Σταύρος Σουντουλίδης

Το εύλογο, μετά την πρώτη εγχώρια ήττα στο ΟΑΚΑ από τον Παναθηναϊκό, θα ήταν άπαντες στην Τούμπα να έχουν παραδοθεί στην υστερία. Να κηρυχθεί «κατάστασις εκτάκτου ανάγκης», να τρέχουν όλοι αλλόφρονες, ν' αποκεφαλιστούν οι σταρ, ν' απολυθεί ο προπονητής, το «ηλεκτροσόκ» που έγραφαν οι εφημερίδες σε τέτοιες συγκυρίες, τέλος πάντων, κάτι.

Απ' όλο το, σύνηθες, ρεπερτόριο που η ιστορία αποδεικνύει ότι δεν οδηγεί, ποτέ, πουθενά.

Αν κάτι προβληματίζει είναι πως ο ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ έδειξε πως τακτικά, κυρίως σε οργάνωση παιχνιδιού, ακόμη εμφανίζεται σε προνηπιακό, σχεδόν εμβρυακό, στάδιο. Λείπουν σημαντικά κομμάτια του παζλ. Κοινώς, απουσιάζουν ακόμη και τώρα τα νέα πρόσωπα, οι μεταγραφές. Ο φορ (για τον οποίο γράφουμε από τις αρχές του καλοκαιριού και μακάρι να αποκτηθεί ο Γκαετάν Λαμπόρντ), ο χαφ (Γιάκιτς) που θα έρθει να καλύψει την «μαύρη τρύπα» στη μεσαία γραμμή, ίσως και ένας ακόμη εξτρέμ όταν ο Ζίβκοβιτς είναι συνεχόμενα σε πολύ μέτρια κατάσταση.

Τα αγωνιστικά προβλήματα, ανέκαθεν το πίστευα, είναι αυτά που φτιάχνουν στις ομάδες πιο εύκολα απ' οτιδήποτε άλλο. Ειδικά Σεπτέμβριο μήνα. Με μια ολόκληρη σεζόν μπροστά. Τα δύσκολα, να επιδιορθωθούν, είναι τα όποια εξωαγωνιστικά ζητήματα. Π.χ., η διαιτησία. Για τα οποία ο ΠΑΟΚ έχει κάθε λόγο να «φωνάζει», αλλά δεν πρέπει να μείνει εκεί.

Ξεπερνώντας τα της διαιτησίας για τα οποία θα αναφερθούμε πιο κάτω, το μοναδικό σχέδιο που εμφάνισαν οι «ασπρόμαυροι» όσο ήταν «11 εναντίον 11» στο χορτάρι ήταν η προφανής λογική όταν ήταν με τη μπάλα στα πόδια, όποιος την έπαιρνε, να την πετάξει γρήγορα στον ανοικτό (εφόσον τυχαίνει να υπάρχει τέτοιος) χώρο, μπας και φύγει ο Άλι ώστε να κάνει πράγματα να συμβούν. Η ανάπτυξη, οπωσδήποτε, δεν είναι εύκολο πράγμα. Πιθανότατα, είναι το πιο δύσκολο. Και, σίγουρα, χρονοβόρο. Οι συγχρονισμοί παίρνουν σπάνια επιμονή και απεριόριστη υπομονή, για να εδραιωθούν.

Δεν είναι μόνο τα πρόσωπα (Π.χ. Ελουστόντο) στην άμυνα, είναι θέμα τακτικής στο να αμύνεται μια ομάδα σωστά.. Εδώ δεν λειτουργεί τίποτα, ούτε πίσω ούτε στο κέντρο ούτε μπροστά. Ως τότε; Ένα χρήσιμο υποκατάστατο, και ασφαλώς δεν ισχύει για τον ΠΑΟΚ μόνον, είναι το πάθος. Αν δεν έχεις ομορφιά, ας έχεις ορμητικότητα.

Η στήριξη ακόμη και του πιο κακού προπονητή, δεν συζητιέται, είναι τρεις φορές πιο ωφέλιμη από το να τους αλλάζεις (σπορ, στο οποίο ο ΠΑΟΚ διακρίθηκε όλως ιδιαιτέρως στην προ Λουτσέσκου εποχή) δύο-δύο κάθε περίοδο. Αυτή τη στιγμή, ο Λίσι έχει ένα σύμμαχο κι έναν αντίπαλο. Ο σύμμαχός του είναι η μεγάλη διακοπή που έρχεται σε δύο εβδομάδες από σήμερα. Ο αντίπαλος, που μεσολαβεί, είναι το ραντεβού-σκόπελος με τον Άρη στην Τούμπα την ερχόμενη Κυριακή και ο φορτσάτος και με «τρία στα τρία» Παναιτωλικός μια εβδομάδα αργότερα στο Αγρίνιο. Ενδιάμεσα υπάρχει και ένα παιχνίδι (με τον Ατρόμητο έξω) κυπέλλου, όπου μετά την ισοπαλία με τον ΟΦΗ το έχει μετατρέψει σε «must win» ματς.

Ανέκαθεν υπήρχε και υπάρχει ο αιώνιος κίνδυνος της ενασχόλησης με τη σφυρίχτρα, να σε καταντήσει γραφικό. Δίχως να κερδίζουμε, όπως κανείς δεν κέρδισε με τις ανακοινώσεις, κάτι. Ο ΠΑΟΚ να θυμίσουμε είναι η ομάδα που «πολέμησε», όσο καμία άλλη ομάδα, για να έρθει το VAR στην Ελλάδα και βλέπει χθες τον VARίστα, Πασκάλ Μίλερ, να αγνοεί το πεντακάθαρο πάτημα του Φαν Ντόνγκελεν πάνω στον Εντιαγέ. Μπορεί να μην άλλαζε τίποτα αν το σκορ γινόταν 1-1, πάλι ο Παναθηναϊκός να ήταν η ομάδα που με «παίκτη παραπάνω» να έπαιρνε εύκολα το τρίποντο, ωστόσο ο Τσβάιερ και ο VAR του στέρησαν αυτό το δικαίωμα.

Έχει δίκιο να φωνάζει για την φάση του πέναλτι; Σαφώς και έχει. Θα άλλαζε αυτό το πέναλτι τα δομικά του προβλήματα; Δύσκολα.

Αυτό που προβληματίζει περισσότερο από την ήττα και την κουβέντα για τη διαιτησία είναι ο (νέος) τραυματισμός του Γιαννούλη στο τρίτο-τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων με το αποτέλεσμα να έχει κριθεί, ένας τραυματισμός που ο τρόπος που έρχεται απλώς συμπληρώνει τη μεγάλη λίστα των χτυπημάτων που έχει δεχθεί ο «ασπρόμαυρος» οργανισμός στη χρονιά της εκατονταετίας του. Πραγματικός εφιάλτης.

Περαστικά στον Δημήτρη Γιαννούλη, όπως επίσης, περαστικά στον Αγιούμπ Ελ Κααμπί που βίωσε ένα σοκαριστικό τραυματισμό το Σάββατο στο ματς του Ολυμπιακού με τον Βόλο.

Τέλος, καλή επιτυχία στον Γιάννη Κωνσταντέλια που μεταβαίνει στο Μόναχο και αύριο το πρωί θα μπει στο χειρουργείο για την εγχείρηση στον πρόσθιο χιαστό του.