Άγνωστες ιστορίες από τη ζωή και την πορεία του Κώστα Καίσαρη

Ένα βιβλίο – τύπου coffee table book που παρουσιάστηκε χθες το μεσημέρι στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές από την ζωή και την πορεία του αγαπητού σε όλους κοσμηματοπώλη Κώστα Καίσαρη. Ενός ανθρώπου που πρωταγωνίστησε στην κοινωνική και επιχειρηματική ζωή του τόπου μας, κάνοντας τις δημιουργίες αλλά και τα καταστήματά του σημείο αναφοράς.

Η έκδοση, που πλαισιώνεται από πλούσιο εικονογραφικό υλικό, κινείται ανάμεσα στην ιστορική αφήγηση και στις αστείρευτες διηγήσεις του, με μια εναλλαγή πρώτου και τρίτου προσώπου – είναι μια σκιαγράφηση της προσωπικότητας και της επιχειρηματικής του δράσης, αλλά και μια κατάθεση ψυχής. Το βιβλίο περιλαμβάνει και σημειώματα που έγραψαν φίλοι του Κώστα Καίσαρη – ένα μικρό δείγμα από έναν μακρύ κατάλογο, φωτίζοντας πτυχές του εκ των έσω. Στη συνέχεια ξετυλίγεται η 80χρονη και πλέον διαδρομή της ζωής του: από τις καταβολές και τα παιδικά του χρόνια έως την είσοδό του στον κόσμο του κοσμήματος· από τη δημιουργία του πρώτου καταστήματός του στην Ερμού έως τις συνεργασίες του με διεθνούς κύρους οίκους και την εξελικτική πορεία προς τη διεύρυνση και την ανάπτυξη, οδηγώντας τον Όμιλο στις κορυφαίες θέσεις του χώρου.

Ο πρόλογος

«Ακολουθώντας τη συμβουλή του πατέρα μου "εργατικότητα" , τιμιότητα και ποιότητα οραματίστηκα αυτήν την δουλειά. Ο θεός , οι πελάτες και η οικογένειά μου με βοήθησαν να τη χτίσω με αγάπη. Νιώθω ευγνώμων. Θυμάμαι πως από παιδί ακόμα οι πέτρες με γοήτευσαν – και ας μου επιτραπούν δύο λόγια γι΄αυτό το πάθος μου , αυτό το σήμα του οίκου Kessaris. Από νεαρή ηλικία , έχοντας συγκεντρώσει όλα τα απαραίτητα στοιχεία , άρχισα να ταξιδεύω για να μαθαίνω τις πέτρες , πολύτιμες και ημιπολύτιμες, κάθε τόπου, καθώς δεν τις βρίσκει κανείς ανάλογα με το τι είναι καθεμιά , μα από τα διάφορα μέρη του κόσμου. Αυτό το κομμάτι θεωρώ ότι είναι από τα ωραιότερα της δουλειάς μας. Ξεκίνησα από την γειτονική μας Ιταλία και τη Γαλλία. Μετά από λίγο καιρό είχα εντρυφήσει στο πνεύμα και στην ομορφιά των πετρών και ταξίδευα πλέον πέρα από την Ευρώπη , φθάνοντας μέχρι την Κίνα και το Χονγκ Κονγκ».

Ο Κώστας Καίσαρης για την ονοματοδοσία του

«Νονός μου είναι ο Ναύαρχος Χρήστος Ρομπόκος που είχε βαφτίσει και τον Κωνσταντίνο εκ μέρους του Ναυτικού. Οι ένοπλες δυνάμεις βάφτισαν εθιμικά τον διάδοχο του θρόνου , εκπροσωπούμενες από έναν αξιωματικό από κάθε σώμα. Οι γονείς μου συζητούσαν διάφορα ονόματα , μιας και δεν είχαν κάποια οικογενειακή υποχρέωση , αφού και οι δύο παππούδες ήταν Γιάννηδες και ο μεγάλος μου αδελφός ήδη άκουγε στο όνομά τους. Δεν μπορούσαν όμως να καταλήξουν. Ετσι, μπροστά στην κολυμπήθρα και χωρίς προσυνεννόηση, ο νονός μου έδωσε το όνομα "Κωνσταντίνος" όπως και στον διάδοχό του. Και έτσι προέκυψε ο πρώτος Καίσαρης με το όνομα αυτό. Εκτοτε η οικογένειά μας έχει αποκτήσει πολλούς Κωνσταντίνους».

Ο Κώστας Καίσαρης σε ρυθμούς rock and roll

«Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Αμερικάνικης βάσης στο Ελληνικό, που έμεινε γνωστός ως "ο Αμερικάνος" , εξέπεμπε στα μεσαία και μετέδιδε τα τραγούδια που ήθελε να ακούσει η νεολαία των Αθηνών. Ο παραγωγός συνήθιζε να ξεκινά ως εξής "This is America΄s top 40. Keep your feet on the ground" κι όλοι εμείς οι μουσικόφιλοι συντονιζόμασταν. Από εκεί έμαθα το rock and roll και έγινα φανατικός του είδους. Μαθητής ακόμη, μια μέρα που βρισκόμουν στο Ζάππειο, η αμερικανική μπάντα έπαιζε rock and roll. Στο άκουσμα της αγαπημένης μου μουσικής, άρχισα να χορεύω μανιωδώς. Για κακή μου τύχη, η φωτογραφία μου δημοσιεύτηκε την επόμενη στην Καθημερινή με λεζάντα: “Δεν είναι Ζουλού αλλά Ελληνας μαθητής!" Αν και δεν υπήρχε αναφορά στο όνομά μου , ο Διευθυντής του σχολείου με αναγνώρισε. Ετσι, το rock and roll μου στοίχισε μια δεκαήμερη αποβολή και μια… ψαλιδιά στο μαλλί. Ετσι έχασα το "κοκοράκι" που τότε άφηνα για να είμαι της μόδας!».

Εξομολογήσεις για την προσωπική του ζωή

Ύστερα από εκείνον τον πρώτο νεανικό αρραβώνα του με την Χριστίνα Κυδωνιέως εν έτει 1963, που δεν είχε αίσια έκβαση, ο Κώστας Καίσαρης ήρθε εις γάμου κοινωνίαν με την Καίτη Σάρρα μια από τις ομορφότερες γυναίκες των Αθηνών. Ωστόσο και ο γάμος αυτός δεν έμελλε να αντέξει. Αργότερα εμφανίστηκε στη ζωή του η Χριστιάνα Ροδοπούλου με καταγωγή από την Πάτρα.
Ο Κώστας λάτρεψε τη Χριστιάνα και η Χριστιάνα τον Κώστα.

Ο ίδιος παραδέχεται: «Η αγαπημένη μου φίλη , η ελληνοαμερικάνα Κάρεν Μαυρίδη, έφερε στο γραφείο μου την κυρία Χριστιάνα Παναγιώτου το 1983, κατόπιν παρακλήσεώς μου για έναν νέο συνεργάτη στη δουλειά μου. Ο γιατρός Κώστας Παναγιώτου, ο άνδρας της με γνώρισε και ήθελε να κάνουμε παρέα. Στις συναντήσεις μας , κατάλαβα ότι κοίταζε απροκάλυπτα το ωραίο φύλο, ενώ κάποια στιγμή μου ανακοίνωσε ότι μετά από δέκα χρόνια γάμου ήθελε να χωρίσει και να απολαύσει τη ζωή του. Εναντιώθηκα και του επισήμανα με αυστηρό ύφος πως δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε ένα διαμάντι δίπλα του που θα το έχανε. Τότε αντιλήφθηκα, χωρίς να έχω επιδιώξει έως τότε σχέση με τη Χριστιάνα, ότι είναι ο άνθρωπός μου. Εκείνη την εποχή έκανα πολλή παρέα με τον Σεραφείμ Φυντανίδη, τον Γιάννη Κυριακόπουλο, τον γνωστό Κυρ και τον Δημήτρη Βλασσόπουλο. Μια φορά την εβδομάδα είχαμε καθιερώσει να τρώμε στο κλασσικό εστιατόριο Ideal του Βλασσόπουλου επί της οδού Πανεπιστημίου. Εκεί τους γνώρισα τη Χριστιάννα που είχαμε μόλις αρχίσει να βγαίνουμε. Βεβαίως, το οξυδερκές πνεύμα του Κυρ είδε την κατάληξη… Μου χάρισε μια γελοιογραφία γράφοντάς μου «Αν νομίζεις ότι θα ξεφύγεις από αυτήν τη γυναίκα, κάνεις λάθος Περιμένουμε πρόσκληση γάμου!». Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιουνίου του 1988 με κουμπάρους τους Θεόδωρο και Σάσα Βαρδινογιάννη.

«Πάντοτε ήμουν παρών στις γιορτές και τα πάρτι της μικρής μου αδελφής, όπως μου αρέσει να αποκαλώ τη Μαριάννα Λάτση. Εχω ζήσει μαζί της και χαρές και λύπες. Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω την ημέρα που ταξιδεύαμε μαζί για Ουάσινγκτον – η Μαριάννα ήταν προσκεκλημένη στην επέτειο 50 χρόνων του Προέδρου της Αμερικής. Μέσα στο αεροπλάνο έπαθα καρδιακό επεισόδιο. Μόλις φτάσαμε τα παράτησε όλα, με πήγε στο καλύτερο νοσοκομείο και έμεινε 4 ολόκληρες ημέρες δίπλα μου».