Μανόλης Γαλάνης

Τους ξέρουμε με τα μικρά τους ονόματα. Τους συναντάμε σε κάθε ελληνικό σπίτι. Όλες τις ώρες της μέρας. Συζητάμε για αυτούς συνεχώς. Σε κάθε οικογενειακή και φιλική συγκέντρωση. Στις χαρές και στις λύπες μας. Είναι οι δικοί μας άνθρωποι…

Ο Γιώργος κρατά στα χέρια του την τράπουλα. Ρίχνει τα χαρτιά όπως επιτάσσει το πνεύμα των ημερών. Τελευταία όμως γοητεύεται και από το μαρτύριο της σταγόνας. Ψάχνει παρέα, συμπαίχτες…Ο Βαγγέλης παίζει τα ρέστα του. Ή τώρα ή ποτέ…Ο Αντρέας παρατηρεί το άστρο του. Θέλει να το βάλει σε τροχιά γύρω από τον πράσινο ήλιο…Ο Μιχάλης τα βάζει με τον Γιώργο. Σκληρές κουβέντες…

Η Αννα δεν έχει πει την τελευταία της λέξη. Περιμένει…Ο Αντώνης τους βλέπει όλους και γελά. Θέλει η Λαμπρή να τον βρει στο νέο σπίτι του στο Μαξίμου…Το ίδιο περιμένει και ο άλλος Γιώργος, της Δεξιάς. Θέση αντιπροέδρου φαντάζεται…Η Αλέκα και ο Αλέξης πάλι δεν έχουν πάψει να γοητεύονται από την άρνηση. Σταθεροί, δεν λέω…Ο Λουκάς κοιτάζει με απορία. Προσπαθεί να καταλάβει αν είναι ο αρχηγός της ομάδας ή όχι…

Την ρουτίνα σπάει ο «ζαβολιάρης» Εφραίμ που μπαίνει τιμωρία και ας φωνάζει ο κολλητός του ο Βλαδίμηρος!

Έτσι κλείνει αυτή η χρονιά. Αυτή η τραγική χρονιά. Αν ισχύει αυτό που λένε πως ό, τι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα κάνεις όλη τη χρονιά τότε ξέρουμε τι μας περιμένει…Οι δικοί μας άνθρωποι έχουν τις έγνοιες τους. Την παρέα τους. Τα προβλήματά τους...

Εμείς τα δικά μας…