Παντελής Καψής

Ίσως περισσότερο για τη συμβολή του στο προχειρογράφημα το οποίο αποκλήθηκε ιδρυτική διακήρυξη της ΕΛΑΣ. Όχι όμως για τις θέσεις που υποστήριξε σχετικά με τις μετεκλογικές συνεργασίες. Όσα είπε δεν είναι τίποτα άλλο από κοινή λογική.

Κανείς δεν διαφωνεί για παράδειγμα ότι στη Γερμανία οι σοσιαλδημοκράτες, η αριστερά και οι πράσινοι θα πρέπει να συνεργαστούν με τους χριστιανοδημοκράτες προκειμένου να μη σχηματίσει κυβέρνηση το AfD στη Σαξονία Ανχαλντ. Αν αυτό όμως είναι σωστό για τη Γερμανία δεν θα ήταν σωστό και για την Ελλάδα αν, ο μη γένοιτο, βρισκόταν μπροστά σε ένα ανάλογο δίλημμα; Γενικότερα αν υπάρχει κίνδυνος για τη Δημοκρατία δεν είναι λογικό να υποστηρίζει κάποιος τη συνεννόηση όλων των δυνάμεων του δημοκρατικού τόξου; Ιδιαίτερα αν θέλετε στην Ελλάδα η οποία έχει πληρώσει επανειλημμένα την πολιτική οξύτητα και τον διχασμό;

Στά λόγια βέβαια όλα τα κόμματα αυτοπαρουσιάζονται ως υπόδειγμα υπευθυνότητας. Ιδίως σε ζητήματα που σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική ή την παιδεία καταδικάζουν τον κομματισμό και μιλάνε για συναίνεση. Ο κ. Τσίπρας για παράδειγμα στην πρόσφατη συνέντευξη του υποστήριξε ότι η εξωτερική πολιτική θα πρέπει να «βρίσκεται εκτός της εσωτερικής αντιπαράθεσης». Την ίδια στιγμή ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να χαρακτηρίσει «εθνική ήττα» την πρόθεση του Τραμπ να πουλήσει F35 στην Τουρκία! Όταν κινείσαι με αυτή τη λογική, όταν όλα τα κόμματα κινούνται με αυτή τη λογική δεν είναι καθόλου παράξενο που αντιμετώπισαν τον Σιακαντάρη ως αποδιοπομπαίο τράγο. Ο Τσίπρας μόνο ότι δεν τον γνωρίζει δεν μας είπε.

Το πρόβλημα είναι γενικότερο φυσικά. Στην πολιτική μας ζωή η κοινή λογική είναι υπό διωγμό. Ιδίως όταν μπαίνουν ζητήματα που θεωρούνται ταμπού. Για την κεντροαριστερά και την αριστερά ένα τέτοιο θέμα είναι η συνεργασία «με τη δεξιά». Όποιος τολμά να αφήσει ανοικτό ένα τέτοιο ενδεχόμενο μπαίνει στο στόχαστρο, τον τρώει η μαρμάγκα. Πόσοι και πόσοι δεν κάνουν καριέρα πουλώντας προοδευτιλίκι και αριστεροσύνη. Για τη ΝΔ αντίστοιχο ζήτημα ταμπού είναι κάθε τι που θα θεωρηθεί ότι σχετίζεται με τη «γόουκ ατζέντα». Η φασαρία που προκλήθηκε από ένα μη θέμα, αν στο βιβλίο του δημοτικού εικονιζόταν μια οικογένεια ομόφυλου ζευγαριού, είναι ενδεικτική. Μέχρι και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος παρασύρθηκε να κάνει διορθωτικές δηλώσεις μπας και παρεξηγηθεί, μπας και κατηγορηθεί η παράταξη πως δεν στηρίζει τη «παραδοσιακή» οικογένεια. Ή- θού κύριε φυλακή των στόματι μου- πως όταν νομοθετούσε για τη θεσμοθέτηση του γάμου των ομοφύλων το πίστευε κιόλας. Πρόσφατα άλλωστε η κ. Δόμνα Μιχαηλίδου βρέθηκε να απολογείται κι αυτή για το αυτονόητο μετά από μια ακόμα επίδειξη υποκρισίας από τον Αντώνη Σαμαρά.

Ο κ. Σιακαντάρης φυσικά δεν είναι ο μόνος που βρίσκεται κρεμασμένος στα μανταλάκια από το ίδιο του το κόμμα παρότι είχε δίκιο. Μια άλλη χαρακτηριστική αν και ξεχασμένη περίπτωση είναι του Γιώργου Κατρούγκαλου. Ο νόμος του, αν και καθόλου δημοφιλής, έχει δικαιωθεί εκ των πραγμάτων. Μετά από 7 χρόνια στην κυβέρνηση η ΝΔ έχει προχωρήσει σε οριακές μόνο αλλαγές. Η φιλοσοφία όπως και οι βασικές του ρυθμίσεις παραμένουν άθικτες. Κάποιος μάλιστα θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι ο νόμος είναι πιο δίκαιος σε σχέση με τις οριζόντιες περικοπές των πρώτων μνημονίων. Άλλωστε όσοι γνωρίζουν υποστηρίζουν πως για την επιβίωση του ασφαλιστικού συστήματος θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα- για παράδειγμα η αναπροσαρμογή των ορίων ηλικίας με βάση το προσδόκιμο, όπως ήδη προβλέπει ο νόμος. Παρόλα αυτά ο κ. Κατρούγκαλος βρέθηκε εκτός ψηφοδελτίων το 2023 με συνοπτικές διαδικασίες. Η ειρωνία είναι ότι τον κ. Κατρούγκαλο τον έφαγαν οι ελεύθεροι επαγγελματίες, καθώς μίλησε για αύξηση των εισφορών τους. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι πιθανόν να κοστίσουν σήμερα την αυτοδυναμία στην κυβέρνηση καθώς αντιδρούν για τη φορολόγηση τους με βάση το τερμακτό εισόδημα.

Ο αγαπημένος μου εξόριστος της πολιτικής ωστόσο είναι ένας άλλος πολύ ξεχασμένος αυτός, ο Δημήτρης Κουλουριάνος. Ήταν ένας εξαιρετικός τεχνοκράτης με διεθνή καριέρα αλλά και με ευρύτερη μόρφωση και καλλιέργεια- συνήθιζε να διανθίζει τις παρεμβάσεις του για την οικονομία με στίχους του Καβάφη. Μια λαμπρή προσωπικότητα που σπάνια συναντάς στην ελληνική Βουλή. Διατέλεσε για ένα χρόνο υπουργός οικονομικών στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1982. Παραιτήθηκε καθώς δεν άντεξε τον τρόπο διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών- την ικανοποίηση κάθε είδους συντεχνιακών ή ρουσφετολογικών αιτημάτων που χαρακτήρισαν την πρώτη τετραετία. Αν είχε εισακουσθεί, αν δεν είχε αναγκαστεί να παραιτηθεί, όπως βέβαια και αν είχε παραμείνει ο Σημίτης στο υπουργείο εθνικής οικονομίας όλη τη δεύτερη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, η πορεία της χώρας μπορεί να ήταν διαφορετική.

Το πραγματικό ερώτημα βέβαια είναι αν εμείς ως κοινωνία είμαστε έτοιμοι να αποδεχθούμε πολιτικούς που εκφράζονται ελεύθερα χωρίς να φοβούνται μη παρεξηγηθεί κάθε τους λέξη, χωρίς να θεωρούν υποχρέωση τους να κολακεύουν τις προκαταλλήψεις των ψηφοφόρων. Η προφανής απάντηση είναι πως όχι. Ζούμε στην εποχή του λαϊκισμού και των δημαγωγών, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε όλο το δυτικό κόσμο. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο βέβαια έχουμε ανάγκη από πολιτικούς οι οποίοι ξέρουν να κάνουν υποχωρήσεις μπροστά στην αδηφάγο πραγματικότητα των σόσιαλ μίντια χωρίς όμως να χάνουν τον τελικό στόχο και τον προσανατολισμό τους. Με άλλα λόγια στην πολιτική δεν αρκεί να έχεις δίκιο. Ο κ. Σιακαντάρης, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτόν, σίγουρα το έχουν καταλάβει. Χαμένοι φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί αλλά κι εμείς που είμαστε υποχρεωμένοι να υφιστάμεθα τον ξύλινο λόγο και τα κλισέ που επιβάλει η πολιτική ορθότητα.