Δημήτρης Παγαδάκης

Μια φωτογραφία μπορεί να παρερμηνευθεί όταν δείχνει κάτι αποκομμένο από γενικότερο πλαίσιο. Να διαστρεβλωθεί το νόημα της όταν φαντάζει οπτικά αποκλεισμένη από τη συλλογική μνήμη.

Οι κάμερες που κατέγραψαν τη παράσταση αποφυλάκισης ενός ποινικού κρατούμενου δεν του χάρισαν συγχωροχάρτι. Δεν του πρόσφεραν ασυλία ή άφεση αμαρτιών. Δεν τον κανονικοποίησαν ούτε τον ξέπλυναν από το φρικιαστικά βίαιο ναζιστικό παρελθόν του. Αν όχι το παρόν του.

Όπως ακριβώς οι ζωντανές συνδέσεις των ΜΜΕ δεν απάλλαξαν από τα τρομοκρατικά εγκλήματα τους αμετανόητους ισοβίτες κατά την έξοδο τους με άδεια από τις φυλακές Κορυδαλλού. Απλώς μετέφεραν το γεγονός στη θέα της λεγόμενης κοινής γνώμης. Το να τους αποδίδεται σκοπιμότητα καθησυχαστικής κοινωνικής αποδοχής τους κρίνεται υπερβολική.

Στη προκειμένη περίπτωση μερικά κανάλια παρακολούθησαν την έξοδο από τις φυλακές ενός καταδικασμένου επί έξι χρονιά πίσω από τα κάγκελα ο όποιος κρίθηκε ένοχος για τη διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Μετέδωσαν τη φιγούρα ενός μεσόκοπου 45αρη με επώνυμης ετικέτας κοντομάνικο μπλουζάκι στα χρώματα και το σχέδιο που προτιμάει η Αμερικανική νεοφασιστική συμμορία των Proud Boys. Αρκετά στενό στα μπράτσα ώστε να καλύπτει το τατουάζ της σβάστικας στον αριστερό του ώμο.

Την ίδια ώρα αυτό το μακάβριο απομεινάρι των νοσταλγών του Άουσβιτς εξήγγειλε τη πρόθεση του να συστήσει κόμμα. Παραμερίζοντας το γκροτέσκο της υπόθεσης ότι αυτός ο δηλωμένος εχθρός του κοινοβουλευτισμού και υπονομευτής της δημοκρατίας επιθυμεί να συμμετάσχει στην εγχώρια εκλογική διαδικασία. Υπό το μανδύα κάποιου υποτιθέμενου πολιτικού μορφώματος που θα κουκουλώνει την προϊούσα εγκληματική του δράση.

Το αν έχει ένας κραυγαλέος οπαδός του πιο ρυπαρού ολοκληρωτισμού τη συνταγματική δυνατότητα να συμμετάσχει στις εθνικές κάλπες είναι κρίσιμης τάξης νομικό θέμα. Στην ουσία ,όμως, ο πρώην Χρυσαυγίτης επικυρώνει επικοινωνιακά μια περιθωριακή φάρσα.

Σαφώς και απευθύνεται άναρθρα σε ένα πρόθυμο και πιστό ακροατήριο. Σαν το νευρωσικά εκδικητικό μικροτσούρμο που τον υποδέχτηκε στη πύλη των φυλακών Δομοκού. Μόνο που αυτό αποτελείται πλέον από τα υπολείμματα των φανατικών βίαιων εξτρεμιστών της σιδερογροθιάς, την ακονισμένης λάμας, του πογκρόμ και των δολοφονικών επιθέσεων στον δρόμο.

Στα χρόνια που έμεινε στη «στενή» ο φυρερίσκος λοχαγός των μαυροντυμένων ντόπιων ταγμάτων εφόδου ο κόσμος βαθμιαία άλλαξε. ’Εστω και αν αυτός κολημμένος στις σκοτεινές εμμονές του δεν το πήρε χαμπάρι. Το οξύτατο χυδαίο ρατσιστικό του ρεπερτόριο λιμαρίστηκε από τους επιδόξους λαϊκιστές κληρονόμους του. Λουστραρίστηκε και υιοθετήθηκε από εγχώριες ακροδεξιές περσόνες.

Λιγότερο μάλλον πολίτικης ασημαντότητας από τον ίδιο. Οι οποίες στο ντροπιαστικό μοχθηρά φυλετικό κήρυγμα τους δεν χρειάζονται ξυρισμένα κεφάλια, μιλιταριστικά άρβυλα, ακονισμένες ξιφολόγχες στα πεζοδρόμια, ναζιστικούς χαιρετισμούς και παρακμιακούς παιάνες στα εφιαλτικά SS. Τις διασπείρουν υπό πιο ήπια μουτσούνα.

Το πιο ενοχλητικό, πάντως, για τον αποφυλακισμένο κατάδικο είναι ότι κανείς δεν ανατριχιάζει στη περιφερόμενη περσόνα του ως απομίμηση ενός «γνήσιου» Άρειου του Γ’ Ράιχ. Κανείς δεν φοβάται πια ένα παροξυσμικό νταή που χαστούκιζε γυναίκα πολιτικό αντίπαλο σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση.

Κανείς δεν σκιάζεται από την κακεντρέχεια με την οποία άλλοτε κλωτσούσε τους πάγκους μεταναστών μικροπωλητών. Οργάνωνε επιδρομές με ρόπαλα, ξύλα και σιδερένιους λοστούς εναντίον Αιγύπτιων ψαράδων. Παρότρυνε, ακόμη, πρόστυχα τους ομογνωμόνες συνεργούς του να ουρήσουν στην εξώπορτα μεγάλου καναλιού.

Συνωμοτούσε, καθοδηγούσε και κατηύθυνε τους εγκληματικά ανελέητους στρατευμένους ομοϊδεάτες του να συγκαλύψουν την αυτουργία τους στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Τι να λέμε τώρα; Ότι τα δηλητηριώδη ΜΜΕ ευθύνονται για την τάχα αισθητικοποιήση της ξεπεσμένης πραμάτειας του; Απλώς παραφουσκώνεται άδικα η ενημερωτική λειτουργία τους.

Εξάλλου η πλειονότητα της κοινωνίας καταχωρίζει ήδη τον πρώην τρόφιμο του σωφρονιστικού καταστήματος στους κακόβουλους κλόουν ενός προσβλητικού σόου. Μιας παραληρηματικά δόλιας επίδειξης που δυσφήμιζε ξεδιάντροπα την αξιοπρέπεια και λέκιαζε τη ηθική στάση του κάθε ανεκτικού δημοκρατικού πολίτη.

Πάνε, άλλωστε, πέρασαν οι ζοφερές εποχές όταν μια αγανακτισμένη, ενδεής και ανασφαλής κοινωνική μερίδα, που έτρωγε επανωτές μνημονιακές κατραπακιές, έβρισκε αποκούμπι σε ένα αυθάδες πολιτικό νεόπλασμα που ανέμιζε θρασύτατα τη σημαία της Βέρμαχτ. ¨Όχι πια. Το έστειλε στους σκουπιδοτενεκέδες.

Η ανοικτή, φιλελεύθερη, δημοκρατική, ελληνική κοινωνία, άλλωστε, δεν χρειάζεται πια ακραίους ντελάληδες του τερατώδους μίσους. Ούτε έχει ανάγκη από τους φρενιασμένους, λειψούς και φθαρμένους απολογητές του. Γνωρίζει άριστα ότι τα αποτρόπαια λείψανα τους μπορεί να μυρίζουν αλλά δεν φοβίζουν.