Δημήτρης Παγαδάκης

Κι υπάρχουν άλλες που αρχίζουν με μια ύβρη, επειδή η διαφωνία έχει ήδη εξαντλήσει τα επιχειρήματά της. Η επίθεση της πένας του Θανάση Καρτερού στον Νίκο Ανδρουλάκη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Σε πρόσφατο άρθρο του αναρωτιέται αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι «βλάκας». Μόνο που το ερωτηματικό είναι προσχηματικό. Στη πραγματικότητα το πλασάρει ως βεβαιότητα. Επειδή, κατά την εκτίμησή του γράφοντος ο «βλάκας;», επιλέγει να συγκρούεται με τον Αλέξη Τσίπρα αντί να συγκεντρώνει τις δυνάμεις του απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο στενός συνεργάτης του Τσίπρα γνωρίζει από παλιά την επικοινωνιακή χειροτεχνία της μπολσεβίκικης αγκιτπρόπ. Σε αύτη δεν χωρούν μικροαστικές ευγένειες. Δεν χολοσκάει για τη πολιτισμένη ποιότητα του δημόσιου διαλόγου. Ούτε χρειάζεται τεκμήρια και αποδείξεις. Περισσεύουν στην επιθετική της διατύπωση η προκατάληψη, η τοξικότητα, η προσωποποίηση της πολιτικής συκοφαντίας.

Αναπτύσσει τη πολεμική της υπό τη πρόφαση της προδοσίας ενός κοινού σκοπού. Ενεργοποιεί αμυντικά ανακλαστικά περί του δήθεν ξεπουλήματος κάθε δυνατότητας μετεκλογικής προοδευτικής συμπόρευσης. Επαναφέρει με νέα μορφή το παλιό διχαστικό σύνθημα «ή τους τελειώνουμε (εμείς οι έξυπνοι) ή μας τελειώνουν (αυτοί οι βλάκες)».

Ωστόσο, αυτή τη φορά η πολωτική ρήξη δεν αναφέρεται στην προοπτική εξουσίας. Προσαρμόζεται φιλότιμα στη διεκδίκηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από αυτή τη σκοπιά ο αρθρογράφος δεν υπερασπίζεται απλώς έναν πρώην πρωθυπουργό, τέως βουλευτή, νυν ιδρυτή νεοσύστατου προσωποπαγούς κόμματος.

Αποκαλύπτει με καμπόσα νευρά την αγωνία του για τη δυνατότητα της πολιτικής επιστροφής του. Η οποία χάνει, λάδια.

Δημοκοπικά τουλάχιστον ο Τσίπρας δείχνει να ξεφουσκώνει. Με δική του ευθύνη και επίδειξη της αδιόρθωτης πολιτικής, και όχι μόνο, αγραμματοσύνης σαν να κάνει «στροφή των 360 μοιρών». Επαναφέροντας όλα τα διαχρονικά κουσούρια στα όποια έχει διακριθεί αλλά και κριθεί.

Αντίθετα ο Ανδρουλάκης ανακάμπτει, έστω ανεπαίσθητα, σε ποσοστά προτίμησης. Πλησιάζει σε απόσταση αναπνοής τον δημοσκοπικά προηγούμενο μέχρι τώρα Τσίπρα, ανακατεύοντας τη σιγοβρασμένη μανέστρα των καινούργιων φιλόδοξων φαντασιώσεων του. Αναγκαστικά υπό τη πίεση που του ασκεί, ο πρώτος ενοχοποιείται με ευτελείς, αγοραίους, υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς.

Μπορεί πράγματι ο Ανδρουλάκης να φαντάζει θαμπός, βραχνός και αενάως θυμωμένος σε δημόσια θέα. Ηγείται, όμως, ενός λειτουργικά κανονικού κόμματος. Με οργανωτικές δομές, διάταξη στελεχών, συγκροτημένη, αρέσει δεν αρέσει, στρατηγική, σταθερή κοινοβουλευτική παρουσία.

Στο κάτω κάτω ο ίδιος αναδέχθηκε αρχηγός του από ανοιχτή ψηφοφορία στην όποια συμμετείχαν πάνω από 200.000 πολίτες. Από ποιους άραγε εξελέγη ο Τσίπρας επικεφαλής ενός νεοϊδρυθέντος κόμματος που δεν έχει συμμετάσχει σε εκλογές προκειμένου να καταμετρηθεί;

Πόσο μάλλον από ποιον αντλεί εξουσιοδότηση οποιοδήποτε μέλος του στελεχιακού σιναφιού της Λεωφ. Αμαλίας να χλευάζει περιφρονητικά τον αρχηγό ενός άλλου κόμματος, χωρίς να προσβάλει ταυτόχρονα και τους ψηφοφόρους του;

Η αλήθεια είναι ότι όπως διαμορφώνονται οι συσχετισμοί στο πολιτικό σκηνικό το μίνι ντέρμπι μεταξύ Τσίπρα και Ανδρουλάκη μοιάζει αναπόφευκτο. Αμφότεροι ως γειτονικοί μικροτιμαριούχοι του χώρου της λεγόμενης Κεντροαριστεράς διεκδικούν ψήφο και συσπειρώσεις από μια εκλογική δεξαμενή που δεν είναι απεριόριστη.

Η αναμέτρηση τους εντοπίζεται στο πεδίο της πειστικής απόδειξης εκάστου ότι δικαιούται να μιλά εξ ονόματος και να ηγείται ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου. Πρόκειται για έναν εξουθενωτικό αγώνα πολιτικής επιβίωσης. Που χωράει χτυπήματα και κάτω από τη ζώνη.

Μόνο, που επειδή η εκλογική πρωτιά φαίνεται να έχει κριθεί υπέρ του κυβερνώντος κόμματος, η αναμεταξύ τους μάχη περιορίζεται στις επερχόμενες κάλπες της προσεχούς ‘Ανοιξης για ένα πουκάμισο αδειανό. Για του καθενός το δίκιο και τη δευτεριά.