Γιώργος Ευγενίδης

Πιστεύω ότι ο καθένας έχει στο μυαλό τους κάποιους στίχους από τα τραγούδια του Μαζωνάκη. Κάποια έγιναν εθνικά σλόγκαν, όπως το Gucci Φόρεμα, άλλα σημάδεψαν στενοχώριες, καψούρες και χαρές πολλών εξ ημών. Και να μην σου άρεσαν όμως τα τραγούδια του, ακόμα και αν δεν σε αντιπροσώπευε το στυλ μουσικής που εκπροσωπούσε με έναν μοναδικό ομολογουμένως τρόπο και ως μια αδιαμφισβήτητα μοναδική περσόνα, ο Μαζωνάκης ήταν οριζόντια συμπαθής. Σε πλούσιους και φτωχούς, σε λαϊκούς και πιο κυριλέ, ακόμα και στους έντεχνους. Σε χαρούμενους και μελαγχολικούς, όλοι μπορούσαν να βρουν κάτι να τους ακουμπάει.

Από τη μέρα που έφυγε ξαφνικά και άδικα στην καρέκλα μιας κυρίας που εξασκούσε πέρα από την ιατρική και τη σαμανική, με ένα κωλόχαρτο από κάποιο πανεπιστήμιο της Χαβάης, πολλοί προσπαθούν να το χωνέψουν. Να καταλάβουν πόσο απότομα μπορεί να κοπεί το νήμα μιας ζωής. Είναι και κάποιοι που πονηρά λένε ότι ο Μαζωνάκης είχε τους δαίμονές τους, ότι είχε μπει σε μια διαδρομή ζωής που μπορούσε να πάθει ζημιά. Κριτής των άλλων δεν είμαι, αλλά ποιον ενδιέφερε πέρα από τους κουτσομπόληδες; Κακό σε κανέναν δεν έκανε, δεν φέρθηκε άσχημα και δεν βασάνισε κανέναν. Ας πούμε, ότι εγκλωβίστηκε στους δαίμονές τους και δεν μπόρεσε να αντιπαλέψει τη μοναξιά του. Έψαχνε την ελπίδα, ακόμα και αν αυτή τον οδήγησε στην καρέκλα της γιατρού της Καρνεάδου που αγνοούσε τα alert που εξέπεμπε το μηχάνημα και δήλωναν ότι ο ασθενής πάθαινε θρόμβωση.

Νομίζω ότι η πανελλήνια συγκίνηση για το "φευγιό" του Μαζωνάκη οφέιλεται σε δύο τινά. Αφενός, ήταν ένας πολύ καλός άνθρωπος. Αυθεντικός, ανυπόκριτος, τίμιος, βοηθούσε μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δεν κουνούσε το δάχτυλο σε κανέναν. Στήριξε ανθρώπους και δομές πότε ξεκάθαρα και πότε σιωπηρά, δεν αλλοιώθηκε ως προσωπικότητα από τα φώτα της σκηνής, έμεινε το παιδί της γειτονιάς του, αλλά ταυτόχρονα περπάτησε και στα μεγάλα σαλόνια. Μπορούσε την ίδια ώρα να είναι στις Κάννες με κρουαζέ σακάκι και να αλωνίζει το κόκκινο χαλί και μετά από δύο μέρες να γυρίσει και να τρώει μουσακά στο σπίτι της μάνας του στη Νίκαια. Αφετέρου, ο Μαζωνάκης δεν ήταν τέλειος. Δεν ήταν το αρχέτυπο του ατσαλάκωτου σταρ, με το αστραφτερό χαμόγελο και τη φαινομενικά τέλεια, τακτοποιημένη ζωή Ίσως και να ήταν αυτές οι ατέλειες που να τον κατέστησαν τόσο συμπαθή. Ένα μικρό παιδί στον μεγάλο κόσμο που έψαχνε να βρει ανθρώπους να τον αγαπούν όσο ήταν διατεθειμένος να αγαπήσει. Και όταν δεν έβρισκε, κλεινόταν στον εαυτό του περιφρουρώντας αυτό που είχε μέσα του. Αλλά κακό δεν έκανε σε κανέναν, όσο και αν κάποιοι θέλησαν κάποια στιγμή να κατασκευάσουν ιστορίες με δράκους.

Οι λαϊκοί καλλιτέχνες έχουν την ικανότητα να αγγίζουν τις πλατιές μάζες οριζόντια. Τον Μαζωνάκη τον αγαπούσε η άεργη κυρία της Εκάλης και ο δικηγόρος που πίνει καφέ στο Κολωνάκι, αλλά και ο μάστορας στο Χαϊδάρι και η κομμώτρια στο Κερατσίνι. Άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα κοινό, μπορεί να είχαν ως κοινή συνισταμένη τα τραγούδια του "Μαζώ". Και βεβαίως, όταν χάνεται ένας καλλιτέχνης που διαμόρφωσε γενιές και συνδέθηκε με χρόνια όμορφα και ανέμελα, με έρωτες και καψούρες, με βράδια κάπως πιο "θολά", ο θάνατος είναι βουτιά στις αναμνήσεις. Ίσως και μια συνειδητοποίηση ότι αυτές οι στιγμές που "έγραψαν", πέρασαν και έφυγαν μαζί με αυτόν που τις έντυσε μουσικά.