Κώστας Κετσετζόγλου

Είναι πάλι και οι τρεις μαζί με ίδιες νίκες, ισοπαλίες και ήττες. Ένα απίστευτο πρωτάθλημα που τώρα ξεκινάει κι ας είναι μόλις μια αγωνιστική πριν το τέλος της κανονικής του περιόδου. Και είναι έτσι το πρωτάθλημα επειδή η ΑΕΚ κατάφερε να χωθεί χωρίς κανείς να την περιμένει. Θα μπορούσε να είναι δύο ακόμη και τέσσερις πόντους μπροστά η ομάδα του Νίκολιτς από τα δύο τελευταία παιχνίδια που έληξαν 2-2. Και στα δύο θα μπορούσε να νικήσει. Θα μπορούσε να είναι κι ένα πόντο πίσω αν δεν είχε βάλει την γκολάρα στην τελευταία φάση του αγώνα του Βόλου ο Ρέλβας. Δεν πάω πιο πίσω. Η ΑΕΚ μπήκε σε αυτή την τελική ευθεία με δύο πόντους περισσότερους από τους άλλους, χωρίς να έχει ντέρμπι και φαίνεται να τερματίζει στην ίδια θέση με αυτούς χάνοντας την ισοβαθμία που όμως έχει πλέι οφ μπροστά. Εκεί θα οριστικοποιηθεί. Η ΑΕΚ έχει κάνει έναν τεράστιο αγώνα και τώρα θα κριθεί το που μπορεί να φτάσει.

Χθες στο Περιστέρι έγιναν λογικά πράγματα που όμως δεν βγήκαν. Πήρε μια ανάσα ο Πινέδα, όπως θα πάρει αναγκαστικά την ερχόμενη Κυριακή και ο Μάριν, ο Πενράις πήρε άλλη μια ευκαιρία και ο Λιούμπισιτς που είναι εκτός λίστας έπαιξε ξανά βασικός όπως έχει παίξει φέτος σε θριαμβευτικά παιχνίδια πρωταθλήματος και στη θέση που τον ξανάκανε παίκτη της ΑΕΚ από 20η επιλογή. Ήταν η πρώτη φορά που και οι τρεις δεν βγήκαν. Δεν μπόρεσαν να δώσουν αυτά που περίμενε η ομάδα από αυτούς. Όμως οι δύο βαθμοί χθες χάθηκαν επειδή υπήρξε έλλειψη υπευθυνότητας. Σε τρίτο παιχνίδι στα τελευταία τέσσερα. Μόνο με την Λάρισα υπήρχε υπευθυνότητα κι ας ήταν η χειρότερη απόδοση της ομάδας στην τελευταία τετράδα αγώνων. Στον Βόλο τα δύο γκολ είναι δώρα σε μια ομάδα που δεν πέρασε την σέντρα. Στο Τσέλιε το σκορ με υπευθυνότητα στις τελικές εκτελέσεις θα έπρεπε να είναι 0-3 στο 20. Έγινε στο 35 αλλά αν ενδιάμεσα με μια στραβοκλωτσιά ή με οποιοδήποτε τρόπο είχε γίνει το 1-1 ίσως τώρα δεν… κοιμόμασταν μέχρι το βράδυ της Πέμπτης.

Το ποδόσφαιρο έτσι είναι κι όταν έχεις μεγάλους στόχους πρέπει να έχεις και το μυαλό σου στο να μην επιτρέπεις ο κόπος σου να πηγαίνει χαμένος. Χθες η ΑΕΚ έφαγε δυο γκολ από στημένες φάσεις με τον ίδιο τρόπο στο δεύτερο δοκάρι. Το ότι ο Μήτογλου, που κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του στη φάση, ήταν για ελάχιστους πόντους καλυμμένους ενώ μετά ο Βάργκα στην γκολάρα του για ελάχιστους ακάλυπτος δεν λέει κάτι. Το ότι επιτράπηκε στον Μουτουσαμί να σουτάρει από εκείνο το σημείο μετά από κόρνερ κι ενώ πριν δυο λεπτά είχε γίνει η μεγάλη ανατροπή είναι ανεπίτρεπτο. Το ότι πέρασε η μπάλα με κάποιο μαγικό τρόπο ανάμεσα από 3-4 για να φτάσει στα δίχτυα δεν αναιρεί το ότι ο παίκτης σούταρε με όλη του την άνεση από ένα σημείο που δεν γίνεται να είναι τόσο μόνος σε στημένη φάση. Αυτά πλήρωσε η ΑΕΚ. Όχι το ότι δεν πήρε από τους τρεις παίκτες του ροτέισον αυτά που περίμενε και που θα έπαιρνε σχεδόν σίγουρα από τρεις άλλους. Δεν το υποτιμώ. Όπως και το ότι δεν έχει πάρει ακόμη ούτε ένα λεπτό από τον Σαχαμπό που ήρθε τον Ιανουάριο για κάτι τέτοια ματς.

Η ουσία όμως είναι πως έχασε δύο δικούς της βαθμούς επειδή δεν έκανε τα βασικά όχι σε μία αλλά σε δύο ίδιες σχεδόν φάσεις απέναντι σε μια ομάδα που την απείλησε μόνο μια φορά με ένα τρομερό σουτ που έβγαλε ο Στρακόσα μετά από ένα μεγάλο λάθος στο κέντρο. Δεν υπήρξε καν απειλή σε open play με κάποια αντεπίθεση, ούτε βέβαια με οργανωμένη επίθεση του αντιπάλου. Παρόλα αυτά η ΑΕΚ πάλι βρέθηκε να χρειάζεται τρία γκολ για να νικήσει! Είχε την ευκαιρία της αγωνιστικής να το πετύχει στους καθυστερήσεις. Δεν την ήθελε. Πλήρωσε τα λάθη της. Μόνο δικά της γιατί ο Ευαγγέλου ήταν η ευχάριστη έκπληξη του χθεσινού αγώνα. Έπαιξε 50-50 σε ένα ματς που ήταν η τελευταία ευκαιρία των άλλων να πιάσουν την ΑΕΚ πριν λήξει η κανονική περίοδος. Ότι έγινε έγινε. Δεν θα ήταν πρωταθλήτρια η ΑΕΚ αν νικούσε, δεν θα βγει τρίτη επειδή έφερε ισοπαλία. Τα μεγάλα είναι μπροστά. Ο ίδιος ο κόπος που έχουν κάνει για να φτάσουν ως εδώ πρέπει να οδηγεί τον Νίκολιτς και τα παιδιά του. Αξίζουν την στήριξη που τους δίνεται απλόχερα από τον γηπεδικό λαό της ΑΕΚ. Και πρέπει να συνεχίσουν να την έχουν…