Ανδρέας Ζούλας

Και για να ξέρουν οι πάντες σε ποια κόμματα αναφέρομαι διευκρινίζω: στα αριστερά κόμματα – πλην του ΚΚΕ – και στα αριστερόστροφα, δηλαδή τις…τάσεις του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν και θέλουν συνεργασία ή «με τον Τσίπρα» ειδικώς ή γενικώς με τα άλλα «προοδευτικά» κόμματα.

Αυτή η πραγματικά τραγελαφική κατάσταση διαμορφώνεται στον χώρο της Αντιπολίτευσης ενώ, μετά την ΔΕΘ, «ξανοίγεται» μπροστά μας μακρά προεκλογική περίοδος, με πρώτη φάση της έναν πολύ δύσκολο χειμώνα, με υψηλής προτεραιότητας ζήτημα για νοικοκυριά και Κυβέρνηση, τις τιμές των καυσίμων. Πρώτης προτεραιότητας και για τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, που σπεύδουν να «παρέμβουν» αναζητώντας πολιτικό λόγο «πειστικό» για τους πολίτες.

Μέσα στην γενική αυτήν εικόνα οι πρώτες μετά την ΔΕΘ δημοσκοπήσεις δείχνουν σαφή πρωτιά της Νέας Δημοκρατίας, με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο και το τρίτο κόμμα, διαπίστωση που επιτρέπει την κυβερνητική αισιοδοξία ότι είναι εφικτή η αυτοδυναμία (σε πρώτες ή επαναληπτικές εκλογές, αν και το δεύτερο…απωθείται). Περισσότερο βέβαιο «στοιχείο» -όσο αυτό μπορεί να λεχθεί για «δημοσκοπικό εύρημα»- είναι η διαπίστωση ότι για να σχηματιστεί αντίπαλη προς την ΝΔ κυβέρνηση απαιτείται η συνεργασία όλων των άλλων κομμάτων, όλων, περιλαμβανομένων δηλαδή και των «ακροδεξιών».

Πολύ περισσότερο από κάθε δημοσκοπικό εύρημα η κοινή αίσθηση που επικρατεί σε πολίτες και κόμματα είναι ότι δεν υπάρχει κανείς πολιτικός της Αντιπολίτευσης και κανένα κόμμα που να μπορέσει αξιόπιστα να «υπηρετήσει» την κοινή επιθυμία της Αντιπολίτευσης «να νικηθεί ο Μητσοτάκης». Και εκεί αρχίζει ο «χορός της παραζάλης» με τις δηλώσεις για την ανάγκη συνεργασίας, ενώ όλοι ή σχεδόν όλοι πιστεύουν και διακηρύσσουν την «αυτόνομη» κάθοδό τους στις εκλογές. Κι αν τα «μικρά», πολιτικώς ανύπαρκτα, κόμματα της Αριστεράς και την αυτόνομη ακόμη κάθοδο … ευχαρίστως θα μπορούσαν να «συζητήσουν», με προοπτική την «προεκλογική συνεργασία», τα δύο μεγάλα ,ΠΑΣΟΚ και Ε.ΛΑ.Σ., την αποκλείουν…φραστικώς τουλάχιστον.

Για το παρανοϊκό -και όχι μόνο από πολιτικής άποψης- του πράγματος πρέπει να πω ότι υπήρξαν φωνές που κάλεσαν σε μια αριστερή πανστρατιά, μη αποκλειομένων του Βαρουφάκη (έκλεισα τις Τράπεζες) και της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Συμπωματικά στον χορό των προτρεπτικών της συνεργασίας, γενικής και προεκλογικής, μπήκε και ο, τότε της «πρώτης φοράς», Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης κ. Δραγασάκης. Ο οποίος με όλη την τότε υπηρεσιακή αρμοδιότητα είχε δηλώσει ότι θα έπρεπε να έχουμε… «ένα παράλληλο τραπεζικό σύστημα». Κατά μία … κρίσιμη σύμπτωση οι δηλώσεις εκείνες είχαν γίνει στις 23 Σεπτεμβρίου του 2016, πριν δέκα ακριβώς χρόνια, τέτοιες ημέρες.

Δεν μένω σε άλλες δηλώσεις βουλευτών ή νεόκοπων κομματικών παραγόντων, σταθερών ή …περιφερομένων, αλλά πηγαίνω στην κατά την γνώμη μου πιο σημαντική. Ο συντάκτης του Μανιφέστου του κόμματος Τσίπρα, ο (κατά τον αρχηγό του, στοχαστής) κ. Σιακαντάρης έκανε την πιο συνταρακτική δήλωση μιλώντας για ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟ διάλογο των προοδευτικών δυνάμεων, «κάτι που προβλέπεται και από το Μανιφέστο», όπως είπε… Και την θεωρώ πολύ σημαντική και κρίσιμης σημασίας αυτή την θέση γιατί -έχω αυτή την …αδυναμία- την τοποθετώ μέσα στην πολιτική πραγματικότητα. Την οποία και παραθέτω, έτσι όπως θα προέκυπτε αν και εφόσον το εκλογικό αποτέλεσμα διαμόρφωνε τις πραγματικές συνθήκες, ώστε να μπορεί να εφαρμοσθεί η σκέψη-πρόταση του κ. Σιακαντάρη:

-Πρώτο κόμμα η ΕΛ.Α.Σ. και εντολοδόχος πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας. Διάλογος στο πλαίσιο των διερευνητικών εντολών με το ΠΑΣΟΚ (το όποιο μετεκλογικό ΠΑΣΟΚ) και με τα Αριστερά κόμματα που θα έχουν μπει στην Βουλή, και, έστω, άμεσος σχηματισμός Κυβέρνησης. Η πρόταση Σιακαντάρη προβλέπει διάλογο για προγραμματική σύγκλιση και συγκρότηση ενιαίου ευρύτατου φάσματος της Αριστεράς κομματικού-πολιτικού φορέα. Με όλα τα μεγάλα θέματα, κυβερνητικής πολιτικής και εθνικά, «ανοιχτά» στις εξελίξεις… Ερωτώ, πολύ απλά: ΣΟΒΑΡΟΛΟΓΟΥΜΕ;

Αυτή η διαδικασία είτε κατά την πρόταση Σιακαντάρη είτε και τα τους ευσεβείς πόθους άλλων προτεινόντων παραγόντων δεν θα έπρεπε να εφαρμοσθεί ούτε για την περίπτωση συγκρότησης της διοίκησης … «Περιπατητικού Συλλόγου - Ο Ρεμβασμός»… Όχι να τίθεται ως πλαίσιο συγκρότησης της Κυβέρνησης της χώρας. Και να αντιμετωπίζεται … σοβαρά, από άλλες κομματικές «δυνάμεις» ή και την κοινή γνώμη…

Να όμως που αυτό το «πολιτικό έκτρωμα» δεν είναι μια απλή σκέψη του κ. Σιακαντάρη, αλλά απηχεί τις απότερες πολιτικές σκέψεις του ίδιου του κ. Τσίπρα, όπως αυτός τις αποκάλυψε στην προ ημερών συνέντευξή του, με το καταλυτικό σύνθημα «ή εμείς ή κανείς»… Μόνο που εδώ τα πράγματα είναι κάπως πιο…μπερδεμένα, καθώς ο κ. Τσίπρας θέλει προεκλογικώς «αυτόνομη» κάθοδο με … οικειοθελή συμπόρευση όσων «παλαιών συντρόφων» θέλουν κάτι τέτοιο, αλλά και … μετεκλογικό διάλογο με πάντες τους «προοδευτικούς», μεταξύ πρώτων και επαναληπτικών εκλογών…. Να θυμίσω ότι στους «πάντες» του κ. Τσίπρα -και ανάλογα με τον επιδιωκόμενο στόχο- μπορεί να «χωρέσουν» ακόμη και κάποιοι «παρακασιδιαρικοί», κατά το πρότυπο της παλιάς συλλογιστικής ότι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής δεν είναι …ακροδεξιοί… (Αυτά είναι παγκοίνως γνωστά… και δίνουν το εύρος των «προοδευτικών δυνάμεων» με τις οποίες είναι δυνατόν να συνεργαστεί ο κ. Τσίπρας είτε ως ΣΥΡΙΖΑ είτε ως ΕΛ.Α.Σ.)
Από όλα αυτά ο κ. Ανδρουλάκης … αποστασιοποιείται τώρα. Και εκεί υπάρχει μεν η δεδηλωμένη αποστασιοποίηση, προεκλογικώς, του κ. Ανδρουλάκη, υπάρχει όμως και η διαρκώς «λειτουργούσα» θέση Δούκα. Που δεν είναι μόνο «όχι συνεργασία με ΝΔ», αλλά και «συνεργασία με Τσίπρα». Και μια τέτοια προοπτική οδηγεί στο πραγματικό γεγονός -που λειτουργεί ή πρέπει να λειτουργεί- προεκλογικά σε κάθε ψηφοφόρο, ιδίως δε του ΠΑΣΟΚ: Ψήφος στο ΠΑΣΟΚ οδηγεί στον Τσίπρα… (και στους «διαλόγους» της … θέσης Σιακαντάρη, που έχει πια την «πολιτική κάλυψη» Τσίπρα).

Και, προβάλλοντας αυτήν την πράγματι εφιαλτική πολιτικά προοπτική, στην πραγματικότητα ας δούμε την «κοινή» θέση Τσίπρα-Ανδρουλάκη, στο σημερινό μείζον πρόβλημα που είναι, όπως αναφέρεται στην αρχή του παρόντος, οι τιμές των καυσίμων.

Δύο πρωταρχικής σημασίας προκαταρκτικές παρατηρήσεις για το θέμα των καυσίμων και τις κομματικές προτάσεις: Πρώτον η παρέμβαση που προτείνεται διατυπώνεται ωσάν να μην βρισκόμαστε και η Ελλάδα και η Ευρώπη και όλος ο κόσμος εν μέσω τριών εν εξελίξει πολέμων-πολεμικών συγκρούσεων. Και δεύτερον: Οι προτάσεις γίνονται ωσάν να είμαστε μόνοι σε όλο τον κόσμο και … αυτάρκεις, «αυτοδύναμοι».

-Λέει ο κ. Τσίπρας -και ο κ. Ανδρουλάκης τον κατηγορεί ότι του πήρε κατά 80% το Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ- ότι πρέπει να γίνουν τρία πράγματα: Καθορισμός στο 1,4 ευρώ της τιμής του πετρελαίου θέρμανσης και στο 1,8 του πετρελαίου κίνησης. Και αυτό θα γίνει με πόλεμο κατά των καρτέλ, με πλαφόν στο κέρδος των διυλιστηρίων, με «έκτακτη» -και εδώ- φορολογία των υπερκερδών τους, μείωση του ενιαίου φόρου καυσίμων κατά 50% και μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα στο 13%, κατά το πρότυπο της Ισπανίας…

Όλα αυτά τίθενται έτσι γενικώς και σε «οριστική μορφή» των μέτρων μιας «άλλης Κυβέρνησης» που προτείνει ο κ. Τσίπρας. Και εγώ, …καλόπιστος, δέχομαι ότι σε αυτά συμφωνεί όχι μόνο το μετεκλογικό ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη ή του κ. Δούκα (με ο,τι αυτό μπορεί να σημαίνει), αλλά και ολόκληρο το κομματικό-ιδεολογικό συνονθύλευμα που περιλαμβάνει η υιοθετούμενη από τον κ. Τσίπρα «θέση Σιακαντάρη»… Ιδού τι σημαίνουν όλα αυτά στην πράξη (κατά την απάντηση της Κυβέρνησης):

Πρώτον, σημαντική δημοσιονομική επιβάρυνση, καθώς μόνο από την μείωση του ΕΦΚ κατά 50% μειώνονται τα έσοδα του δημοσίου κατά δύο δις ευρώ ετησίως (με αλυσιδωτές συνέπειες στην μείωση του χρέους και στην εξ αυτού δυσμενή επίδραση στις – ξένες – επενδύσεις). Δεύτερον η μείωση του ΦΠΑ -που ήδη έχει ανακληθεί στην Ισπανία- απαγορεύεται από τους κοινοτικούς κανονισμούς. Τρίτον έχουν παλαιότερα ανακοινωθεί μέτρα –και αναμένονται και πρόσθετα, πάντα στο πλαίσιο της δημοσιονομικής σταθερότητας- για τις τιμές στο πρατήριο, ενώ τα «πλεονάζοντα κέρδη» των διυλιστηρίων έχουν, για το προηγούμενο έτος, φορολογηθεί.

Μένει πάντοτε, εκτός όλων αυτών και το ζήτημα της κοστολόγησης των παρεμβάσεων της Αντιπολίτευσης στο θέμα «τιμές καυσίμων», για να εκτιμηθεί επακριβώς ο κίνδυνος να βρεθούμε και πάλι υπό κοινοτική επιτήρηση. Και αυτό βέβαια προσιδιάζει στην πολιτική Τσίπρα και όσον αφορά στις υποσχέσεις «φιλολαϊκών» παροχών, όσο όμως και στην υποχρεωτικώς από την … «τρισκατάρατη Ευρώπη», επιβαλλόμενη λιτότητα, ως αποτέλεσμα της αλόγιστης πολιτικής του. Λέει άλλωστε και τώρα ακόμη ο κ. Τσίπρας -για το αχρείαστο τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε- ότι ήταν υποχρεωμένος να ασκήσει πολιτική λιτότητας – της πιο άγριας λιτότητας που γνώρισε ο τόπος.

Δεν έμαθε ότι αυτή η αχρείαστη λιτότητα ήταν αποτέλεσμα της δικής του πολιτικής, όσον αφορά το τρίτο μνημόνιο, αλλά μάς λέει ότι τώρα επανέρχεται και ότι «ξέρει την δουλειά»…

Και, επιπροσθέτως, μάς λέει τώρα ότι είναι διατεθειμένος, (για να ... αναλάβει να κάνει την δουλειά που έμαθε) αφού νικήσει τον Μητσοτάκη στις πρώτες εκλογές, να κάνει διάλογο, με τις «προοδευτικές δυνάμεις» για τον σχηματισμό «προοδευτικής Κυβέρνησης» μετά τις δεύτερες εκλογές… Προσωπικώς πολύ θα ήθελα να παρακολουθήσω έναν διάλογο για «προγραμματική σύγκλιση» και κατάρτιση «κυβερνητικού προγράμματος» μεταξύ Τσίπρα, Βαρουφάκη και Ζωής Κωνσταντοπούλου. Όχι όμως στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά στο Δελφινάριο…