Μάριος Θεμιστοκλέους

Γιατί στην πολιτική είναι εύκολο να συμφωνήσουμε στους στόχους. Όλοι θέλουμε καλύτερους μισθούς, χαμηλότερους φόρους, ισχυρότερο κοινωνικό κράτος, καλύτερη Υγεία και Παιδεία, περισσότερες ευκαιρίες για τους νέους. Η πραγματική διαφορά αρχίζει όταν πρέπει να απαντήσεις πώς θα φτάσεις εκεί.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει επιλέξει έναν συγκεκριμένο δρόμο. Μια οικονομία που αναπτύσσεται και δημιουργεί πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο, επενδύσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας, αύξηση των εισοδημάτων που μπορεί να διατηρηθεί στον χρόνο και κοινωνικές παρεμβάσεις που έχουν εξασφαλισμένη χρηματοδότηση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα έχουν λυθεί. Η ακρίβεια εξακολουθεί να πιέζει τα νοικοκυριά. Το στεγαστικό είναι σοβαρό πρόβλημα, ιδιαίτερα για τους νέους. Οι μισθοί πρέπει να αυξηθούν περισσότερο. Το κράτος πρέπει να γίνει αποτελεσματικότερο. Και στην Υγεία, έναν χώρο που γνωρίζω καλά, έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μέχρι κάθε πολίτης να αισθανθεί στην καθημερινότητά του την αλλαγή που ήδη συντελείται.

Τα τελευταία χρόνια στην Υγεία έχω μάθει κάτι πολύ συγκεκριμένο: ανάμεσα στην εξαγγελία και στο αποτέλεσμα υπάρχει συνήθως πολύ περισσότερη δουλειά απ’ όση φαίνεται.

Μπορείς να ανακοινώσεις ένα καινούργιο Τμήμα Επειγόντων, να εξασφαλίσεις τα χρήματα, να παρουσιάσεις ένα χρονοδιάγραμμα. Για τον πολίτη όμως τίποτε από αυτά δεν έχει ιδιαίτερη σημασία μέχρι τη στιγμή που θα μπει στο νοσοκομείο και θα διαπιστώσει ότι εξυπηρετείται καλύτερα και γρηγορότερα. Εκεί κρίνεται τελικά μια μεταρρύθμιση. Και νομίζω ότι κάπως έτσι πρέπει να κρίνεται συνολικά και η πολιτική.

Γι’ αυτό η φετινή ΔΕΘ είχε ενδιαφέρον πέρα από τα επιμέρους μέτρα που ανακοινώθηκαν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε παρεμβάσεις για τα επόμενα χρόνια, θέτοντας ταυτόχρονα έναν περιορισμό που δεν είναι πάντοτε δημοφιλής στην πολιτική συζήτηση: κάθε μέτρο πρέπει να χωρά στις πραγματικές δυνατότητες της οικονομίας.

Η χώρα μας έχει άλλωστε πληρώσει ακριβά στο παρελθόν την απόσταση ανάμεσα σε όσα η πολιτική ήθελε να υποσχεθεί και σε όσα η οικονομία μπορούσε πραγματικά να αντέξει. Δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε εκεί. Ούτε όμως αυτή η εμπειρία πρέπει να μας κάνει λιγότερο φιλόδοξους. Πρέπει να μας κάνει πιο απαιτητικούς ως προς τον τρόπο με τον οποίο μετατρέπουμε τη φιλοδοξία σε αποτέλεσμα.

**Το αντίθετο του λαϊκισμού δεν είναι η λιτότητα. Είναι η αξιοπιστία.**

Και αξιοπιστία δεν σημαίνει να λες στον πολίτη ότι δεν γίνεται τίποτε. Σημαίνει ακριβώς το αντίθετο. Να του λες τι θέλεις να κάνεις, πόσο κοστίζει, πώς θα χρηματοδοτηθεί και πότε θα το δει στη ζωή του. Να αυξάνεις εισοδήματα χωρίς να δημιουργείς τον επόμενο λογαριασμό. Να μειώνεις φόρους χωρίς να αναγκάζεσαι να τους επαναφέρεις αύριο. Να στηρίζεις περισσότερο αυτούς που το χρειάζονται χωρίς να δανείζεσαι από το μέλλον των παιδιών μας.

Εδώ πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξουμε και κάτι στον τρόπο με τον οποίο συζητάμε για την πολιτική στην Ελλάδα. Για πολλά χρόνια συνηθίσαμε να μετράμε το μέγεθος μιας εξαγγελίας. Θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον να αρχίσουμε να μετράμε το ποσοστό των εξαγγελιών που έγιναν πραγματικότητα.

Και αυτό το κριτήριο δεν αφορά μόνο την αντιπολίτευση. Αφορά πρώτα απ’ όλα εμάς που κυβερνούμε.

Κάθε εξαγγελία δημιουργεί μια υποχρέωση. Κάθε χρονοδιάγραμμα πρέπει να ελέγχεται. Κάθε μεταρρύθμιση πρέπει κάποια στιγμή να φτάνει στον πολίτη. Και όταν κάτι δεν προχωρά όσο γρήγορα πρέπει, η απάντηση δεν μπορεί να είναι απλώς μια καινούργια εξαγγελία. Πρέπει να είναι περισσότερη δουλειά και καλύτερο αποτέλεσμα.

Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, και η ουσία της πολιτικής συζήτησης που πρέπει να κάνουμε τα επόμενα χρόνια. Όχι αν θέλουμε μια πιο ισχυρή οικονομία ή μια πιο δίκαιη κοινωνία. Χρειαζόμαστε και τα δύο. Γιατί χωρίς ισχυρή οικονομία δεν υπάρχει κοινωνική πολιτική που να αντέχει στον χρόνο και χωρίς η ανάπτυξη να φτάνει στην κοινωνία, οι αριθμοί από μόνοι τους έχουν μικρή αξία.

Γι’ αυτό απέναντι σε κάθε πρόταση, κυβερνητική ή αντιπολιτευτική, αξίζει να θέτουμε τέσσερις απλές ερωτήσεις: Πόσο κοστίζει; Πώς χρηματοδοτείται; Μπορεί να εφαρμοστεί; Και, τελικά, τι αλλάζει στη ζωή του πολίτη;

Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει να κρινόμαστε όλοι.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία περίοδο όπου θα ανταγωνιζόμαστε ποιος μπορεί να υποσχεθεί περισσότερα. Έχει ανάγκη από πολιτική που δημιουργεί περισσότερο πλούτο, περισσότερες και καλύτερες δουλειές, υψηλότερα εισοδήματα, ισχυρότερο κοινωνικό κράτος και ένα κράτος που λειτουργεί καλύτερα.

Και κυρίως έχει ανάγκη από μια πολιτική που δεν ζητά από τον πολίτη να πιστέψει στις προθέσεις της, αλλά του δίνει τη δυνατότητα να κρίνει τα αποτελέσματά της.

Γιατί στο τέλος αυτό είναι που έχει σημασία.

Όχι ποιος υπόσχεται περισσότερα. Αλλά ποιος μπορεί να κάνει περισσότερα από όσα υπόσχεται.

*= Ο Μάριος Θεμιστοκλέους είναι Υφυπουργός Υγείας