Για τη συμπεριφορά της προς μικρότερους συναδέλφους της, οι οποίοι κάνουν τα πρώτα βήματα στην καριέρα τους, η Κάτια Δανδουλάκη ανέφερε: «Πάντα φερόμουν όπως θα ήθελα να μου φερθούν. Δεν μπορούσα ποτέ να πληγώσω ένα παιδί που πρωτοέβγαινε, γιατί αν έμπαινα στη θέση του και δεχόμουν μία προσβλητική στάση, θα μου χαλούσε το όνειρο. Δεν θα ήθελα να χαλάσω κανενός το όνειρο, γιατί δεν θέλω να χαλάσει κανένας το δικό μου και κατάφερα μέσα από αυτό το μονοπάτι να μαζέψω τον κόσμο που πραγματικά δεν μου χαλούσε το όνειρό μου και δεν τους χαλούσα κι εγώ το δικό τους».
Σχετικά με το δικό της ξεκίνημα, τόνισε: «Υπήρξαν πολλές προσβολές. Πολύ σύντομα επειδή δεν έδινα καμία συνέχεια και επειδή δεν διεκδικούσα με φωνές το δίκιο μου, αλλά με τη στάση μου. Έλεγα δεν θα ξαναέρθω αν δεν μου ζητήσει συγγνώμη ο κύριος που είπε αυτό. Το έλεγα στην παραγωγή. Μιλούσα πάντα όταν η πλάτη μου ήταν απολύτως καλυμμένη και δεν έφταιγα σε τίποτα. Έλεγα εγώ αύριο δεν θα έρθω στο γύρισμα αν δεν μου ζητήσουν συγγνώμη. Μου ζητούσαν συγγνώμη για να επιστρέψω στο γύρισμα. Αυτό ήταν θέμα χαρακτήρα. Όταν το έθεσα αυτό από την αρχή, έπαψε οποιαδήποτε τέτοια υποτιμητική αντιμετώπιση», εξήγησε και πρόσθεσε:
«Έχω μία αγωνία μέσα μου να μην θίξω ή προσβάλλω ποτέ κάποιον. Σιχαίνομαι αυτόν που έχει δύναμη να καταπιέζει κάποιον που δεν έχει. Δεν είναι ωραίο πράγμα. Είναι αυτό που μπορεί να με στείλει στον άλλο κόσμο. Το πρόσεχα πάρα πολύ», υποστήριξε η δημοφιλής ηθοποιός, καλεσμένη σήμερα στην εκπομπή του MEGA «Ελένη».
Παράλληλα, αποκάλυψε τι την ώθησε να γίνει θιασάρχης: «Δεν μπορούσα να παίξω όπου ήθελα. Οι προτάσεις που είχα καταλάβει ότι θα μου γίνουν, δεν με οδηγούσαν στον δρόμο που ήθελα εγώ να οδηγήσω τον εαυτό μου κι επειδή είχα ένα ηγετικό στοιχείο, ήθελα να οδηγώ τη ζωή μου εγώ. Να μην μου καθορίζει η πρόταση του καθενός τι θα κάνω στη ζωή μου».
Για άλλη μια χρονιά, το Stelios Philanthropic Foundation στηρίζει έμπρακτα τη νέα επιχειρηματικότητα, επιβραβεύοντας τρεις νεοφυείς επιχειρήσεις με συνολικά €300.000
Παλιά, η ψυχαγωγία ήταν κάτι απλό. Ένα βιβλίο, μία ταινία, μια κούνια στην αυλή, φίλοι στη γειτονιά. Αυτές οι στιγμές μας έκαναν να νιώθουμε μαζί, να φτιάχνουμε εικόνες και μνήμες όλοι μαζί. Στο μέλλον θα δίνει την απάντηση στο ερώτημα «ποιος είμαι».