Γιάννης Σερέτης

Aυτή τη φορά ο αντίπαλος δεν έμεινε με δέκα παίκτες, όπως είχε συμβεί με τον Λεβαδειακό, τον ΠΑΟΚ, την Κηφισιά. Οι παίκτες του Παναγιώτη Χριστοφιλέα ήταν πολύ πιο προσεκτικοί στα μαρκαρίσματά τους από τον Συμελίδη, τον Ελουστόντο, τον Ζολιμπουά – ίσως έπαιξε ρόλο και «προληπτικά» η κακή κατάσταση του αγωνιστικού χώρου στη Νίκαια για έξτρα προσοχή. Και έβαλαν πολύ πιο δύσκολα οι Μεσσήνιοι στους Πράσινους και από τον Παναιτωλικό που είχε πάει στο ΟΑΚΑ με 3/3 και αποχώρησε με τρία γκολ στην πλάτη!

Η Καλαμάτα είναι η πρώτη ομάδα που έφτασε να διεκδικεί βαθμό από τον Παναθηναϊκό μέχρι το 93’ στο εφετινό πρωτάθλημα έως τώρα! Ολοι οι προηγούμενοι δεν είχαν ελπίδες φτάνοντας στο τελευταίο σκέλος του ματς. Η μεσσηνιακή ομάδα το κατάφερε σε μια από τις πιο δύσκολες και… γρουσούζικες αθηναϊκές έδρες για τους Πράσινους από τα… πολύ παλιά χρόνια. Είναι «κλουβάκι» η Νίκαια, με τον Ιωνικό παρόντα στην Α΄ Εθνική πάντα ήταν «στριφνή» έδρα για τον Παναθηναϊκό. Όμως δεν κατάφερε να τον σταματήσει ούτε η έδρα ούτε η αντίπαλός του διότι οι Πράσινοι ήταν πνευματικά προετοιμασμένοι για το τι θα αντιμετώπιζαν.

Πιστεύετε ότι ο Ντε Φράι, ο Ουναΐ, Καλάμπρια, ο Κάνγκουα, ο Καμαρά, ο Πένια, ο Ντέσερς, ο Φαν Ντρόνγκελεν, ξέρουν τι εστί Νίκαια; Όχι βέβαια. Τους το εξήγησαν. Όπως θα τους εξηγήσουν (σε όσους δεν έχουν παίξει ποτέ εκεί) και τι εστί «Γ. Καραϊσκάκης», όπου θα αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός τον Ολυμπιακό στις 11 Οκτωβρίου. Εως τότε, έχει μπόλικο χρόνο το Τριφύλλι. Και μέσα σ’ αυτές τις τρεις εβδομάδες έχει και την πολυτέλεια να δώσει το χρόνο σε όλους να αναπνεύσουν. Να αποσυμπιεστούν. Να κάνουν ένα διάλειμμα από το άγχος και τα διαδοχικά «πρέπει». Να πάνε ένα τριήμερο – τετραήμερο διακοπών αν αυτό είναι δυνατόν (για όσους δεν έχουν υποχρεώσεις με εθνικές ομάδες). Να χαρούν με τις νίκες και τις επιτυχίες τους. Διότι έχουν και νίκες και επιτυχίες πολλές από την εκκίνηση της σεζόν, χωρίς ασφαλώς αυτό να εξασφαλίζει κάτι για το μέλλον.

Αήττητος σε 13 ματς, 5/5 στο πρωτάθλημα, 2/2 στο Κύπελλο, 3/3 προκρίσεις. Τι καλύτερο και τι περισσότερο θα μπορούσε να περιμένει στην εκκίνηση της σεζόν ο οπαδός του Παναθηναϊκού; Όταν, μάλιστα, μιλάμε για μια ομάδα η οποία όχι μόνο άλλαξε πάμπολλους παίκτες συγκριτικά με την περυσινή σεζόν, μα άλλαξε και η ίδια κατά τη διάρκεια της εφετινής σεζόν! Άλλος ο Παναθηναϊκός των ευρωπαϊκών αγώνων, με Τουμπά, Ζαρουρί, Τσάπρα, Τσέριν, Τσιριβέγια και άλλος ο Παναθηναϊκός του πρωταθλήματος με Κάνγκουα, Ουναΐ, Καλάμπρια, Ταμπόρδα (που είναι τραυματίας αυτές τις μέρες). Και με εναλλακτικές λύσεις επιπέδου «Λουζά» ή «Σαλάχ – Εντίν» τις οποίες δεν διέθετε στην αρχή του πρωταθλήματος.

Η αλήθεια είναι ότι το πράγμα θα δυσκολέψει όταν αρχίσουν οι υποχρεώσεις και στο Conference League. Mα ταυτόχρονα τα ευρωπαϊκά ματς μπορεί να λειτουργήσουν και ακόμα πιο ενωτικά και συσπειρωτικά στα αποδυτήρια, μιας και υποχρεωτικά πια ο χρόνος σε κάποιες θέσεις θα μοιραστεί. Αυτό δεν συνεπάγεται βέβαια και την επιτυχία, αλλά διασφαλίζει επί παραδείγματι ότι ο Κυριακόπουλος δεν θα πάθει «Ρότα» και θα προστατευτεί από την επιβάρυνση. Ότι ο Πάλμερ – Μπράουν θα δίνει ανάσες στους δύο Ολλανδούς στόπερ. Ότι Λουζά και Τσιριβέγια θα παίρνουν χρόνο στη μεσαία γραμμή αντί των Κάνγκουα και Καμαρά εναλλάξ σε κάποια παιχνίδια. Θα τα δούμε όλα αυτά… Μόνο στην επίθεση δεν έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός, διότι η πληρότητα είναι δεδομένη.

Εκεί το ζήτημα με το οποίο καλείται να καταπιαστεί ο Νίστρουπ στη διακοπή του πρωταθλήματος είναι πώς θα αξιοποιήσει ιδανικά τον Ουναΐ στο 4-2-3-1 (διότι με την Καλαμάτα ήταν «χαμένος» στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα) και πώς πρέπει οι δυο επιθετικοί να λειτουργούν καλύτερα στο 4-4-2, διότι μετά το 65’ και παρά την καλή εμφάνιση του Λιβάι Γκαρσία, η συγκεκριμένη διάταξη έδειξε αδυναμίες στη μεσαία γραμμή όπου η Καλαμάτα είχε και υπεραριθμία με 3 Vs 2.

Υπάρχει κι ένα τρίτο ζήτημα που αρχίζει να… αχνοφαίνεται με τον Ουναΐ βασικό: Λιβάι Γκαρσία ή Ταμπόρδα δεξιά στο 4-2-3-1; Αλλά θα το δούμε εν καιρώ…