Δημήτρης Δανίκας

Ο ένας τον άλλο κατηγορεί. Οι συνεδριάσεις καταλήγουν σε show. Το show για τα κανάλια, τα Media και τους φανατικούς οπαδούς. Και η κατάληξη μία: μπάχαλο

Αυτό το μπάχαλο τροφοδοτεί με πρώτη ύλη δημοσιογράφους, αναλυτές, δελτία ειδήσεων, πολιτικά μαγκαζίνο, πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Ακόμα πυροδοτεί φανατισμό. Ενισχύει αυτόν τον «αόρατο» διχασμό. Και στο τέλος άνθρακας ο θησαυρός

Κάπως έτσι εκπρόσωποι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, σ αυτή την επιτροπή Θεσμών και διαφάνειας, προσκομίζουν τεράστιους καταλόγους μαρτύρων. Ανάμεσά τους και ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εκτός όλων των άλλων. Οι εκπρόσωποι της γαλάζιας παράταξης αρνήθηκαν. Το ίδιο θα έκανε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Περί αυτού ουδεμία αμφιβολία

Από κοντά και οι αποκαλύψεις για παρακολουθήσεις-το λένε «επισυνδέσεις»- τόσο του Παναγιώτη Λαφαζάνη. Όταν ήταν υπουργός της κυβερνήσεως του Αλέξη όσο και του Στέργιου Πιτσιόρλα. Από κοντά και οι καταγγελίες του ΚΚΕ για «επισυνδέσεις» διαρκείας επί όλων των κυβερνήσεων. Αλλά σου λέει, ΚΚΕ είναι αυτό, δηλαδή αθεράπευτοι κομμουνιστές παλαιοημερολογίτες του 5%

Επομένως η κοινωνία λαμβάνει μήνυμα κυνικό. Ολες οι κυβερνητικές εξουσίες παρακολουθούν τους αντιπάλους τους, ακόμα και αρκετούς εντός του ιδίου κομματικού μαντριού. Επομένως ουδέν νεότερο. Επομένως όλοι το ίδιο είναι

Όταν ρωτάω απλούς πολίτες της καθημερινότητας η απάντηση, με παραλλαγές, που εισπράττω πάει κάπως έτσι «αν και ήμουν με το παλιό ΠΑΣΟΚ»-σε μερικές περιπτώσεις «αν και είχα ψηφίσει Τσίπρα τώρα έχω καταλήξει στον Κυριάκο. Γιατί ο Ανδρούλακης ούτε δέκα πρόβατα δεν μπορεί να φυλάξει και ο Τσίπρας αποδείχτηκε μεγάλος ψεύτης και κωλοτούμπας»

Με απλά λόγια ο Κυριάκος προηγείται ως το «λιγότερο κακό». Με απλά λόγια οι επισυνδέσεις είναι σπορ το οποίο όλοι το λατρεύουν. Με απλά λόγια η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας γυρίζει την πλάτη της στο πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς. Με απλά λόγια το πολιτικό σύστημα και όσοι το εκπροσωπούν, με τις πράξεις τους, το γρονθοκοπούν και το ευτελίζουν

Με απλά λόγια κάθε show οργανώνεται, σκηνοθετείται και γίνεται με αποκλειστικό σκοπό την φθορά του ενός κόμματος και την εκτίναξη του άλλου. Με απλά λόγια αυτό το σκηνικό έχει όλες τις ιδιότητες και τα «χαρίσματα» ενός κλειστού συστήματος. Με απλά λόγια αυτό το κλειστό σύστημα τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από «κομπάρσους» σε ρόλο γραφιάδων, σχολιαστών και άλλων παρατρεχάμενων. Και με απλά λόγια η κατάληξη είναι μία «τους έχουμε βαρεθεί»

Όπως και το άσμα από τα «πολιτικά τραγούδια» του Θάνου Μικρούτσικου, σε στίχους Βολφ Μπίρμαν με τη φωνή της αλησμόνητης Μαρίας Δημητριάδη και γενικό τίτλο «αυτούς τους έχω βαρεθεί». Παρεμπιπτόντως, ο Βολφ Μπίρμαν, δραπέτης του Βερολινέζικου τείχους, το εμπνεύστηκε και το αφιέρωσε σε όλα αυτά το κομματόσκυλα και την παράλυτη, συμβιβασμένη διανόηση (ιντελιγκέντσια) της Λαικής Γερμανίας:

«Κι οι ποιητές με χέρι υγρό/ υμνούνε της πατρίδας το χαμό/ κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,/ με τους σοφούς του κράτους τα 'χουνε πλακάκια/ σα χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί/ τους έχω βαρεθεί»