Πέμη Ζούνη: «Η βάση είναι η ανατροφή του καθενός, δεν μπορώ να βλέπω μαμάδες να μεγαλώνουν πασάδες»
Η ηθοποιός μίλησε για την έλλειψη σεβασμού των ανδρών στο γυναικείο φύλο, το μηνιγγίωμα της κόρης της, αλλά και τη δύναμη που της έδωσαν οι δυσκολίες που πέρασε
Συνέντευξη παραχώρησε η Πέμη Ζούνηκαι αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στο πρόβλημα υγείας, με το οποίο διαγνώστηκε η κόρη της,Ελεονώρα.
Η ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή «Μέρα μεσημέρι με τη Μάριον» και αρχικά, αναφέρθηκε στο μηνιγγίωμα, το οποίο έχει η κόρη της.
«Η περιπέτεια της κόρης μου ήταν μια εμπειρία πολύ δυνατή. Δεν μπορείς να το περιγράψεις και ούτε χρειάζεται. Μπορείς να το φανταστείς μόνο αν έχεις παιδί και πάλι, μόνο που το φαντάζεσαι, κάνεις πίσω. Έγινε καταιγιστικά γρήγορα. Σε χρόνο αστραπιαίο. Είχαμε πολλή δύναμη και αισιοδοξία», δήλωσε αρχικά.
Glomex Player(40599w16ki4e70hs, v-ckkrmaka3mg9)
«Πέρασε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μας έδωσε ένα μάθημα, αλλά μετά από καιρό άρχισε να βγαίνει και η τρομάρα», συμπλήρωσε.
Όπως είπε στη συνέχεια, η ίδια θεωρεί ότι όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, καταλαβαίνεις τι πραγματικά έχει σημασία για να ασχοληθείς.
«Πιστεύω πως όταν νικάς τέτοια πράγματα είναι το καλύτερο που μπορεί να σου συμβεί. Καταλαβαίνεις με τι πρέπει να ασχολείσαι. Επιλέγω να θυμάμαι τα καλά μόνο», τόνισε.
Τέλος, αναφέρθηκε στις γυναικοκτονίες που τον τελευταίο καιρό διαδέχεται η μία την άλλη. «Οι γυναικοκτονίες είναι λασκάρισμα της λογικής. Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας για να μάθουμε να σεβόμαστε τα δικαιώματα των άλλων. Εκτός από τις ψυχιατρικές περιπτώσεις, θεωρώ ότι η βάση είναι ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Δεν μπορώ άλλο να βλέπω μαμάδες να μεγαλώνουν πασάδες. Βλέπεις τα αγόρια σε μικρές ηλικίες κι έχουν μια έλλειψη σεβασμού προς τις γυναίκες», εξήγησε κλείνοντας.
Σε μια καθημερινότητα που κινείται σε ολοένα και πιο εντατικούς ρυθμούς, ο ποιοτικός ύπνος αναδεικνύεται ως μία από τις πιο ουσιαστικές μορφές φροντίδας του εαυτού μας. Εδώ, η επιλογή του κατάλληλου στρώματος αποκτά ιδιαίτερη σημασία, κάτι που η JYSK γνωρίζει καλά.
Αν μπορούσαμε να ανοίξουμε ένα παράθυρο και να κοιτάξουμε τον κόσμο εκεί γύρω στο 2050, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα βλέπαμε έναν πλανήτη αγνώριστο, αλλά έναν κόσμο που θα έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί.