Γιάννης Αντύπας

Και να υπογραμμίσω την παράγραφο, από την τελευταία εγκύκλιο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, με την οποία η ηγεσία της «ἀπευθύνῃ ὑμῖν ἔκκλησιν, καί δι’ ὑμῶν παντί τῷ Κλήρῳ καί εὐλαβεῖ λαῷ, ὥστε κατά τήν προσέλευσιν εἰς τούς Ἱερούς Ναούς νά τηρῶνται ἐπακριβῶς ἅπαντα τά μέτρα προστασίας διά τήν ἀποφυγήν ἐξαπλώσεως τοῦ κορωνοϊοῦ, προτρέπουσα δέ ὑμῖν πατρικῶς διά τήν πραγματοποίησιν, ἐλευθέρως καί ἀβιάστως, τοῦ ὑποδεδειγμένου ὑπό τῆς ἰατρικῆς κοινότητος ὡς οὐσιαστικοῦ μέτρου προστασίας κατά τῆς πανδημίας ἐμβολιασμοῦ, ὡς καί τήν διενέργειαν, ὑπό τῶν μή ἐμβολιασθέντων εἰσέτι, διαγνωστικῶν ἐλέγχων (rapid test ἤ μοριακοῦ)».

Έρχομαι έτσι, στο ερώτημα: τι δεν καταλαβαίνετε; Σε τι Θεό πιστεύετε όσοι αρνείστε το εμβόλιο; Και ρωτάω γιατί στις κινητοποιήσεις κατά του εμβολιασμού βλέπω κάτι μεγάλους σταυρούς, τους οποίους προφανώς δε σέβονται εκείνοι που τους κρατούν. Γιατί, είναι άλλο η πίστη και άλλο η δυσιδαιμονία.

Επισημαίνω τα δύο αποσπάσματα για να απευθυνθώ και σε εκείνους που υποστηρίζουν ότι η Εκκλησία είναι το πρόβλημα. Σε εκείνους που ρίχνουν ευθύνες στο σύστημα Υγείας, στην Αστυνομία, στο Κράτος γενικά, στους άλλους δηλαδή.

Σε εκείνους οι οποίοι αρνούνται να δουν τη δική τους ευθύνη στο κάδρο της συλλογικής προσπάθειας για την αντιμετώπιση της πανδημίας, όπως οι αρνητές των εμβολίων δε δέχονται τις υποχρεώσεις και μένουν στα δικαιώματα που εξασφαλίζει η κοινωνία αλληλεγγύης που έχουμε χτίσει. Γιατί αυτή η κοινωνία υπάρχει και κανείς δεν πρέπει να αμφισβητεί την ύπαρξή της. Είναι στο μυαλό και στις πράξεις της πλειοψηφίας, που ευτυχώς σχηματιστηκε και μας επιτρέπει σήμερα να γράφουμε και να μιλάμε. Ήρεμα και πολιτισμένα, χωρίς κατάρες και αφορισμούς.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και στην Εκκλησία υπάρχουν πυρήνες καθυστέρησης. Όπως και σε κάθε θεσμό, σε κάθε επάγγελμα. Στη Δικαιοσύνη, την πολιτική, την ιατρική κοκ. Αλλά, η λύση δεν είναι να καταργήσουμε την ιατρική, την πολιτική, τη Δικαιοσύνη ή τη θρησκεία. Δεν είναι και στο χέρι μας άλλωστε. Δεν είναι στο χέρι κανενός. Ευτυχώς.

Ως χώρα και έθνος δεν έχουμε την πολυτέλεια να πετάμε από το παράθυρο παράγοντες που διαδραματίζουν θετικό ρόλο στην κοινωνία και την εθνική μας ισχύ. Και η Ορθοδοξία είναι ένας από αυτούς. Οι παρεμβάσεις της ηγεσίας της, αλλά και το παράδειγμα της πλειοψηφίας των λειτουργών της το αποδεικνύουν αυτό. Υπάρχουν και άπειρα άλλα παραδείγματα πέρα από την πανδημία.

Ακούω με συμπάθεια εκείνους που υποστηρίζουν ότι έρχεται το τέλος των θρησκειών. Θα ήθελα να σκεφτούν ότι θυμίζουν λόγο... προφήτες. Φαντάζομαι κάποιοι φιλοδοξούν να δουν κάποια στιγμή το όνομά τους δίπλα σε εκείνο του Φράνσις Φουκουγιάμα, που μιλούσε για το τέλος της ιστορίας. Όμως, δεν προχωρά έτσι ο κόσμος. Προχωρά με πρωτοπορίες, πλειοψηφίες και μειοψηφίες, σε δημοκρατίες με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Με αμοιβαίο σεβασμό. Η Εκκλησία έχει αποδείξει πως μπορεί να συντονιστεί με τις ανάγκες των καιρών. Έχει στους κόλπους της σοφούς ανθρώπους. Φωτισμένους. Όπως σοφοί και φωτισμένοι υπάρχουν στην πολιτική, τη Δικαιοσύνη, την επιστήμη κοκ. Τους έχουμε ανάγκη όλους.

«Τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος εἶναι συνυφασμένον μέ τό μέλλον τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἀλληλεγγύης, ὁ ὁποῖος ἐγγυᾶται τήν λυσιτελῆ λειτουργίαν τῶν θεσμῶν καί προάγει τήν κοινωνικήν συνοχήν» τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης. Δεν υπάρχει πρόβλημα να μην πιστεύετε σε κανέναν Θεό, αλλά τι δεν καταλαβαίνετε; Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθείτε την πολυδιάστατη φύση του ανθρώπου και των κοινωνιών του, ενώ υποτίθεται ότι τον άνθρωπο υμνείτε;

Σε κάθε περίπτωση: η πανδημία δεν είναι ευκαιρία για να ξεκαθαρίσουμε «λογαριασμούς» (διανοητικούς, πνευματικούς, θεσμικούς, επαγγελματικούς κοκ). Είναι πρόκληση για τη συνοχή της κοινωνίας μας. Είναι μια ευκαιρία να δείξουμε την αλληλεγγύη μας. Όχι για να παρουσιάσουμε όλοι μας το «εγώ». Ο καθένας μας έχει από ένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μετρά περισσότερο το «εμείς». Το «εμείς» και οι «άλλοι» μαζί. Οι «άλλοι» πάντα θα είναι διαφορετικοί. Αλλά, αυτό σημαίνει κοινωνία προσώπων...