε κάνουν να νιώσεις καλά. Ακομπλεξάριστα κιόλας. Αρκεί να παραμένω εγώ. Θυμάμαι όταν παντρεύτηκα, τον καιρό εκείνο, ήθελα να με βάψουν και να με χτενίσουν αλλά να είμαι η Χριστίνα. Μην πάω στην εκκλησία και ο άνθρωπος δεν ξέρει ποια είμαι. Πάντα το είχα αυτό, θέλω να είμαι περιποιημένη, αλλά να είμαι η Χριστίνα.

G.: Τι κάνεις για να περιποιηθείς τον εαυτό σου;

ΧΡ.Β.: Παλιά έκανα γυμναστική, τώρα δεν προλαβαίνω. Αλλά και τότε λίγα έκανα, μη φανταστείς, γεννήθηκα τεμπέλα. (γέλια)



G.: Με ποιους τα πας καλύτερα στη συνεργασία ή και στην παρέα; Με άνδρες ή με γυναίκες;

ΧΡ.Β.: Και με τους δύο, αλλά κυρίως με τους άνδρες. Επί σειρά ετών, επειδή ήμουν πάρα πολύ μόνη μου, γιατί είχα επιλέξει να μην έχω σχέση και είχα και κάποια πολύ περισσότερα κιλά, με είχα εκπαιδεύσει να είμαι με τους άνδρες όπου ήμουν ακίνδυνη κι έτσι άρχισα να τους καταλαβαίνω περισσότερο. Εχω όμως φιλίες και με γυναίκες, εννοείται.

G.: Εχεις ξαναμιλήσει για το πρότερο παραπανίσιο βάρος σου. Γιατί όμως το έκανες, με δεδομένο ότι δεν θέλεις να συζητάς για τα πολύ προσωπικά σου;

ΧΡ.Β.: Πρώτον, γιατί με ρώτησαν. (γελάει) Και δεύτερον, επειδή θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που απασχολεί σοβαρά πάρα πολύ κόσμο, ήθελα να τους πω με κάποιον τρόπο «ξέρεις κάτι; Μπορείς να τα καταφέρεις. Δεν είναι τόσο Γολγοθάς όσο νομίζεις. Ολα γίνονται στη ζωή όταν το θέλεις πραγματικά» ◆

Make-Up/Hair: Μόρφη Μένη.
Ευχαριστούμε το «Menta Cafe» (Αγ. Θεοδώρων 5, Κηφισιά, τηλ.: 210 8080193) για τη φιλοξενία της φωτογράφησης