Σταύρος Σουντουλίδης

Τα αγωνιστικά ανέκαθεν το πίστευα, είναι αυτά που φτιάχνουν στις ομάδες πιο εύκολα απ' οτιδήποτε άλλο. Στον ΠΑΟΚ μόνο σαμπάνιες δεν άνοιξαν βλέποντας τις τελευταίες ημέρες τον Γιαννούλη, τον Κόστα, ακόμα-ακόμα και τον Ντεσπόντοφ, να μπαίνουν στις προπονήσεις. Τα δύσκολα, να επιδιορθωθούν, σε μια ομάδα, είναι τα εξωαγωνιστικά. Π.χ., οι νοοτροπίες. Μόνο τις τελευταίες 25 ημέρες, καταγράφηκαν τρεις παρουσίες του Ιβάν Σαββίδη στο προπονητικό κέντρο της Νέας Μεσημβρίας, όπου είχε επαφές με Λίσι, παίκτες και στελέχη της ομάδας.

Αν μη τι άλλο, ο ιδιοκτήτης της «ασπρόμαυρης» ΠΑΕ έχει επιστρέψει πλέον στην καθημερινότητα του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ με τρόπο σταθερό. Κάτι που είχε λείψει τα προηγούμενα χρόνια. Μιλάμε για έναν ιδιοκτήτη που δεν πρέπει να είχε εμφανιστεί τρεις φορές μέσα σε 25 ημέρες στο προπονητικό κέντρο ούτε καν στα πρώτα χρόνια της παρουσίας του στην ομάδα, όταν περνούσε πολλούς μήνες στην Ελλάδα.

Δεν ξέρω αν πρόκειται για μια συνειδητή απόφαση να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο διοικεί τον ΠΑΟΚ ή αν οι τελευταίες εξελίξεις τον έκαναν να αντιληφθεί ότι η απόσταση, όσο κι αν τη γεφυρώνεις με τηλεδιασκέψεις και καθημερινή επικοινωνία, παραμένει απόσταση. Ξέρω, όμως, ότι αυτή η αλλαγή δεν περνά απαρατήρητη. Και κυρίως δεν μπορεί να είναι χωρίς σημασία για όσους βρίσκονται καθημερινά μέσα στα αποδυτήρια.

Ο Σαββίδης δεν έγινε ξαφνικά ένας άλλος άνθρωπος. Ούτε σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με τον ΠΑΟΚ. Το αντίθετο. Όσοι γνωρίζουν τον τρόπο λειτουργίας του ξέρουν πόσο συχνά παρεμβαίνει, ενημερώνεται, ζητά εξηγήσεις, παίρνει αποφάσεις. Άλλο, όμως, να ακούς τη φωνή του ιδιοκτήτη από μια οθόνη κι άλλο να τον βλέπεις μπροστά σου, στο γήπεδο όπου προπονείσαι, να σε κοιτάζει στα μάτια και να σου εξηγεί τι περιμένει από σένα.

Δεν είναι θέμα εντυπώσεων. Είναι θέμα καθημερινότητας. Ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να ακούσει δεκάδες φορές ότι ο στόχος είναι το πρωτάθλημα. Να διαβάσει για πριμ, να πληροφορηθεί ότι ο ιδιοκτήτης στηρίζει τον προπονητή, να ακούσει από κάποιο στέλεχος πως δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες απώλειες. Όταν, όμως, ο ίδιος ο Σαββίδης εμφανίζεται ξανά και ξανά στη Νέα Μεσημβρία και επαναλαμβάνει αυτά τα πράγματα, το μήνυμα αποκτά διαφορετικό βάρος.

Και κάτι ακόμη. Ο Ιβάν δεν πήγε εκεί για να αλλάξει προπονητή. Πήγε για να στηρίξει αυτόν που έχει. Από την πρώτη επίσκεψη ξεκαθάρισε στον Αλέσιο Λίσι ότι πρέπει να συνεχίσει τη δουλειά του πάνω στο πλάνο που έχει επιλέξει. Στις επόμενες παρουσίες του συζήτησε ξανά μαζί του, ενημερώθηκε για την κατάσταση των παικτών και επέμεινε στους στόχους της χρονιάς. Πρωτάθλημα και επιστροφή στο Champions League. Χωρίς μισόλογα.

Αυτό έχει τη δική του σημασία. Ειδικά σε ένα περιβάλλον όπως το ελληνικό ποδόσφαιρο, όπου ύστερα από δύο άσχημα αποτελέσματα ο προπονητής γίνεται εύκολα ο μοναδικός υπεύθυνος για όλα. Ο Σαββίδης επέλεξε, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, να στείλει το αντίθετο μήνυμα. Ότι ο προπονητής έχει την εμπιστοσύνη του και ότι οι ευθύνες δεν σταματούν στον πάγκο.

Βέβαια, εδώ υπάρχει και μια παγίδα. Η παρουσία ενός ισχυρού ιδιοκτήτη μπορεί να λειτουργήσει ως στήριγμα, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της λύση. Δεν μπορεί ο ΠΑΟΚ να χρειάζεται κάθε λίγο τον Ιβάν στη Νέα Μεσημβρία για να θυμούνται όλοι τι πρέπει να κάνουν. Αν συμβαίνει αυτό, τότε το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από όσο φαίνεται.

Το ζητούμενο είναι να λειτουργεί ο σύλλογος σωστά και όταν ο Σαββίδης βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Να υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν αποφάσεις, που αναλαμβάνουν ευθύνες και που δεν περιμένουν κάθε φορά το τηλεφώνημα του ιδιοκτήτη. Γιατί διαφορετικά, η κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, θα μείνει μια παρένθεση. Ενδιαφέρουσα, ίσως και χρήσιμη, αλλά παρένθεση.

Υπάρχει, πάντως, κάτι που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Ο Σαββίδης εμφανίζεται ξανά σε μια περίοδο που ο ΠΑΟΚ έχει ανάγκη από καθαρές κουβέντες. Όχι από άλλες διαβεβαιώσεις ότι όλα βαίνουν καλώς. Από αποφάσεις, συνέπεια και μια κοινή γραμμή ανάμεσα σε διοίκηση, τεχνικό επιτελείο και ποδοσφαιριστές. Αν η επιστροφή του συμβάλει σε αυτό, τότε θα έχει προσφέρει πολύ περισσότερα από ένα πρόσκαιρο ανέβασμα της ψυχολογίας.

Γιατί το πρόβλημα του ΠΑΟΚ δεν ήταν ποτέ ότι έλειπαν οι υψηλοί στόχοι. Πρωτάθλημα ήθελε και πέρυσι. Πρωτάθλημα ήθελε και πρόπερσι. Το ερώτημα ήταν και παραμένει αν όλα τα κομμάτια του οργανισμού μπορούν να λειτουργήσουν με την ίδια σοβαρότητα και την ίδια προσήλωση. Εκεί κρίνονται οι ομάδες που διεκδικούν τίτλους. Όχι στις δηλώσεις και στις υποσχέσεις.

Ο Αλέσιο Λίσι βρίσκεται μπροστά στο πρώτο σταυροδρόμι της διαδρομής του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Ιταλός τεχνικός έχει ήδη χρησιμοποιήσει, σε συνθήκες πραγματικής πίεσης, σχεδόν ολόκληρο το ρόστερ του, αν και υπάρχουν ακόμη ποδοσφαιριστές, όπως ο Σιμόν Μπάνζα, που δεν τους έχουμε δει στο χορτάρι.

Η εκδοχή της ομάδας που μας έχει παρουσιάσει δεν είναι μονοδιάστατη. Ωστόσο, δεν είναι λίγοι εκείνοι που περιμένουν να δουν μια νέα «έκδοση» του ΠΑΟΚ μετά τη διακοπή των είκοσι και πλέον ημερών, ενδεχομένως με διαφορετικούς τακτικούς σχηματισμούς. Ο Λίσι μοιάζει να ξέρει, πάνω κάτω, τι μπορεί να περιμένει από κάθε παίκτη και σε κάθε σύστημα. Τι μένει, λοιπόν; Να σπάσει τα αυγά που θα κάνουν τον ΠΑΟΚ ακόμη πιο ανταγωνιστικό.