Παντελής Καψής

Μπορούμε ωστόσο να κάνουμε ορισμένες υποθέσεις. Η πρώτη ότι μάλλον είναι προϊόν διαφημιστικής παρέμβασης όπως υπονόησε και η κ. Δούρου. Το προδίδει αυτό το «εμείς» που ριμάρει με το «κανείς». Όποιος παρακολούθησε τη συνέντευξη θα παρατήρησε ότι ήταν συνεχώς στο «εγώ»: εγώ κυβέρνησα, εγώ θα μπορούσα να πω για 13η σύνταξη, ο Τσίπρας ξεκινούσε με το εγώ όλες σχεδόν τις προτάσεις του. Το «εμείς» έβγαζε μάτι, έδειχνε ότι ήταν προαποφασισμένο για να γίνει viral, να δώσει τίτλους. Ως ένα βαθμό το πέτυχε, μπράβο στον ατακαδόρο διαφημιστή. Από την άλλη πλευρά βέβαια πέρασαν σε δεύτερη μοίρα οι προτάσεις του για την τιμή των καυσίμων. Η συζήτηση επικεντρώθηκε στην αλαζονεία της διατύπωσης. Ίσως τελικά επικοινωνιακά και να ήταν λάθος.

Η δεύτερη υπόθεση που μπορούμε να κάνουμε είναι πιο πολιτική. Ο Τσίπρας αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αυτήν την παρέμβαση μπας και ξεκουνήσει η βελόνα καθώς στις δημοσκοπήσεις το εγχείρημα του εμφανίζει στασιμότητα. Η ΕΛΑΣ έπιασε τη δεύτερη θέση, η απόσταση της ωστόσο από τη ΝΔ δεν αφήνει κανένα περιθώριο να υποστηρίξει ότι διεκδικεί την εξουσία. Ακόμα χειρότερα, όπως έδειξε η δημοσκόπηση η οποία δημοσιεύτηκε την επομένη της παρέμβασης Τσίπρα, το κόμμα του εμφανίζει σημάδια κόπωσης. Έχασε μια μονάδα την ώρα που το ΠΑΣΟΚ πήρε μία μονάδα. Κάτι θα ήξερε ο πρώην πρωθυπουργός. Το αν μπορεί να ξεπεράσει το πρόβλημα με τέτοια επικοινωνιακά τρικ μένει να φανεί.

Το ότι υποχωρεί πάντως η ΕΛΑΣ μέσα σε συνθήκες τόσο ευνοϊκές για την αντιπολίτευση, θα έπρεπε να προβληματίσει τον κ. Τσίπρα. Μπορεί να επικαλείται το 70% το οποίο επιθυμεί πολιτική αλλαγή, από αυτό το ποσοστό όμως είναι σαφές ότι ένα μικρό μόνο τμήμα των πολιτών τον ακούει. Υπάρχουν προφανώς πολλοί λόγοι. Ανάμεσά τους σίγουρα η προσωπική του φθορά από τη θητεία του ως πρωθυπουργός. Ένας πρόσθετος λόγος είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τη διαδοχή του και οδήγησε τελικά στη διάλυση του Σύριζα. Κάποιοι δεν του το συγχωρούν. Ένας πρόσθετος λόγος ωστόσο είναι τα λάθη και η προχειρότητα με την οποία μας συστήθηκε η ΕΛΑΣ.

Αυτό φάνηκε από την πρώτη στιγμή με τη διακήρυξη. Ένα πλαδαρό κείμενο χωρίς αρχή μέση και τέλος. Ξεχάστηκε χωρίς καν να διαβαστεί, κάτι σαν αγγαρεία. Κι επειδή του Τσίπρα του αρέσει να συγκρίνεται με τον Αντρέα, το κεντρικό μήνυμα της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ έγινε σύνθημα στις συγκεντρώσεις. Μπορεί οι λέξεις να έχουν χάσει το νόημα τους οι παλαιότεροι ωστόσο θυμούνται ακόμα το « εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση». Τη διακήρυξη του Σιακαντάρη πάλι ούτε και οι πιο φανατικοί ελασίτες δεν θα τη θυμούνται.

Πιο σοβαρό ήταν το επόμενο λάθος. Οι θέσεις του κόμματος είχαν στην πραγματικότητα μια και μόνο καινούργια ιδέα η οποία θα μπορούσε να συγκινήσει όχι μόνο τους αριστερούς ψηφοφόρους: την «πατριωτική εισφορά». Και ήταν τόσο κακοδουλεμένη που κατάφεραν να αλληλοδιαψεύδονται για το ποια είναι αυτή η περιουσία στην οποία θα επιβληθεί αλλά και για το τι ποσά θα αποφέρει. Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος τύπου την εντόπισε σε μια τελείως άσχετη «παγκόσμια βάση δεδομένων» προκαλώντας ειρωνικά σχόλια. Ακολούθησε ο αναπληρωτής υπεύθυνος για τα οικονομικά ο οποίος είπε ότι θα φορολογηθούν τα κοσμήματα. Κι όταν αυτό διαψεύστηκε από το κόμμα του, ισχυρίστηκε ψευδώς, κατά την αθάνατη παλαιοκομματική παράδοση, ότι φταίνε οι δημοσιογράφοι. Το κερασάκι πάντως ήταν αυτό που πρόσθεσε, με μια δόση ακαδημαϊκής οίησης, πως νόμιζε οτι μιλούσε σε φοιτητές του! Είναι δηλαδή και καθηγητής πανεπιστημίου. Τρέμω στην ιδέα.

Εννοείται πως και ο ίδιος ο Τσίπρας προκάλεσε σύγχυση μιλώντας για συνολικό κόστος σε βάθος τετραετίας 7,5 δις για να διευκρινίσει ο εκπρόσωπος των οικονομικών ότι τελικά το κόστος είναι σε ετήσια βάση. Το πολλαπλασιάζουμε δηλαδή επί 4 και σίγουρα δεν το διαιρούμε με το 4 όπως το έκανε σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή ο αναπληρωτής τομεάρχης οικονομικών όταν επιχείρησε να υπολογίσει το κόστος για το φοιτητικό επίδομα που εξήγγειλε ο Τσίπρας. Ο απόλυτος ερασιτεχνισμός.

Το τρίτο λάθος απορρέει από τα παραπάνω. Ο κ. Τσίπρας ανακοίνωσε ένα κόμμα χωρίς καθόλου έμπειρα στελέχη. Πλαισιώνεται από πρόσωπα της απόλυτης προσωπικής του επιλογής, κάποια με καλά βιογραφικά, άλλα δεύτερης διαλογής, εκ μεταγραφής σε αναζήτηση βουλευτικής έδρας. Σχεδόν όλα όμως με περιορισμένες δυνατότητες να υποστηρίξουν την πολιτική του κόμματος. Αυτή η έλλειψη είναι κρίσιμη στις συζητήσεις στα κανάλια, περισσότερο όμως στις περιφέρειες όπου επιχειρείται να στηθούν κομματικές οργανώσεις. Αν πιστέψουμε τα ρεπορτάζ ο κ. Τσίπρας έχει διαπιστώσει το πρόβλημα. Σχεδιάζει μάλιστα να ενισχύσει την ΕΛΑΣ με «κάποιες παλιές καραβάνες» από τον Σύριζα, όπως έγραψε σε αυτές τις στήλες ο Νίκος Φελέκης. Αργά το σκέφτηκε. Αν το είχε κάνει νωρίτερα θα μπορούσε να είχε αποφύγει παιδικές ασθένειες. Αλλά πάλι πώς να το παραδεχθεί όταν θέλει να είναι ο ένας και μοναδικός σταρ;

Ποιο θα είναι το τελικό κόστος αυτών των λαθών κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Σίγουρα ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να ξεχάσει μια εύκολη επικράτηση απέναντι στο ΠΑΣΟΚ. Πράγμα το οποίο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Στο στήσιμο του νέου κόμματος επέδειξε την ίδια τσαπατσουλιά που είχε επιδείξει και η κυβέρνηση του το 2015. Για τότε την ευθύνη την έχει επιρρίψει στους συνεργάτες του. Τώρα δεν θα έχει το ίδιο άλλοθι, είναι όλη δική του.