Κώστας Κετσετζόγλου

Η ΑΕΚ γιόρτασε χθες την δική της παγκόσμια μέρα ευτυχίας. Ήταν διάχυτη παντού. Και μεταδοτική. Για τίποτα δεν μπόρεσε να την χαλάσει…

Ούτε το γκολ και ο… ενθουσιώδης πανηγυρισμός του Ροντινέι που αγνοήθηκε από τους οπαδούς της ΑΕΚ που τον είδαν στο ένα μέτρο να πανηγυρίζει το γκολ που νόμιζε πως θα του έδινε την δεύτερη θέση πίσω από την πρωταθλήτρια. Τελικά του την έδωσε, την δεύτερη θέση, ο… Ταμπόρδα και η ανημποριά του ΠΑΟΚ να κρατήσει προβάδισμα δύο γκολ στην άδεια Λεωφόρο.

Η ΑΕΚ έπαιξε ως πρωταθλήτρια στο δεύτερο ημίχρονο με την είσοδο του Βάργκα που έσπασε το πρέσινγκ του Ολυμπιακού και τον ανάγκασε να μαζευτεί για να κρατήσει το αποτέλεσμα αφού το μόνο που δεν περίμενε σίγουρα ήταν ανατροπή στη Λεωφόρο. Ο Κοιτά ήταν ξανά ο εφιάλτης τους και στο τέλος ο Τζολάκης έσωσε τον Ολυμπιακό από την ήττα. Το τελευταίο παιχνίδι στη σεζόν τελείωσε όπως άξιζε στην πανάξια πρωταθλήτρια. Η νίκη δεν ήρθε αλλά δεν έλειψε. Η ΑΕΚ τερμάτισε έξι βαθμούς μπροστά από τον Ολυμπιακό και οκτώ από τον ΠΑΟΚ. Ήταν όλη την σεζόν εκεί παρά τα χτυπήματα που δέχτηκε όχι μόνο αγωνιστικά αλλά και εξωαγωνιστικά και στα πλέι οφ με δίκαιη διαιτησία πάτησε γκάζι και κανείς δεν μπόρεσε να ακολουθήσει καν. Οι δύο τελευταίες αγωνιστικές στις οποίες είχαν επενδύσει οι αντίπαλοι της για να κάνουν την μεγάλη ανατροπή, που έλεγε κάποτε και μια ψυχή, επειδή θα έτρεμαν τα… πόδια της ΑΕΚ εξελίχθηκαν τελικά σε ντέρμπι για την δεύτερη θέση που κρίθηκε από τον… Ταμπόρδα.

Σε ότι αφορά την φιέστα που ακολούθησε και μόνο τα τόσα σχόλια από την πλευρά των φίλων του Ολυμπιακού, μέχρι και η θύρα 7 έβγαλε ανακοίνωση, θα έφταναν για να την χαρακτηρίσω απόλυτα πετυχημένη. Είναι ωραίο να βλέπεις τον πόνο του άλλου, ποδοσφαιρικά πάντα γιατί μακάρι όλοι οι άνθρωποι να είναι ευτυχισμένοι στη ζωή τους, ιδίως όταν έρχεται στο φινάλε μιας σεζόν που ξεκίναγαν χωρίς να βλέπουν τους υπόλοιπους. Πόσο περισσότερο όταν τους τον προκαλεί αυτός που έβλεπαν λιγότερο από όλους κάπου στο βάθος. Η ΑΕΚ του Μάριου Ηλιόπουλου. Του Χαβιέ Ριμπάλτα. Του Μάρκο Νίκολιτς και των παιδιών του. Και βέβαια του υπέροχου λαού της ΑΕΚ που για 15 λεπτά προπόνησης ήταν περισσότερος στο ΝΑΟ από όσο είχαν σε ματς οι ανταγωνιστές της για το πρωτάθλημα. Παρεμπιπτόντως το κύπελλο του πρωταθλητή το σήκωσε ο Μάνταλος. Όχι ο ιδιοκτήτης της ΑΕΚ όπως γινόταν στον Ολυμπιακό που θυμίζει… Super Bowl. Ήταν μια γιορτή που άξιζε σε αυτό το πρωτάθλημα που ελάχιστοι πίστευαν όμως η ομάδα πάλεψε, πίστεψε… and never give up. Να συνεχίσει έτσι η ΑΕΚ και στο επόμενο πρωτάθλημα να μιλήσει… 40 λεπτά ο Μάριος Ηλιόπουλος. Έτσι είναι. Για δεν το γράφω στη λογική πως είναι ιδιοκτήτης και κάνει ότι γουστάρει. Όχι. Γιατί είναι αυτός. Ότι κάνει το κάνει με την ψυχή του. Ως μαχητής. Και είναι πάντα εκεί. Άσε που στην ουσία των όσων είπε στην ομιλία παρότι δεν ήταν όλα σχετικά με την ΑΕΚ και το ποδόσφαιρο, δεν είναι και πολλοί αυτοί που διαφωνούν. Θα έλεγα ότι μάλλον συμφωνούν οι περισσότεροι. Και βέβαια το σόου με το κύπελλο και τα… παντηλίκια είχε την δική του πλάκα. Ήταν κάτι ξεχωριστό. Όλα ήταν υπέροχα όπως είναι πάντα όταν παίζει η ΑΕΚ. Πόσο περισσότερο όταν νικάει και παίρνει το πρωτάθλημα…