Ανδρέας Ζούλας

Στην διάρκεια του μισού αιώνα που από τότε διέρρευσε είχαμε δύο ακόμη μεγάλα, αστικά, κόμματα, τα οποία δεν είχαν την ίδια πορεία και την ίδια διάρκεια. Η Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, πολύ γρήγορα, με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ, αρχικά συρρικνώθηκε και τέλος απορροφήθηκε τελείως από τον νέον εκείνον πολιτικό φορέα, που μπορεί να αυτοπροσδιοριζόταν ως «σοσιαλιστικό κίνημα», στην ουσία όμως, ο κύριος «κορμός» του ήταν το κέντρο. Το ΠΑΣΟΚ, όμως συρρικνώθηκε και εκείνο, φθάνοντας σε ποσοστά μονοψήφια, αξιοθρήνητα. Μόνο λοιπόν, μεγάλο, αστικό κόμμα, κόμμα εξουσίας, από ιδρύσεώς της μέχρι σήμερα, η Νέα Δημοκρατία.
Το γεγονός αυτό δημιουργεί, σε όλους τους παράγοντες του κυβερνητικού κόμματος, τεράστια ευθύνη για την διαχείριση της πολιτικής-κυβερνητικής εξουσίας, μακριά από κάθε φαινόμενο «αλαζονείας». Η οποία δεν είναι νοητό να θεωρείται σχεδόν «αναπότρεπτο παρακολούθημα» της εξουσίας και μάλιστα της μακρόχρονης -και άνευ αξιόπιστου ουσιαστικού αντιπάλου- εξουσίας. Και πρέπει να γνωρίζουν οι πάντες -αλαζόνες και μη- ότι υπάρχουν δύο «φραγμοί» της πολιτικής αλαζονείας. Ο πρώτος, πιο αποτελεσματικός και απαλλαγμένος από δυσάρεστες «παρενέργειες» είναι η αίσθηση της ευθύνης των ιδίων των πολιτικών. Ο δεύτερος φραγμός, είναι η «τελική λαϊκή κρίση». Όταν ο «λαός», ως ανώτατο πολιτειακό όργανο, κρίνει στις εκλογές ότι δεν τον ικανοποιεί η δεδομένη διακυβέρνηση, την αλλάζει. Μπορεί να κρίνει καλώς ή κακώς, αλλά κρίνοντας ότι το πρώτο και κύριο είναι η «αλλαγή της διακυβέρνησης» και δευτερεύον το είδος και το επίπεδο της διάδοχης κατάστασης, διαμορφώνει την τελική απόφασή του..

Το ότι σήμερα η Νέα Δημοκρατία είναι το μόνο μεγάλο αξιόπιστο κόμμα εξουσίας, σε ένα πολιτικό σκηνικό κομμάτων που δεν έχουν βρει τον «βηματισμό» τους, όπως το ΠΑΣΟΚ, καθώς και μικρών ή μεγάλων προσωποπαγών κομμάτων, συνιστά συνθήκη που κάνει βαρύτατη την ευθύνη όλων των στελεχών της.

Δεν προτίθεμαι να κάνω «επετειακή» ανατύπωση ή … περίληψη της Ιδρυτικής της Διακήρυξης – αν και αυτό θα άξιζε, ιδίως για τους αυτοπροσδιοριζόμενους «καραμανλικούς», που εγώ αποκαλώ «νεοκαραμανλικούς». Αρκούμαι μόνο στην πρώτη υπόσχεση που διά στόματος Κωνσταντίνου Καραμανλή, έδωσε η Νέα Δημοκρατία, τότε:

«Η ΝΔ υπόσχεται ότι θα υπηρετεί πάντα και μόνο τα αληθινά συμφέροντα του έθνους, που βρίσκονται πέρα και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς».

Και κάτι ακόμη. Ο Κων. Καραμανλής ιδρύοντας την ΝΔ, επεσήμανε την μεγάλη, καθοριστική σημασία που μπορεί και πρέπει να διαδραματίζουν τα «μεγάλα, οργανωμένα» κόμματα στην λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Ο ίδιος είχε την πικρά πείρα των μικρών ή και μεγάλων προσωποπαγών κομμάτων, η μοίρα και η πορεία των οποίων ταυτιζόταν με την πορεία και την βούληση του «αρχηγού».

Και υπ’ αυτήν την έννοια είναι ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι η ΝΔ, έχοντας βέβαια και αυτή περάσει από διάφορες φάσεις και θέσεις στο πολιτικό φάσμα, παρέμεινε πάντα, σε όλη την πορεία της «μεγάλο, οργανωμένο κόμμα». Και σήμερα, έχοντας επανέλθει στην Κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, έχει σημειώσει εντυπωσιακή σε όλους τους τομείς πρόοδο. Η χώρα μετά το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο, το οποίο στοίχισε στην εθνική οικονομία και στον Έλληνα πολίτη πάνω από 120 δις ευρώ (αχρείαστο μνημόνιο, λόγω απειρίας σε βαθμό ασχετοσύνης του τότε πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα) έχει κάνει πραγματικά άλματα τόσο στην οικονομία, όσο και στην ανύψωση του κύρους της χώρας διεθνώς.

Την ίδια περίοδο το ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να ξαναγίνει το «άλλο μεγάλο», κυβερνητικών προδιαγραφών κόμμα. Και παρά την δεινή εσωκομματική αντιπαράθεση ακόμη και για τον πολιτικό χαρακτήρα και «προσανατολισμό» του κόμματος, έχει φύγει από την ζώνη των μονοψηφίων ποσοστών, και ακολουθεί μια βραδεία μεν, αλλά ανοδική πορεία, όσο και αν πιέζεται εξ αριστερών…
Εξαιρώντας τα δύο αυτά κόμματα - και το ΚΚΕ, φυσικά - το πολιτικό σκηνικό της χώρας συντίθεται από ένα άθροισμα μεγαλύτερων ή μικρότερων – κατά τις δημοσκοπήσεις – κομμάτων που, ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατευθύνσεως (ή … συγχύσεως) έχουν ένα κοινό, όλα τους, γνώρισμα: Είναι ΠΡΟΣΩΠΟΠΑΓΗ, προσωπικά, κόμματα. Όλα ανεξαιρέτως.

Αρχίζουμε από τον χώρο που χαρακτηρίζεται «άκρα δεξιά» (κατά την κοινή λογική και όχι από τον … αυτοπροσδιορισμό). Το θεωρούμενο ως πιο «σημαντικό» σε σχέση με τα άμεσα αποτελέσματα που λέγεται από διάφορες πλευρές (και ελπίζεται από τις ίδιες) είναι το μη ιδρυθέν «κόμμα Σαμαρά». Προσωποπαγές, προσωπικό κόμμα ήταν και η Πολιτική Άνοιξη, την οποία ίδρυσε ο κ. Σαμαράς όταν ήταν μόλις 42 ετών. Το «κόμμα της νιότης» διαλύθηκε τελείως, με την ίδια «ορμή» , με την οποία ιδρύθηκε, επισωρεύοντας όσα επεσώρευσε δεινά…. Τι μπορεί να κάνει και τι «προοπτικές» μπορεί να έχει ένα κόμμα Σαμαρά με αρχηγό 75 ετών και την «λογική» και την συνθηματολογία του 1993, σήμερα ενόψει των εκλογών του 2027; Δεν είναι «ηλικιακός ρατσισμός», αλλά κοινή λογική. Θυμίζω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1974, επανερχόμενος στην Ελλάδα ήταν 67 ετών και απεχώρησε από την ενεργό πολιτική για το αξίωμα της Προεδρίας της Δημοκρατίας το 1980, σε ηλικία 73, ετών αφήνοντας κόμμα, πρωθυπουργία και πολιτική, για τους νεώτερους. Βέβαια ο κ. Σαμαράς δεν έχει τους ίδιους στόχους με τον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, αλλά αρκείται στο «ψηφίστε με για να διώξω τον Μητσοτάκη».

Αυτά τα γνωρίζουν φυσικά οι «προσεγγιζόμενοι», οι οποίοι εκτός από το πολιτικό παρόν λογικό είναι να σκέπτονται και το «μέλλον». Εξ αυτού και η καθυστέρηση στην ανακοίνωση της ίδρυσης του κόμματος Σαμαρά. Αναμένουμε λοιπόν να δούμε πρώτον αν θα ιδρυθεί και, κυρίως αν θα στελεχωθεί από «αστέρες» της πολιτικής ή από «πολιτικά απελπισμένους»…

-Προσωπικά είναι επίσης όλα τα άλλα κομματίδια του χώρου αυτού, μη υπάρχοντα χωρίς τον «αρχηγό» τους (Βελλόπουλος, Λατινοπούλου, Νατσιός). Γνωρίζουν πολύ καλά ότι το μόνο που επιτυγχάνουν μπαίνοντας στην νέα Βουλή, είναι η Κρατική επιχορήγηση, η οποία κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητη είναι. Μπορεί να έχουν βέβαια «υψηλούς πολιτικούς στόχους» για παρέμβαση στην κοινωνία, αλλά πέραν του πραναφερομένου δεν βλέπω άλλο πρακτικό αποτέλεσμα...

Για το κόμμα Καρυστιανού, δεν μπορώ να πω τίποτε καθώς τον … καταποντισμό του τον έχει αναλάβει η πρόεδρός του. Απολύτως προσωπικό και αυτό το κόμμα. Και αν κάτι πρέπει να λεχθεί για την κυρία Καρυστιανού είναι ότι μπόρεσε να ξεσηκώσει εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών χρησιμοποιώντας τα κατασκευάσματα του «ξυλόλιου», των επί πλέον «χαμένων βαγονιών» και τα παρόμοια... Με την ίδια, ολοκληρωτική, νοοτροπία και συλλογιστική απάντησε η κυρία Καρυστιανού και στις επισημάνσεις για την «κβαντική ιατρική», την οποία όπως δήλωσε αναφέρει ως προσδιοριστικό της επειδή … χρησιμοποιεί μηχανήματα με εφαρμογές της κβαντικής μηχανικής. Δηλαδή, αν είμασταν στην εποχή του Έντισον η κυρία Καρυστιανού θα αυτοπροσδιοριζόταν ως παιδίατρος …
«ηλεκτρικής ιατρικής»;… Αλλά το τι θα συμβεί με το κόμμα αυτό δεν το λέω τώρα, το έχω πει πολλούς μήνες πριν. Γιατί ξέρω πολύ καλά ότι δεν μπορείς να εξαπατάς, λίγους ή πολλούς, για πάντα»…

-Τα κομματίδια της Αριστεράς ο κόσμος τα δύο μεν τα προσδιορίζει με το όνομα των «αρχηγών» τους (κόμμα Κασσελάκη, κόμμα Βαρουφάκη») τα δε άλλα είναι εξ αντικειμένου κόμματα «εναλασσομένου αρχηγού». Όσον αφορά εξάλλου στην «Πλεύση Ελευθερίας» της κυρίας Κωνσταντοπούλου, περιττεύει κάθε συζήτηση και πολιτικός σχολιασμός…Το πολιτικώς άτοπο και από πάσης απόψεως παρανοϊκό είναι ότι και τα κόμματα αυτά (δια των αρχηγών ή και… εκπροσώπων) … κατακεραυνώνουν την Κυβέρνηση, την Νέα Δημοκρατία και φυσικά τον «Μητσοτάκη»...

Μένει το κόμμα Τσίπρα, η ΕΛ.Α.Σ., η οποία είναι το απόλυτα προσωποπαγές κόμμα. Επειδή εκ μέρους του «χώρου» εκφράζεται δυσπιστία για την γνησιότητα των δημοσκοπήσεων, τώρα που δείχνουν ότι η «απήχηση» πέφτει κάτω και από το 17%, που ήταν το «όριο αποδοκιμασίας Τσίπρα» κατά τις τελευταίες εκλογές, θα πρότεινα τούτο: Να διεξαχθεί «ανοικτή δημοσκόπηση» μεταξύ των 41 καθηγητών-επιστημόνων-προσωπικοτήτων που αποτελούν την «επιτελική σκέψη» του κόμματος, των 13 συντακτών του Μανιφέστου και των 50 μελών της «σκιώδους Κυβέρνησης» της ΕΛ.Α,Σ., με το απλό ερώτημα:

-Πόσο πιστεύετε ότι θα διαρκούσε η πολιτική διαδρομή της ΕΛ.Α.Σ., χωρίς τον Αλέξη Τσίπρα;

Όλα αυτά τα πρόσωπα, ως μέλη οργάνων αριθμούν 104 και δεν ξέρω τι επικαλύψεις έχουν, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Τι μπορούν να απαντήσουν στο ερώτημα έχει σημασία, πέραν του ότι αν έφευγε ο κ. Τσίπρας από το προσκήνιο, οι πάντες θα επέστρεφαν «στα ίδια», στις εργασίες και στις θέσεις από όπου τους εκάλεσε ο «αρχηγός». Αυτό είναι το κόμμα που έρχεται («με φόρα») να σώσει την Ελλάδα. Το πόσο πολιτικά «ανύπαρκτο» - και χωρίς καμία ανταπόκριση στον κόσμο - είναι το κόμμα αυτό, «χωρίς τον Τσίπρα», φαίνεται από την αφάνεια των στελεχών του. Και δεν αναφέρομαι τόσο στους 41 και στους 13 (πλην του κ. Σιακαντάρη), αλλά στους 50 της «σκιώδους Κυβέρνησης». Η σύνθεσή της ανακοινώθηκε στις 23 Ιουνίου. Και είχε γραφεί τότε: «Πρόκειται για πενήντα πρόσωπα που θα μπουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την ΕΛ.Α.Σ., αποτελώντας αυτό που αποκαλείται σκιώδης Κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού». Με εξαίρεση δυο-τρεις περιπτώσεις, όλοι οι άλλοι προτίμησαν την … διακριτική σιγή, μετατρέποντας την «σκιώδη κυβέρνηση» σε κυριολεκτικώς αφανή. Και καλά έκαναν, καθώς και αυτοί που βγήκαν στην «πρώτη γραμμή» μάλλον έβλαψαν «τον αγώνα της ΕΛΑΣ»…

Και τι κακό - θα αναρωτηθεί κανείς …καλόπιστος - έχει το προσωποπαγές, «αρχηγικό» κόμμα; Έχει. «Αρχηγικό κόμμα» ήταν και ο ΣΥΡΙΖΑ. Χρήσιμος και για να προβάλλεται ο «Αλέξης» ως «ο καλύτερος πρωθυπουργός» στην Άγκελα Μέρκελ και στους οικονομικούς παράγοντες που – κατά την εκ των υστέρων ομολογία τους «πειραματίζονταν με την Ελλάδα», αλλά και λόγω του ότι ο «Αλέξης» δεχόταν τα πάντα… Καλός επίσης και χρήσιμος ο ΣΥΡΙΖΑ για τον «Αλέξη» για να του φορτώσει την αποτυχία του και να αποδιώξει τους πρώην «συντρόφους» του απαξιώνοντάς τους τελείως.

Να όμως που δεν είναι μόνον η «Ιστορία» που εκδικείται, αλλά και …ο ΣΥΡΙΖΑ. Η αφάνεια των «νέων στελεχών-συντρόφων» του Αλέξη Τσίπρα και οι τεράστιες πολιτιές γκάφες όσων μίλησαν, επιβάλλουν πια το «κάλεσμα» των «παλιών συντρόφων», να ενταχθούν στον νέο φορέα ενόψει των εκλογών. Πότε θα γίνει αυτό, άγνωστο, γιατί πρέπει να συγκεραστούν δύο αντίθετα «συμφέροντα»: Διατήρηση βουλευτικής έδρας μέχρι ενός ευλόγου χρόνου προ των εκλογών, αλλά και ταυτόχρονα αυτός ο «εύλογος χρόνμος» να αφήνει χρονικά περιθώρια για να μποουν «στην πρώτη γραμμή του αγώνα» της ΕΛ.Α.Σ-Τσίπρα οι «έμπειροι σύντροφοι» του ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα. Και όπως συμβαίνει στις εξισώσεις, με διαγραφή τρου … κοινού παράγοντα, μένει: ΕΛ.Α.Σ.=ΣΥΡΙΖΑ… και αντιτστρόφως… Για να μη μάς εμπαίζουν ή για να μη αυτοεμπαιζόμαστε…

Και αν μεν η ΕΛ.Α.Σ. θα έχει την ίδια μοίρα με τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό είναι αδιάφορο. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον για τον πολίτη είναι να μη ξαναζήσει την «επιτυχία» του ΣΥΡΙΖΑ σε νέα «έκδοση» με τον ίδιο «αρχηγό», ο οποίος μάλιστα θέλει – όπως ήδη είπε – να συμπράξει με όλους τους άλλους «αρχηγούς» για να «φύγει ο Μητσοτάκης».

Αυτό δε, πριν από τον πολίτη, πρέπει να το σκεφθούν οι…υπερόπτες της Νέας Δημοκρατίας...