Παντελής Καψής

Η ίδια, η Λίζα Ιτόγια, μέλος της εθνικής μπάσκετ κορασίδων, έδωσε πληρωμένη απάντηση σε όλους αυτούς που αμφισβητούσαν ότι είναι ελληνίδα.

«Μπορείτε να με κρίνετε, να αμφιβάλλετε για μένα και μπορείτε να προσπαθείτε να με ρίξετε, αλλά ποτέ δεν θα με καθορίσετε. Θα συνεχίσω να δουλεύω. Θα συνεχίσω να παλεύω. Θα συνεχίσω να φοράω τη φανέλα της χώρας μου με περηφάνια.» Δεν τους κάνει τη χάρη. Κουβαλά όμως ένα βάρος που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να σηκώνει.

Πόσο υποκριτικό αλήθεια να μιλάμε για την προστασία των ανηλίκων από τα κοινωνικά δίκτυα, να τους απαγορεύουμε την πρόσβαση, και την ίδια στιγμή μια ανήλικη να δέχεται τέτοιες επιθέσεις χωρίς την παραμικρή ασπίδα προστασίας. Πώς μπορεί να το αντέξει χωρίς να την σημαδέψει για όλη τη ζωή της;

Δεν είναι η πρώτη και δεν θα είναι η τελευταία. Ποιος έχει ξεχάσει τις εξομολογήσεις του Μανόλο ο οποίος έκλαιγε στο παγκάκι μαζί με την αδελφή του εξαιτίας του ρατσισμού και του μπούλινγκ που είχαν υποστεί; Ή τον Οδυσσέα Τσενάι που δέχθηκε τόσες άθλιες επιθέσεις μόνο και μόνο επειδή έγινε ο σημαιοφόρος της τάξης του; Απάντησε σε όλους αυτούς με την λαμπρή καριέρα του στις ΗΠΑ, σπούδασε στο Χάρβαρντ και έγινε καθηγητής ιατρικής. Πάντα διώχνουμε τους καλύτερους.

Όπως απαντούν με τα επιτεύγματα τους και τον θαυμασμό όλων εμάς των υποστηρικτών τους, οι αθλητές και οι αθλήτριες μας. Δεν είναι εκεί το θέμα όμως.

Πριν από πολλά χρόνια μας άρεσε να λέμε ότι οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές. Παραμύθια, απλώς δεν είχαμε βρεθεί αντιμέτωποι με το πρόβλημα. Σήμερα, καθώς επικοινωνούμε πια με όλο τον κόσμο, γνωρίζουμε ότι έχουμε, ίσως και με το παραπάνω, το μερίδιο μας σε ρατσιστές, μισαλλόδοξους, συνωμοσιολόγους, εχθρούς της επιστήμης και της διαφορετικότητας. Αυτούς που νομίζουν ότι έχουμε κάτι στο DNA μας το οποίο μας κάνει ξεχωριστούς. Να βγάζουμε το ελληνόμετρο για τους άλλους εκτός βέβαια και αν μας έρχονται από την Εσπερία.

Αυτούς που ξεσηκώνονται επειδή η κυβέρνηση πέρασε τον γάμο των ομοφύλων. Και όσους στα πρόσωπα των μεταναστών θέλουν να βλέπουν μόνο επίδοξους δολοφόνους και βιαστές όχι απελπισμένους ανθρώπους, συνήθως από περιοχές με πολύ διαφορετικές κουλτούρες, με δυσκολίες προσαρμογής οι οποίοι ωστόσο αναζητούν στον ήλιο μοίρα. Δεν είναι το αν θα μείνουν ή αν θα φύγουν, το τελευταίο είναι συχνά αναπόφευκτο για καθαρά πρακτικούς λόγους. Ακόμα και ο Σαντσεθ ο οποίος νομιμοποιεί εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που εργάζονται στην Ισπανία, έδιωξε με συνοπτικές διαδικασίες όσους πήγαν να μπουν από την Θέουτα. Ο λόγος όμως τον οποίο χρησιμοποιούμε είναι αυτός που τους απανθρωπίζει και υποδαυλίζει την ξενοφοβία.

Εννοείται το πρόβλημα δεν είναι μόνο δικό μας. Αυτές τις ημέρες στην Αγγλία έχει γίνει μεγάλο θέμα με τον θάνατο, μάλλον αυτοκτονία, του Jason Arday. Ήταν ο νεότερος και ένας από τους πολύ λίγους, μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, μαύρους καθηγητές στο Κέμπριτζ. Βρέθηκε στο στόχαστρο μιας ανηλεούς και συστηματικής επίθεσης. Αρχικά κατηγορήθηκε για λογοκλοπή στο διδακτορικό του. Η κατηγορία δεν επιβεβαιώθηκε και το πανεπιστήμιο δεν ανακάλεσε τον τίτλο του. Ο ίδιος ωστόσο παραιτήθηκε από καθηγητής.

Στη συνέχεια όμως άρχισαν να εξετάζουν κάθε πλευρά της προσωπικής του ζωής. Από το πόσα λεφτά είχε πράγματι μαζέψει για φιλανθρωπικούς σκοπούς μέχρι το αν είχε στο αλήθεια τρέξει υπεραποστάσεις όπως υποστήριζε. Μπήκε στο μικροσκόπιο όπως ποτέ δεν θα έμπαινε ένας λευκός καθηγητής. Πολύ περισσότερο δηλαδή από όσο δικαιολογούν ενδεχόμενα λάθη του και ο απαραίτητος έλεγχος των προσόντων του. Κι αυτό επειδή αντιμετωπίστηκε ως το υπόδειγμα της woke κουλτούρας χάρη στην οποία υποτίθεται πως έγινε καθηγητής, όχι χάρη στην αξία του. Ο θάνατος του προκαλεί σοκ και εκ των υστέρων πολλοί καταδικάζουν τον απάνθρωπο χαρακτήρα αυτής της διαρκούς δημόσιας διαπόμπευσης. Αυτός δεν την άντεξε.

Στον αντίποδα, σε γερμανική εφημερίδα δημοσιεύτηκε η συνέντευξη της Σεϊράν Ατές. Έχει μια μοναδική ιδιότητα: είναι λεσβία και ιμάμισα σε ένα τζαμί το οποίο ίδρυσε στο Βερολίνο! Είναι αντίθετη με την «τοξική αρρενωπότητα» του Ισλάμ, δεν θεωρεί τη μαντίλα υποχρεωτική και φυσικά αποδέχεται τη διαφορετικότητα. Με άλλα λόγια πρεσβεύει μια ριζοσπαστική και ανορθόδοξη αντίληψη για το Ισλάμ η οποία δεν έχει την παραμικρή σχέση με τους φανατικούς ισλαμιστές. Μια αντίληψη σε απόλυτη αρμονία με το φιλελεύθερο κοσμικό κράτος.

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η συνάντηση του Ισλάμ με τον διαφωτισμό. Μακάρι να ακόλουθήσουν κι άλλοι. Στη συνέντευξη της λέει κάτι ενδιαφέρον το οποίο σχετίζεται με το θέμα μας. Οι νέοι μουσουλμάνοι, έχοντας συχνά την εμπειρία μιας ρατσιστικής συμπεριφοράς και νιώθοντας χαμένοι και αποξενωμένοι, προσελκύονται από τους φανατικούς οι οποίοι τους πείθουν ότι όλοι οι Γερμανοί είναι ρατσιστές και τους μισούν επειδή είναι μουσουλμάνοι. Σαν να κλείνει ο κύκλος. Οι φανατικοί ισλαμιστές τους πείθουν ότι όλοι είναι ίδιοι με τους φανατικούς αντί-ισλαμιστές: πώς o ένας φανατισμός ενισχύει τα επιχειρήματα του άλλου σε αγαστό συντονισμό.

Οι περιπτώσεις είναι διαφορετικές, κάθε μία οφείλουμε να την αντιμετωπίζουμε ξεχωριστά και με βάση τις ιδιαιτερότητες της. Η ξενοφοβία όμως είναι ενιαία. Μας εμποδίζει να δούμε με ψυχραιμία τα προβλήματα του καιρού μας και μας κάνει να χάνουμε την ανθρωπιά μας.