Σταύρος Σουντουλίδης

Στα κάγκελα ανεβαίνουν μόνο όσοι νιώθουν. Ο Δημήτρης Πέλκας πρώτος. Στο κατόπι του ο Γιάννης Μιχαηλίδης και ο Χρήστος Ζαφείρης. Οι δύο πρώτοι είναι ΠΑΟΚ από τη μέρα που γεννήθηκαν. Ο τρίτος δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αντιληφθεί πού βρίσκεται, τι συμβαίνει γύρω του και να αφουγκραστεί το κλίμα.

Από τον τελικό του ΟΑΚΑ το 2018 είχα να δω κάτι παρόμοιο. Και τότε ο Πέλκας ήταν αυτός που είχε σκαρφαλώσει στα κάγκελα μετά το 2-0 απέναντι στην ΑΕΚ. Είχαν περάσει οκτώ ολόκληρα χρόνια.

Στο Περιστέρι το τελετουργικό μετά το 1-2 ήταν περισσότερο αυθόρμητο. Ένας αυτοσχεδιασμός της στιγμής. Ο πιο παλιός της παρέας έφυγε προς το πέταλο, ανέβηκε στο κάγκελο και πίσω του ακολούθησαν οι άλλοι δύο. Υπήρχαν ΠΑΟΚτσήδες που συγκινήθηκαν βλέποντας τα δικά τους παιδιά εκεί πάνω.

Δεν ήταν ένας πανηγυρισμός που μπήκε στο πρόγραμμα. Και γι' αυτό είχε μεγαλύτερη αξία.

Ο ΠΑΟΚ έχει αποδείξει πολλές φορές ότι λειτουργεί καλύτερα όταν γύρω του αρχίζουν να τον θεωρούν τελειωμένο ή ξεγραμμένο. Το συγκεκριμένο βράδυ δεν έλυσε ξαφνικά όλα τα προβλήματά του. Έδειξε, όμως, ότι υπάρχει σφυγμός.

Και αυτή την περίοδο αυτό έχει τη σημασία του.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται αποτελέσματα. Ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στο ξεκίνημα της σεζόν. Χρειάζεται βαθμούς, μικρές και μεγάλες καθημερινές νίκες, πράγματα που θα λειτουργήσουν σαν βάλσαμο στην ανοικτή πληγή που άφησε ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός.

Στο Περιστέρι πήρε μια νίκη χαρακτήρα.

Βρέθηκε πίσω στο σκορ κόντρα στη ροή του αγώνα, είχε ήδη χάσει ευκαιρίες, είχε δοκάρι, αλλά δεν πανικοβλήθηκε. Γύρισε το παιχνίδι και έκανε το 2/2 στη Super League για πρώτη φορά μετά το 2022.

Με το κλίμα πέριξ της Τούμπας τεταμένο, τέτοιες νίκες τις έχει ανάγκη ολόκληρος ο οργανισμός. Τις έχει ανάγκη και ο Αλέσιο Λίσι, για να μπορέσει να αισθανθεί πιο άνετα στην ούτως ή άλλως δύσκολη καρέκλα του προπονητή του ΠΑΟΚ.

Ο Ιταλός είναι δουλευταράς. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα όσα δοκιμάζει θα του βγουν. Ούτε ότι ο ΠΑΟΚ έχει φτάσει εκεί που θέλει. Αν, όμως, έρθουν τα αποτελέσματα, θα κερδίσει χρόνο και μαζί κάτι ακόμη σημαντικότερο: την πίστη των ποδοσφαιριστών του. Η εμπιστοσύνη των παικτών στον coach και στο σχέδιό του είναι βασική προϋπόθεση για οτιδήποτε επιχειρεί να χτίσει μια καινούργια ομάδα.

Είναι πολύ νωρίς.

Σ' αυτό το πρώιμο στάδιο μιας σεζόν ανοικοδόμησης, περισσότερο ακόμη κι από ένα καλό ή ένα κακό ενενηντάλεπτο, σημασία έχει η πυξίδα να δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Του Λίσι δείχνει. Μένει να δούμε στον χρόνο πόσο ανθεκτικός θα αποδειχθεί ο ίδιος και πόσο σταθερά θα μπορέσει να την κρατήσει εκεί.

Γιατί προβλήματα υπάρχουν.

Ο ΠΑΟΚ ήταν αρκετά καλός μεσοεπιθετικά στο Περιστέρι, όμως μεσοαμυντικά εξακολουθεί να εμφανίζει μια έντονη ποδοσφαιρική αφέλεια. Υπάρχει αταξία, υπάρχουν κακές αποστάσεις, υπάρχουν στιγμές στις οποίες χάνεται η συγκέντρωση. Το γκολ του Ατρομήτου είναι χαρακτηριστικό. Όπως χαρακτηριστικό ήταν και το διάστημα στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου, όταν οι γηπεδούχοι βρήκαν χώρους στη μεσαία γραμμή και έφτασαν μια ανάσα από το 2-1.

Η είσοδος του Σανταμαρία έδωσε μεγαλύτερη ισορροπία και στο τέλος βοήθησε ακόμη και ο σχεδόν ξεχασμένος Θυμιάνης. Έβαλε δύναμη, τρεξίματα και καθαρό μυαλό εκεί όπου ο ΠΑΟΚ τα χρειαζόταν για να προστατεύσει το προβάδισμά του.

Και μετά υπάρχει ο Τάχα Άλι.

Η εικόνα του φτεροπόδαρου Σουηδού ήταν άκρως ενθαρρυντική. Τόσο, ώστε αρκετοί «ασπρόμαυροι» να αναρωτιούνται τι θα μπορούσε να είχε συμβεί στα παιχνίδια με την Άντερλεχτ και την Μπραν αν ήταν διαθέσιμος.

Ο τραυματισμός στην ωμοπλάτη στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν τον άφησε έξω όταν ο ΠΑΟΚ τον χρειαζόταν περισσότερο. Στο Περιστέρι φάνηκε πόσο του είχε λείψει. Ζήτησε την μπάλα, πήγε στο ένας εναντίον ενός, επιτέθηκε στον χώρο, δημιούργησε, έφτιαξε το 1-1 και συμμετείχε στη φάση από την οποία προέκυψε το δεύτερο γκολ. Κυρίως, όμως, έδωσε κάτι που έλειπε: απρόβλεπτο παιχνίδι.

Ο ΠΑΟΚ πήρε τελικά αυτό που άξιζε βάσει της συνολικής εικόνας του. Είχε περισσότερες και καθαρότερες ευκαιρίες, είχε δοκάρι, είχε έναν εξαιρετικό Άλι και έναν ηγετικό Πέλκα που με δύο γκολ υπέγραψε την ανατροπή.

Δεν έκανε το τέλειο παιχνίδι. Και δεν χρειάζεται να παρουσιάσουμε το 1-2 στο Περιστέρι ως κάτι περισσότερο απ' αυτό που ήταν.

Ήταν μια καλή και απαραίτητη νίκη.

Η ενσωμάτωση του Όγκνιεν Ούγκρεσιτς και του Ντιέγκο Κόστα δημιουργεί επιπλέον προσδοκίες, ενδιαφέρον και μια λογική ανυπομονησία για το πώς θα διαμορφωθεί τελικά το ρόστερ. Ο ΠΑΟΚ θα ενισχυθεί μέχρι το τέλος της μεταγραφικής περιόδου. Ψάχνει το μεγάλο κόλπο στον φορ, θα κινηθεί για δεξιό μπακ και προσωπικά θα κρατούσα ανοικτή τη συζήτηση και για το «έξι».

Εκεί υπάρχει ο αρκετά soft Σανταμαρία, ο τιμιότατος Τέιλορ και ένας Μεϊτέ που παραμένει στα πιτς και θα χρειαστεί τουλάχιστον άλλους τρεις μήνες. Είναι μια θέση που θέλει κουβέντα.

Κρατάω για το τέλος μια εικόνα πριν από τα κάγκελα.

Μετά το 1-1, ο Πέλκας έτρεξε στον πάγκο και σήκωσε το μπλουζάκι με το «Περαστικά Κωνσταντέλια». Οι συμπαίκτες του μαζεύτηκαν γύρω του και το γήπεδο χειροκρότησε.

Μοιάζει αυτονόητο.

Μόνο που το μοναδικό αυτονόητο στη ζωή είναι ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο.

Περαστικά, μικρέ μάγε.

Στο χέρι σου είναι Γιάννη, να επιστρέψεις πιο δυνατός. Και να φτάσεις εκεί όπου πάντα ήθελες.

Στις ευρωπαϊκές κορυφές.