Παντελής Καψής

Τα κόμματα γνωρίζουν ωστόσο ότι οι συσχετισμοί που θα προκύψουν μετά το τέλος του καλοκαιριού, το πώς θα μπουν δηλαδή στην τελική ευθεία, μπορεί να είναι καθοριστικοί. Ήδη έχουν καταστήσει σαφείς τους στόχους τους. Έχουν όμως φανεί επίσης και οι αδυναμίες τους.

Στη Νέα Δημοκρατία το βάρος σε αυτή τη φάση πέφτει στη συσπείρωση των παραδοσιακών της ψηφοφόρων. Τα φιλελεύθερα ανοίγματα μπορούν να περιμένουν. Προέχει να κλείσουν οι πληγές. Ο τρόπος με τον οποίο αποκλείστηκαν οι διαφημίσεις του pride από το μετρό είναι πολύ χαρακτηριστικός. Δεν είναι καθόλου τυχαίο μάλιστα ότι για το θέμα παρενέβη και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης χαρακτηρίζοντας «ορθή» την απόφαση της ΣΤΑΣΥ. Στο ίδιο πλαίσιο μπορεί να μπουν οι αυξήσεις στους Μητροπολίτες οι οποίοι αποτελούν σημαντικό παράγοντα πολιτικής επιρροής για μια συγκεκριμένη ομάδα ψηφοφόρων οι οποίοι κατ εξοχήν ενδιαφέρουν τη ΝΔ. Και βέβαια η επιλογή του κ. Κυρανάκη για τη θέση του γραμματέα. Ένα στέλεχος από τα σπλάχνα του κόμματος του οποίου η ιδεολογική και πολιτική ταυτότητα δεν κινδυνεύει να αμφισβητηθεί. Μπορεί να μιλήσει με άνεση στην κομματική βάση αλλά και να διευκολύνει ταυτόχρονα την προσέγγιση νεότερων ψηφοφόρων.

Είναι προφανές ότι εκτός από τις δημοσκοπικές απώλειες η γραμμή αυτή κρίθηκε αναγκαία και εξ αιτίας της πιθανής ανακοίνωσης του κόμματος Σαμαρά. Παρότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν φαίνεται να συγκεντρώνει αξιόλογο ποσοστό είναι σαφές ότι ακόμα και λίγες μονάδες να κόψει μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές για το αποτέλεσμα της πρώτης Κυριακής. Το αποτέλεσμα δηλαδή το οποίο θα κρίνει όχι μόνο το αν ο στόχος της αυτοδυναμίας θα είναι εφικτός αλλά και το αν ο κ. Μητσοτάκης θα τεθεί υπό αμφισβήτηση. Αν η ΝΔ κινηθεί στο 30% θα μπορέσει να πάει στη δεύτερη Κυριακή με ισχυρή επιχειρηματολογία. Σε αντίθετη περίπτωση τα πράγματα θα περιπλακούν.

Ανάλογη γραμμή, φυσικά στην αντίθετη κατεύθυνση, ακολουθεί και ο Αλέξης Τσίπρας. Η εβδομάδα που πέρασε βέβαια δεν ήταν η καλύτερη του. Φάνηκαν οι αδυναμίες του τι σημαίνει να μην έχεις οργανωμένο κόμμα και έμπειρα στελέχη. Έτσι προέκυψε μια κακοφωνία για τα μέτρα και την πολιτική της Συμπαράταξης. Ένα εκ μεταγραφής στέλεχος για παράδειγμα έβγαζε το λογαριασμό από την αύξηση του φόρου στα μερίσματα στα 4 δισεκατομμύρια, ένας δεύτερος στα 400 εκατομμύρια ενώ ένας τρίτος εμφανίστηκε με 600 εκατομμύρια. Ο τελευταίος μάλιστα έβαλε και μια δόση ταξικής μεροληψίας υποστηρίζοντας ότι τα ποσά θα προκύψουν από τη φορολόγηση της πολυτελούς διαβίωσης. Όπως διευκρίνισε άλλο στέλεχος, πρώην πολιτεύτρια του ΠΑΣΟΚ, στόχος θα είναι τα υπερπολυτελή διαμερίσματα, οι πισίνες και τα κότερα που τρέχουν. (Για βίλες στο Σούνιο δεν μίλησε). Έστω κι έτσι είναι σαφές ότι ο Τσίπρας θέλει να δώσει ένα ισχυρό αριστερό στίγμα στο νέο του εγχείρημα. Το ότι ήδη διευρύνει την βεντάλια των φόρων που προτείνει είναι χαρακτηριστικό. Δεν τον απασχολεί ο μεσαίος χώρος. Θέλει να συσπειρώσει τους παλιούς του ψηφοφόρους, όσους ψήφισαν Σύριζα το 2023 αλλά και όσους πήγαν σπίτι τους μετά τη μεγάλη κωλοτούμπα του 2015. Απευθύνεται δηλαδή και στη μεγάλη αντισυστημική δεξαμενή. Στο πλαίσιο αυτό έχει κόψει κάθε συζήτηση για συνεργασίες και θέλει να οριοθετήσει με σαφήνεια τον δικό του χώρο. Δεν είναι τυχαίες οι δηλώσεις συνεργατών του πως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι όμορο κόμμα. Ούτε οι δηλώσεις Σιακαντάρη για αυτοδιάλυση του ΠΑΣΟΚ, όσο και αν αντιμετωπίστηκαν δικαίως ως αυτογκόλ για την αλαζονεία που εξέπεμπαν. Σαν να θέλει να πει η αριστερά είναι μία και την εκπροσωπώ εγώ.

Η Νέα Δημοκρατία κοιτάζει δεξιά, ο Τσίπρας αριστερά, θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει πως οι συνθήκες είναι ιδανικές για το ΠΑΣΟΚ να απευθυνθεί στους δικούς του παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κέντρου και της κεντροαριστεράς. Αντιμετωπίζει ωστόσο ένα πρόβλημα που έχει και ονοματεπώνυμο: Χάρης Δούκας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την προηγούμενη εβδομάδα, μετά τις πρώτες αρνητικές δημοσκοπήσεις, το ΠΑΣΟΚ αντί να βγει στην αντεπίθεση, ήταν υποχρεωμένο να ασχολείται με την κόντρα του Δούκα με την Διαμαντοπούλου. Αυτή ωστόσο ήταν μόνο η ορατή πλευρά του παγόβουνου. Στην πραγματικότητα οι θέσεις του Δούκα αυτόν τον οποίο κατ εξοχήν διευκολύνουν είναι ο Μητσοτάκης. Όσο ανοίγει ζητήματα συνεργασίας με την αριστερά και τον Τσίπρα τόσο θα εγκλωβίζει το ΠΑΣΟΚ στα άκρα του εκλογικού σώματος και θα εμποδίζει τον επαναπατρισμό των μετριοπαθών ψηφοφόρων οι οποίοι δεν θέλουν να ξαναψηφίσουν ΝΔ.

Θα μπορέσει ο Ανδρουλάκης να υποχρεώσει τον Δούκα να περιοριστεί στα δημαρχιακά του καθήκοντα; Φαίνεται δύσκολο. Ο Δήμαρχος ακολουθεί εδώ και καιρό προσωπική πολιτική. Όπως δύσκολο όμως είναι και το να καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να αξιοποιήσει τα όπλα του, να εγκαταλείψει την ρητορική οξύτητα και να προβάλει την εικόνα ενός κόμματος εξουσίας που έχει τα έμπειρα στελέχη ικανά να υπηρετήσουν ένα ρεαλιστικό κυβερνητικό πρόγραμμα. Θα το κάνει όταν ο κ. Ανδρουλάκης καταλάβει πως και η δική του προσωπική επιβίωση εξαρτάται από αυτό. Πριν οι δημοσκοπήσεις δηλαδή κάνουν ελκυστική μια λύση τύπου Στάρμερ.