Σταύρος Σουντουλίδης

Στον αθλητισμό καλό είναι να έχεις την ικανότητα και τη δυνατότητα να απολαμβάνεις την εκάστοτε διαδικασία. «Enjoy the process». Εύκολο να το λες, πολύ δυσκολότερο να το εφαρμόζεις. Ειδικά στην Ελλάδα, όπου ο οπαδός δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι μια ομάδα μπορεί να χρειάζεται χρόνο, ακόμη κι όταν έχει ξοδευτεί ένα σωρό χρήμα για να δημιουργηθεί.

Ο ΠΑΟΚ του Αντρέα Τρινκιέρι κερδίζει. Κερδίζει, μάλιστα, αρκετά συχνά. Το πρόβλημα, προφανώς δεν είναι οι νίκες (3-0 στην GBL, 3-1 στο Eurocup), είναι ότι εξακολουθεί να παίζει μπάσκετ που δεν ανταποκρίνεται ούτε στις προσδοκίες του κόσμου ούτε, κυρίως, στις απαιτήσεις του ίδιου του προπονητή του.

Απέναντι στην Ουλμ έφτασε στο 87-78, αλλά είχε μια εικόνα ομάδας που δυσκολευόταν να βγάλει δύο συνεχόμενες καλές επιθέσεις. Οι συνεργασίες παρέμειναν περιορισμένες, η κυκλοφορία της μπάλας προβληματική, η ομαδική δημιουργία σχεδόν ανύπαρκτη. Την ίδια ώρα οι ψηλοί συνεχίζουν να συμμετέχουν ελάχιστα στο επιθετικό παιχνίδι. Πέντε παίκτες που αγωνίζονται κοντά στο καλάθι πρόσφεραν συνολικά 15 πόντους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί οι αριθμοί που δύσκολα μπορείς να προσπεράσεις. Επτά ασίστ, 21 λάθη. Μπορεί οι τρεις ασίστ στο ντροπιαστικό 71-35 από το Περιστέρι το 2024 να παραμένουν εκεί για να θυμίζουν ότι έχουμε δει και χειρότερα, αλλά οι επτά απέναντι στην Ουλμ ήταν οι λιγότερες ασίστ του ΠΑΟΚ σε ευρωπαϊκό παιχνίδι την τελευταία δεκαετία.

Η απουσία του μετρ των ασίστ, Νικ Καλάθη, έχει αποκαλύψει ένα σοβαρό πρόβλημα στον τομέα της δημιουργίας, αλλά δείχνει πρόβλημα και στον συνολικό σχεδιασμό. Μιλάμε για μια ομάδα με προϋπολογισμό εκατομμυρίων, η οποία δεν διαθέτει αξιόπιστη δεύτερη λύση στον άσο. Ο Νάσος Μπαζίνας έκανε φιλότιμη προσπάθεια απέναντι στην Ουλμ, παρουσίασε βελτίωση και πρόσφερε πράγματα που δεν είχε δώσει στα προηγούμενα παιχνίδια. Αλλά, όπως παραδέχθηκε και ο Τρινκιέρι, άλλο να είσαι πόιντ γκαρντ στον Προμηθέα και άλλο στον σημερινό ΠΑΟΚ.

Ο Ιταλός περιμένει τον Καλάθη σχεδόν με αγωνία. Δεν ξέρει πότε θα επιστρέψει, δεν πρόκειται να τον πιέσει και γνωρίζει ότι η ομάδα στερείται τον πιο έμπειρο παίκτη της. Ταυτόχρονα, όμως, αρνείται να χρησιμοποιήσει την απουσία του ως δικαιολογία. Και σωστά κάνει. Δεν χρειάζεται να είσαι ο Καλάθης για να κυκλοφορήσεις σωστά την μπάλα ή να δώσεις μια πάσα στον συμπαίκτη σου την κατάλληλη στιγμή.

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη ευθύνη του Τρινκιέρι. Ο ίδιος την αναλαμβάνει δημόσια. «Είμαστε προβλέψιμοι και αργοί», είπε μετά την Ουλμ. «Πρέπει να αλλάξω κάτι». Δεν προσπάθησε να παρουσιάσει την εικόνα καλύτερη από την πραγματική. Ξέρει ότι η ομάδα του έχει μείνει πίσω επιθετικά και ότι το πρόβλημα δεν λύνεται μόνο με την επιστροφή ενός παίκτη.

Από την άλλη, θα ήταν άδικο να αγνοήσουμε όσα βελτιώθηκαν. Ο ΠΑΟΚ έβγαλε μεγαλύτερη ενέργεια στην άμυνα, είχε δέκα κλεψίματα, επτά τάπες και κυριάρχησε στα ριμπάουντ με 38-23. Δεν αντιμετώπισε τη Ρεάλ Μαδρίτης, ούτε χρειάζεται να παρουσιάσουμε την Ουλμ σαν κάποιο ανίκητο θηρίο. Αλλά η αμυντική προσπάθεια υπήρξε και συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη.

Επιθετικά, πάντως, εξακολουθεί να στηρίζεται περισσότερο στην ατομική ποιότητα. Ο Τσέντι Όσμαν έχει την ικανότητα να επιτίθεται κάθετα και να δημιουργεί καταστάσεις σχεδόν από το τίποτα. Απέναντι στην Ουλμ ο Μπριν Ταϊρί έκανε επιτέλους αυτό που ζητάει ο προπονητής του: πήρε την μπάλα, επιτέθηκε στον προσωπικό του αντίπαλο και δημιούργησε πλεονέκτημα. Ο ΠΑΟΚ το είχε τεράστια ανάγκη.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κάτι που δεν πρέπει να υποτιμήσουμε. Ο ΠΑΟΚ μαθαίνει να κερδίζει ακόμη κι όταν παίζει άσχημα.

Δεν χάνει την ψυχραιμία του όταν το παιχνίδι δυσκολεύει. Δεν καταρρέει όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Βρίσκει τρόπο να επιστρέφει και, κυρίως, έχει αποκτήσει μια εντυπωσιακή συνέπεια στην τελευταία περίοδο.

Σε εννέα επίσημα παιχνίδια, μαζί με τα δύο του Super Cup, δεν έχει χάσει ούτε μία τέταρτη περίοδο. Απέναντι στον Παναθηναϊκό είχε επιμέρους σκορ 29-24, στον Ολυμπιακό 31-27, στη Μανρέσα 35-22. Στη Ρόδο έκλεισε το παιχνίδι με 26-18 και απέναντι στην Ουλμ με 28-23. Ο μέσος όρος των 26,3 πόντων στην τελευταία περίοδο είναι εντυπωσιακός για μια ομάδα που δυσκολεύεται τόσο πολύ στην επίθεση.

Αυτή η συμπεριφορά έχει αξία. Χτίζει αυτοπεποίθηση, δημιουργεί συνήθειες και επιτρέπει στον προπονητή να δουλεύει πάνω στα προβλήματα χωρίς να βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τις συνέπειες μιας ήττας.

Το εύκολο είναι να αρχίσει η γνωστή συζήτηση. «Φύγε ο Φόστερ, φύγε ο Γκρέι, φύγε ο Χάτζινς, φύγε ο Τρινκιέρι. Φέρτε άλλον άσο, άλλον ψηλό, άλλον προπονητή». Να αλλάξουμε τα πάντα πριν προλάβουμε να δούμε τι μπορούν να δώσουν αυτοί που βρίσκονται ήδη εδώ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο σχεδιασμός είναι υπεράνω κριτικής. Το κενό πίσω από τον Καλάθη είναι πραγματικό. Οι επιθετικές αδυναμίες επίσης. Αν χρειαστούν διορθωτικές κινήσεις, πρέπει να γίνουν. Αλλά άλλο η στοχευμένη παρέμβαση και άλλο η απαίτηση να ξηλωθεί μια ομάδα που βρίσκεται ακόμη στην αρχή της διαδρομής της.

Το δύσκολο είναι να δώσεις χρόνο σε αυτούς τους ανθρώπους να δουλέψουν. Να δεχθείς ότι θα κάνουν λάθη, ότι θα χρειαστούν πολλές προπονήσεις για να μάθουν ο ένας τον άλλον, ότι κάποιες βραδιές η εικόνα δεν θα είναι ευχάριστη. Και να απαιτείς βελτίωση χωρίς να μετατρέπεις κάθε αδυναμία σε αφορμή για συνολική αμφισβήτηση.

Προς το παρόν, ο ΠΑΟΚ έχει τις νίκες, διαθέτει ταλέντο και έναν προπονητή που γνωρίζει πολύ καλά τι δεν του αρέσει στην ομάδα του. Είναι μια βάση πάνω στην οποία μπορεί να δουλέψει.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τα βασικά. Να μάθει η ομάδα να παίζει καλύτερα, να αποκτήσει συνεργασίες, να βρει ισορροπία και να αξιοποιήσει περισσότερους παίκτες. Η όρεξη για κάτι μεγαλύτερο υπάρχει ήδη. Ίσως, απλώς, βιαστήκαμε να καθίσουμε στο τραπέζι πριν ετοιμαστεί το φαγητό.

Enjoy the process. Ακόμη κι όταν η διαδικασία δεν είναι ιδιαίτερα απολαυστική.