Σταύρος Σουντουλίδης

Το γκολ του Γιάννη Μιχαηλίδη στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων, ουσιαστικά, έσωσε τον ΠΑΟΚ από μια ακόμη βραδιά έντονης εσωστρέφειας. Όχι, όμως, από τον έντονο προβληματισμό. Σαν πονοκέφαλο. Αυτός παρέμεινε ακόμη και μετά το 2-1 επί του Ηρακλή, μαζί με τις αποδοκιμασίες που ακούστηκαν από ένα κομμάτι της εξέδρας. Μια ομάδα που μόλις είχε ολοκληρώσει μια ανατροπή στο φινάλε αποδοκιμαζόταν από μερίδα του κόσμου της. Σκληρό.

Από την άλλη η χθεσινή νίκη ήταν βάλσαμο στις πληγές των ασπρόμαυρων. Ο ΠΑΟΚ την είχε ανάγκη για να πάρει βαθμούς, χρόνο και λίγη ηρεμία. Κακά τα ψέματα δεν ήταν μια νίκη που μπορεί να αλλάξει την κουβέντα γύρω από την συνολική εικόνα για την φετινή ομάδα του Αλέσιο Λίσι.

Ο «Δικέφαλος» απέναντι στον Ηρακλή έκανε αρκετά για να κερδίσει, αλλά και πολλά για να βάλει μόνος του δύσκολα στον εαυτό του. Είχε ευκαιρίες, κυκλοφόρησε την μπάλα, έφτασε με αξιώσεις στην αντίπαλη περιοχή. Του έλειπαν, ωστόσο, η καθαρή σκέψη στην τελική προσπάθεια και η σιγουριά στις αποφάσεις. Κυρίως, συνεχίζει να είναι εύθραυστη η αυτοπεποίθησή του.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΠΑΟΚ δεν είναι η έλλειψη ποιότητας. Είναι ότι αυτή η ποιότητα εμφανίζεται αποσπασματικά. Η ομάδα δεν έχει την ενότητα στις κινήσεις, τις σωστές αποστάσεις, δεν υπάρχει η συγκέντρωση που χρειάζεται για να επιβάλει το παιχνίδι της. Τα λάθη πληθαίνουν, η νευρικότητα μεταφέρεται από τον έναν ποδοσφαιριστή στον άλλον και το παραμικρό στραβοπάτημα μοιάζει ικανό να ανατρέψει ολόκληρο το σχέδιο.

Ο Λίσι δεν μπορεί και δεν πρέπει να μένει έξω από αυτή τη συζήτηση. Η διαχείριση ενός τέτοιου ρόστερ, η αγωνιστική συνοχή και η αυτοπεποίθηση των ποδοσφαιριστών είναι δική του ευθύνη. Ο ίδιος μίλησε για αμυντική ανισορροπία. Το ερώτημα είναι πώς σκοπεύει να τη διορθώσει χωρίς να περιορίσει ακόμη περισσότερο τις επιθετικές δυνατότητες της ομάδας.

Στο ντέρμπι δοκίμασε δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Ξεκίνησε με 4-3-3 και τρεις κεντρικούς μέσους, για να περάσει στο 4-4-2 μετά την είσοδο του Σιμόν Μπάνζα. Η δεύτερη επιλογή έφερε το γκολ της ισοφάρισης και μεγαλύτερη παρουσία μέσα στην περιοχή.

Ο Μπάνζα έδειξε πράγματα που ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη. Ο Εντιαγέ, από την άλλη, έχει προσφέρει μέχρι τώρα πολλά περισσότερα από την παρουσία ενός κλασικού φορ. Συμμετέχει στην ανάπτυξη, πιέζει, επιστρέφει στην άμυνα. Γιατί να μη συνυπάρξουν; Και γιατί να μην εξεταστεί σοβαρά το 3-5-2, με δεδομένο ότι υπάρχουν αρκετοί καλοί μέσοι για να το υποστηρίξουν;

Συμφωνώ με όλους όσοι υποστηρίζουν ότι το σύστημα από μόνο του δεν λύνει απολύτως τίποτα. Μπορεί, όμως, να βοηθήσει τον προπονητή να αξιοποιήσει καλύτερα όσα έχει στα χέρια του. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται να ρισκάρει περισσότερο με σχέδιο, όχι να περιμένει κάθε φορά από μια ατομική ενέργεια, μια στατική φάση ή δύο ασίστ του μετρ σ’ αυτό Αντρίγια Ζίβκοβιτς, να τον βγάλουν από τη δύσκολη θέση.

Και φτάνουμε στη διαιτησία. Στο κομμάτι που μονοπώλησε τη συζήτηση μετά το τέλος ενός ντέρμπι με τρεις μεγάλες παρεμβάσεις του VAR και... εξαντλητικές καθυστερήσεις.

Για το πρώτο ακυρωθέν γκολ του Ηρακλή, εκείνο του Μάρκες που θα έκανε το 0-2, υπάρχει ξεκάθαρο επιθετικό φάουλ από τον Ρος στον Κένι. Μάλιστα, ο ίδιος ο Φωτιάς, μετά την εξέταση της φάσης, εξήγησε στον σκόρερ του «Γηραιού» ότι είδε τον αντίπαλό του να χρησιμοποιεί και τα δύο χέρια για να εμποδίσει τον Κένι να διεκδικήσει την μπάλα στην εναέρια μονομαχία. Και εδώ ο κανονισμός (Κανόνας 12 της IFAB) είναι σαφής:

Απαγορεύεται σε έναν ποδοσφαιριστή να χρησιμοποιεί το σώμα ή τα χέρια του για να στηριχθεί πάνω σε αντίπαλο, να πιέσει προς τα κάτω τους ώμους του ή να τον εμποδίσει να πηδήξει και να διεκδικήσει την μπάλα. Πρόκειται για παράβαση που εμπίπτει στις διατάξεις περί σπρωξίματος ή αντικανονικού άλματος πάνω σε αντίπαλο. Δεν έχει σημασία αν ο ποδοσφαιριστής που κάνει την παράβαση ακουμπά τελικά την μπάλα. Σημασία έχει ότι στερεί από τον αντίπαλό του τη δυνατότητα να τη διεκδικήσει κανονικά.

Στη φάση του Εντιαγέ με τον Αθανασιάδη, το πέναλτι, που δίνει ο Φωτιάς, ανακλήθηκε επειδή είχε προηγηθεί οφσάιντ. Και στο δεύτερο ακυρωθέν γκολ του Ηρακλή, πριν από το σουτ του Νανού, υπάρχει παράβαση (φάουλ) του Ρος στον Ζαφείρη ίσως και να είναι πέναλτι. Δεν είναι μικρή διαφορά. Είναι μια απόφαση που χρειάζεται καθαρή εξήγηση, ακριβώς επειδή προηγήθηκε τόσος έλεγχος. Επομένως, σωστά δεν μέτρησε το γκολ του Νανού στη συνέχεια της ίδιας φάσης.

Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του πιο επείγοντα ζητήματα από το να παρακολουθεί το τρίτο ημίχρονο του ντέρμπι. Η κεφαλιά του Μιχαηλίδη και η τελευταία επέμβαση του Μοναστηρλή του εξασφάλισαν τρεις πολύτιμους βαθμούς. Δεν του εξασφάλισαν καλύτερο ποδόσφαιρο.

Αυτό είναι το πρόβλημα που καλείται να λύσει ο Λίσι. Και όσο δεν το λύνει, ακόμη και οι νίκες θα συνοδεύονται από την ίδια δυσάρεστη αίσθηση στην Τούμπα.