Οικογενειακές επιχειρήσεις χωρίς διαδόχους και η κατάρα της 3ης γενιάς

Οι οικονομικοί αναλυτές κινούνται για ολόκληρες δεκαετίες γύρω από το ίδιο ερώτημα κι ακόμα και δεν έχουν καταλήξει σε μια καθαρή απάντηση: είναι τελικά οι οικογενειακές επιχειρήσεις πιο ανθεκτικές και αποτελεσματικές ή μήπως υστερούν απέναντι σε εκείνες που λειτουργούν με καθαρά εταιρικούς όρους, χωρίς δεσμούς συγγένειας; Η συζήτηση παραμένει ανοιχτή, σχεδόν ιδεολογική, με επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές.

Όταν η κουβέντα, όμως, μεταφέρεται από τη θεωρία στους αριθμούς, η εικόνα γίνεται πιο ξεκάθαρη. Τα ποσοστά επιβίωσης, τα στοιχεία για τη διαδοχή και οι δημογραφικές τάσεις δείχνουν ότι η μετάβαση από γενιά σε γενιά δεν είναι απλώς ένα οργανωτικό ζήτημα, αλλά το πιο ευάλωτο σημείο αυτών των επιχειρήσεων. Και καθώς οι ιδρυτές και οι ισχυρές προσωπικότητες αποχωρούν σταδιακά, τα ίδια τα δεδομένα αρχίζουν να λειτουργούν σαν καμπανάκι για το μέλλον ενός ολόκληρου επιχειρηματικού μοντέλου.

Η «κατάρα της τρίτης γενιάς»

Περίπου το 25% των μεγάλων εισηγμένων επιχειρήσεων παγκοσμίως έχουν οικογενειακό χαρακτήρα. Ένα στα τέσσερα μεγάλα εταιρικά σχήματα δεν είναι απλώς μια απρόσωπη δομή μετόχων, αλλά μια συνέχεια αίματος και ονόματος. Αυτό από μόνο του μετατρέπει τη συζήτηση σε κεντρικό θέμα. Ό,τι συμβαίνει στις οικογενειακές επιχειρήσεις δεν αφορά μια «ειδική κατηγορία», αλλά την ίδια τη ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου καπιταλισμού. Και όμως, πίσω από αυτό το 25% κρύβεται μια άλλη, πιο σκληρή στατιστική.

Το 57% των οικογενειακών επιχειρήσεων παγκοσμίως δεν διαθέτει καν ένα τυπικό, οργανωμένο πλάνο διαδοχής. Με άλλα λόγια, περίπου έξι στις δέκα επιχειρήσεις που θα πρέπει κάποια στιγμή να περάσουν από τη μία γενιά στην άλλη, μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία χωρίς χάρτη. Αν αντιστραφεί το ποσοστό, σημαίνει ότι λιγότερες από τις μισές έχουν μια στοιχειώδη προετοιμασία. Και ακόμη λιγότερες, περίπου το 27%, διαθέτουν ένα πλήρως δομημένο σχέδιο.

Διαβάστε περισσότερα: www.newmoney.gr