Τάσος Καραμήτσος

Από τις εκλογές του 2023 μέχρι σήμερα η αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ διένυσε έναν σχεδόν ολόκληρο κύκλο, διεσπάσθη στα τρία, άλλαξε δύο φορές αρχηγό, άφησε καμιά τριανταριά «ξέμπαρκους» βουλευτές να περιφέρονται ασκόπως στο Κοινοβούλιο, για να ξανακαταλήξει στο ίδιο πρόσωπο, τον Αλέξη Τσίπρα.

Και μάλιστα, αν επιβεβαιωθούν τα δημοσκοπικά ποσοστά, το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού θα σημειώσει μέγιστη επιτυχία (ή έτσι τουλάχιστον θα θεωρηθεί) αν συγκεντρώσει 14%-16%. Θυμίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στις επαναληπτικές εκλογές του 2023 είχε πάρει 17% και ήταν αξιωματική αντιπολίτευση.

Αν όντως ισχύουν -έστω και στο περίπου- αυτές οι δημοσκοπήσεις, μερικούς μήνες μακριά από τις κάλπες, και το ΠΑΣΟΚ κινείται λίγο πιο κάτω από το κόμμα Τσίπρα, τότε θα έχουμε το εξής παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα: να μην αλλάξει η σειρά στα τρία μεγάλα κόμματα από το 2019, εφτά χρόνια μετά, το ΠΑΣΟΚ να τελματώνει περί το 14%-15% στην καλύτερη περίπτωση, ο νέος ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα (ΕΛΑΣ) να εκτιμάται ότι θα πάει λίγο πιο πάνω από το ΠΑΣΟΚ και από εκεί και κάτω να «στριφογυρνάνε» αρκετά κόμματα (περί τα 10) σε μονοψήφια ποσοστά με διακυμάνσεις.

Από την άλλη, η κυβέρνηση μετριέται μεν αρκετά μακριά από τα ποσοστά των εκλογών του 2023, περί τις 10 μονάδες, αλλά ακόμα κι έτσι σε σχεδόν διπλάσια νούμερα από τον δεύτερο. Να θυμίσω ότι μία εβδομάδα πριν από τις κάλπες του 2023 η Ν.Δ. δεν είχε δημοσκοπικά πάνω από 32%-33% και τελικά πήρε 41%.

Το πρώτο συμπέρασμα που μπορεί να εξαγάγει, λοιπόν, κανείς σήμερα αβίαστα είναι ότι μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης σχεδόν δεν υπάρχει αντιπολίτευση, ή έστω δεν πείθει η αντιπολίτευση, και ειδικά αυτή του ΠΑΣΟΚ, γιατί η Αριστερά μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησης απλώς διαλύθηκε για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Ή μάλλον για τον ίδιο ακριβώς λόγο που είχε διαλυθεί και το ΠΑΣΟΚ, επειδή εφήρμοσε μνημόνια, αν και αυτό δεν μπορεί να είναι από μόνο του ικανή αιτία κατάρρευσης. Και η Ν.Δ. του Σαμαρά εφήρμοσε μνημόνιο και... το ξεπέρασε ως κόμμα με τον Μητσοτάκη πέντε χρόνια μετά.

Ετσι, λοιπόν, αν επιβεβαιωθεί ότι το ΠΑΣΟΚ μετά από έναν τεράστιο ανούσιο κύκλο της Αριστεράς «καταφέρει» να ξαναβγεί τρίτο και χάσει πάλι από τον Τσίπρα -καλά, για τον Μητσοτάκη δεν το συζητάμε-, πιθανότατα θα διαλυθεί.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι με αυτά τα δεδομένα το μείζον πρόβλημα της χώρας δεν είναι η κυβέρνησή της, αλλά η αντιπολίτευση. Γιατί το να κυβερνάς οκτώ χρόνια και να χάσεις 5 με 7 μονάδες από τις 40 μου φαίνεται φυσιολογικό, αλλά δεν είναι φυσιολογικό να παραμένει ακούνητη, έστω και δημοσκοπικά, η αντιπολίτευση. Το τρίτο, λίγο πιο «αυθαίρετο» αλλά σαφώς υπαρκτό πολιτικό συμπέρασμα είναι ότι, εφόσον αυτή η εικόνα επιβεβαιωθεί σε αδρές γραμμές και πιθανώς με τέτοιες ποσοστιαίες διαφορές, να σχηματισθεί εκ νέου μια κυβέρνηση υπό τον Μητσοτάκη, γιατί τα διλήμματα της διακυβέρνησης θα τεθούν... σχεδόν αυτομάτως.

Το να φύγει ο Μητσοτάκης, όπως «φωνάζουν» οι πολιτικοί του αντίπαλοι εντός και εκτός Βουλής, είναι ένα πολιτικό αίτημα, αλλά εξίσου αυτομάτως τίθεται και το ερώτημα «και ποιος να κυβερνήσει;». Νομίζω ότι μέχρι τις εκλογές με αυτό το δίλημμα θα πάμε κι εκεί θα κριθεί το αποτέλεσμα.