Ανδρέας Ζούλας

Κορυφαίο δείγμα της ανεπίτρεπτης αυτής τακτικής είναι οι αντιδράσεις για την απόφαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κ. Τζαβέλλα, ο οποίος έκρινε ότι δεν δεν μπορεί να ανασυρθεί από το Αρχείο η υπόθεση των υποκλοπών (κατά το «πόρισμα Ζήση»). Το αίτημα της Αντιπολίτευσης είναι να ανασυρθεί από το Αρχείο το πόρισμα αυτό και να διερευνηθεί το θέμα προς την κατεύθυνση της «κατασκοπείας», όπως συνιστούσε η προσφάτως εκδοθείσα απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών (με την οποία καταδικάστηκαν σε πολυετή φυλάκιση τέσσερις ιδιώτες). Οι επιθέσεις που δέχθηκε ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου είναι πρωτοφανείς και ανεπίτρεπτες. Ελέχθη ότι «ενταφιάζεται» η υπόθεση των υποκλοπών, ότι πρόκειται για «θεσμική εκτροπή», ότι σημαίνει την «ώρα μηδέν για την ελληνική Δικαιοσύνη» και παρόμοια… Αυτό που δεν λέγεται από κανέναν επικρίνοντα την ενέργεια του Εισαγγελέως είναι ότι η πρόταση να μην ανασυρθεί από το Αρχείο το πόρισμα αυτό είναι ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝΝ ΝΕΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ», τα οποία – και μόνον αυτά – θα επέβαλαν την κατά νόμο ανάσυρση της υπόθεσης και την περαιτέρω διερεύνησή της, προς την κατεύθυνση της «κατασκοπείας». Χωρίς να υπεισέλθουμε στην περαιτέρω κρίση της αποφάσεως – και υποδείξεως – της πρωτοβάθμιας απόφασης, καθώς αυτό ανάγεται στην λειτουργία της Δικαιοσύνης, μένουμε μόνον στο «πολιτικό» μέρος. Στην απαράδεκτη δηλαδή και θεσμικά επικίνδυνη επίθεση κατά της Δικαιοσύνης από πλευράς Αντιπολίτευσης.

Οι καταφερόμενοι κατά της Δικαιοσύνης «χτυπώντας» την Κυβέρνηση, εκτός από ότι δεν υπήρξαν «νέα στοιχεία», ξεχνούν και κάτι άλλο όταν λένε ότι η Κυβέρνηση δια του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου «θάβει την υπόθεση των υποκλοπών». Αυτό που ξεχνούν είναι ότι η υπόθεση θα κριθεί και σε δεύτερο βαθμό, στο Εφετείο, με προσδιορισμένη μάλιστα δικάσιμο, τον προσεχή Δεκέμβριο. Επομένως, θα κριθεί και σε δεύτερο βαθμό η πρωτοβάθμια «κρίση-πρόταση» για διεύρυνση της ερεύνης και προς την κατεύθυνση της «κατασκοπείας».

Όμως η Αντιπολίτευση δεν αρκείται σε αυτές τις απαράδεκτες - και αστήρικτες - «καταγγελίες». Δια του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προχωρεί σε ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ κοινοβουλευτική «πρωτοβουλία» Ο κ. Ανδρουλάκης δήλωσε ότι θα καταθέσει πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την περαιτέρω διερεύνηση του «σκανδάλου των υποκλοπών», ακριβώς μάλιστα προς την κατεύθυνση που υπέδειξε η προαναφερόμενη πρωτόδικη απόφαση, δηλαδή αυτήν της «κατασκοπείας»... Είναι, πράγματι, η πρώτη φορά που ζητείται σύσταση εξεταστικής επιτροπής για υπόθεση που βρίσκεται ήδη ενώπιον της Δικαιοσύνης, η οποία δεν έχει ακόμη τελεσιδίκως αποφανθεί. Τέτοια παρέμβαση δεν έχει προηγούμενο, συνιστά δε άμεση, ευθύτατη παρέμβαση του Κοινοβουλίου στην λειτουργία της Δικαιοσύνης, με πλήρη αγνόηση της θεμελιώδους διατάξεως του Συντάγματος περί διακρίσεως των λειτουργιών (εξουσιών) της Πολιτείας.

Απτόητος από όλα αυτά ο κ. Ανδρουλάκη - λίγες μάλιστα ημέρες μετά την συζήτησή για το Κράτος Δικαίου που εκείνος προκάλεσε στην Βουλή - ζητεί «θεσμική» παρέμβαση της Βουλής στην λειτουργία της, ανεξάρτητης, Δικαιοσύνης. Τέτοια πλήρης σύγχυση εννοιών και ρόλων δεν έχει υπάρξει στο παρελθόν σε επίπεδο αρχηγού Αξιωματικής Αντιπολίτευσης («εν … δυνάμει Πρωθυπουργού»). Και έχουν αρχίσει οι υπολογισμοί, αν θα συγκεντρωθεί τελικά ο απαιτούμενος αριθμός των 120 βουλευτών για την συγκρότηση της Επιτροπής. (Παρενθετικώς αναφέρω ότι με το Σύνταγμα του 1975 - επί Κυβερνήσεως Κων. Καραμανλή - είχε καθιερωθεί το δικαίωμα της Αντιπολίτευσης να συγκροτεί Εξεταστικές Επιτροπές αν η σχετική πρόταση συγκέντρωνε 120 ψήφους. Όμως την διάταξη αυτή του Συντάγματος αρνήθηκε να εφαρμόσει η μετέπειτα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι το 120 θα έπρεπε να συνιστά και πλειοψηφία των παρόντων, πράγμα που καταργούσε στην πράξη το θεσπισθέν «δικαίωμα της Αντιπολίτευσης». Επεχειρήθη μάλιστα – ανεπιτρέπτως φυσικά - και … «ερμηνεία» του Συντάγματος δια του… Κανονισμού της Βουλής. Η αρχική διάταξη, κατά την έννοιά της αποκατεστάθη με πρωτοβουλία της σημερινής Κυβέρνησης. Τα αναφέρω αυτά για να καταφανεί ποιος ενισχύει τους θεσμούς και ποιος τους καταδολιεύει, κατά το συμφέρον του).

Μετρούν λοιπόν «τα κουκιά» και ο κ. Ανδρουλάκης καλεί το σύνολο της Αντιπολίτευσης να ψηφίσουν την πρότασή του για την Εξεταστική Επιτροπή. Τα κόμματα όμως της Αντιπολίτευσης δεν αριθμούν συνολικά 120 βουλευτές και πρέπει να αναζητηθούν και «ορισμένοι» εκ των (27) Ανεξαρτήτων, των βουλευτών δηλαδή που έχουν φύγει ,από τα κόμματά τους και, τώρα, καλούνται να «συνεργαστούν»… ενόψει και των μελλοντικών «εκλογικών συνεργασιών». Ας αφήσουμε όμως τους λόγους από τους οποίος οι Ανεξάρτητοι … εξαρτούν την τελική θέση τους, γιατί μάλλον επί ματαίω γίνεται η αναζήτηση. Και τούτο γιατί συντρέχει και κάποιος άλλος λόγος που και αυτόν τον έχουν ξεχάσει και ο κ. Ανδρουλάκης και όλοι όσοι συντάσσονται με την πρότασή του για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής. Και ο λόγος αυτός είναι ότι το ίδιο το Σύνταγμα αναφέρει ρητά και περιοριστικά ότι για την σύσταση Εξεταστικών Επιτροπών που αναφέρονται σε θέματα Εξωτερικής πολιτικής και Αμύνης απαιτείται έγκριση από την απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των Βουλευτών, δηλαδή 151 και όχι 120… Είναι δε περισσότερο από προφανές - και για τον κ. Ανδρουλάκη - ότι όταν ζητείται η σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για την διερεύνηση υποθέσεως που μπορεί να φθάνει στην ΚΑΤΑΣΚΟΠΕΙΑ, μάλλον ο ίδιος ο αιτών την σύσταση καθορίζει και τον αριθμό των (151) βουλευτών που θα εγκρίνουν την σύσταση και λειτουργία της.

Οι ενέργειες λοιπόν αυτές είναι τελείως άκριτες και απλώς εκθέτουν και τον προτείνοντα κ. Ανδρουλάκη και τον κ. Φάμελλο (που φωνάζει για να τον ακούσει όχι ο Μητσοτάκης, αλλά ο «Αλέξης»), καθώς και όλους τους άλλους που συντάσσονται με το αίτημα ή θα συνταχθούν και θα το υποστηρίξουν (ένας μάλιστα εξ αυτών πιστεύει ότι θα καταθέσει στην Επιτροπή ο … Ντύλαν)….
Και χρειάζονται 151, κατά το Σύνταγμα, γιατί η διερεύνηση υπόθεσης που συνδέεται με δραστηριότητα κατασκοπείας (κατά της χώρας) είναι πολύ σοβαρό θέμα και για να κινηθεί η σχετική κοινοβουλευτική διαδικασία χρειάζονται ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. Δηλαδή, σε μια σοβαρή πολιτεία, με Κράτος Δικαίου και ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ πολιτικούς η Εξεταστική Επιτροπή, -με την οποία ο κ. Ανδρουλάκης «τέμνει» την Δικαστική διαδικασία και διερεύνηση, - θα μπορούσε και θα έπρεπε να συσταθεί για την διερεύνηση των συναφών πολιτικών ευθυνών, μόνον αφού η Δικαιοσύνη θα είχε τελεσιδίκως αποφανθεί με βάση ακλόνητα στοιχεία ότι ασκήθηκε κατασκοπεία. Η Δικαιοσύνη αποφαίνεται για τα στοιχεία και όχι ο κ. Ανδρουλάκης. Ο οποίος έφθασε στο σημείο να λέει – χωρίς να υπολογίζει την σημασία των λεγομένων του, ούτε και ποιοι τον ακούν – ότι «ΕΚΒΙΑΖΕΤΑΙ ο Πρωθυπουργός της χώρας», όπως είχε την αμετροέπεια να ισχυριστεί στην πρόσφατη προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στην Βουλή. Όμως τα «στοιχεία» που είχε στην διάθεσή του ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης («εν δυνάμει Πρωθυπουργός») ήταν οι … απειλές ενός πρωτοδίκως καταδικασθέντος σε πολυετή φυλάκιση ότι «θα κάνει αποκαλύψεις» (που δεν έκανε στο Δικαστήριο που τον έκρινε και τον κατεδίκασε).

Σε αυτόν το θεσμικό κατήφορο που σέρνει το σύνολο της Αντιπολίτευσης ο κ. Ανδρουλάκης υπάρχουν δύο ισχυρότατοι ανασχετικοί παράγοντες: Θεσμικός και άμεσα αποτελεσματικός ο πρώτος και ηθικός, ιδιαίτερης σημασίας, ο δεύτερος.

-Ο θεσμικός παράγων είναι, φυσικά η Κυβέρνηση. Ακριβώς επικαλούμενη το Κράτος Δικαίου και ακόμη περισσότερο την εύρυθμη λειτουργία των Θεσμών οφείλει να σταθεί στο πνεύμα και στο γράμμα του Συντάγματος: Εξεταστική Επιτροπή που θα διερευνήσει στοιχεία υποθέσεως κατασκοπείας μπορεί να συσταθεί ΜΟΝΟ με - τουλάχιστον - 151 ψήφους. ‘Οπως ορίζει και απαιτεί το Σύνταγμα. Το οποίο πρέπει να σέβονται και να τηρούν όλοι οι παράγοντες της Πολιτείας, πρωτίστως δε η Νομοθετική Λειτουργία, η Βουλή, που το εθέσπισε. «Παιχνιδάκια με το Σύνταγμα και τους θεσμούς για «νάχουμε να λέμε» όσο θα πηγαίνουμε προς τις εκλογές ΤΕΛΟΣ.

Η δε Κυβέρνηση πρέπει από τώρα να καταστήσει απολύτως σαφές ότι δεν πρόκειται να δεχθεί την σύσταση αυτής της εξεταστικής επιτροπής αν η σχετική πρόταση δεν συγκεντρώσει τουλάχιστον την απόλυτη πλειοψηφία (151) του συνόλου των βουλευτών. Και να το καταστήσει σαφές και στους «προτείνοντες» ώστε να αντιληφθούν ότι η σοβαρότης του αντικειμένου της Εξεταστικής, ακριβώς αυτή, επιτάσσει την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτεί το Σύνταγμα, αλλά και στην Κοινή Γνώμη…, ώστε να μην έχουμε και με το θέμα της «κατασκοπείας» την παραζάλη που επεκράτησε με την «συγκάλυψη», τα «μπαζώματα», τα «ξυλόλια» και τα «επί πλέον βαγόνια»…

-Ο ηθικός ανασχετικός παράγων είναι εξάλλου το Δικαστικό Σώμα, το οποίο διά των εκπροσώπων του υπεραμύνεται του θεσμού της Δικαιοσύνης και της δικαστικής ακεραιότητας των λειτουργών της, με συχνές, αυστηρότατες, δημόσιες παρεμβάσεις του.

Ήταν δε καιρός να συμβεί αυτό, η δυναμική δηλαδή παρέμβαση δικαστικών Ενώσεων, για την υπεράσπιση και προάσπιση του κύρους της Δικαιοσύνης. Η δε πρόσφατη ανακοίνωση της Ενώσεως Εισαγγελέων Ελλάδος όχι μόνο στηλιτεύει τις ατεκμηρίωτες αιτιάσεις και ισχυρισμούς που διατυπώνονται και εκτοξεύονται, κατά τρόπο άκριτο και ανεύθυνο κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της, αλλά και επισημαίνει και κάτι άλλο εξαιρετικά σημαντικό. Επισημαίνει ότι ακριβώς αυτές οι επικρίσεις:

«Δεν συμβάλλουν στον δημόσιο διάλογο, ούτε στην ουσιαστική θεσμική λογοδοσία. Αντιθέτως καλλιεργούν κλίμα απαξίωσης της Δικαιοσύνης και κλονίζουν αδικαιολόγητα την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς του κράτους δικαίου».

Λένε, δηλαδή, οι Εισαγγελείς, ότι δεν είναι οι πράξεις των δικαστικών λειτουργών που έχουν υποβιβάσει το κύρος της Δικαιοσύνης στην κοινή γνώμη, αλλά οι εναντίον της επιθέσεις. Αυτό ας το αντιληφθούν και όσοι εν ενεργεία πολιτικοί, εν απορία θέσεων ευρισκόμενοι, επιτίθενται εναντίον της, κατά τα συμφέροντά τους, αλλά και όσοι αποστασιοποιημένοι «ανησυχούν» για την μείωση του κύρους της Δικαιοσύνης, χωρίς ποτέ να έχουν καταγγείλει τις εναντίον της επιθέσεις και τις άκριτες-αδικαιολόγητες αιτιάσεις.