Φώφη Γιωτάκη

Το «μπλε κύμα» αιφνιδίασε ως προς τη δυναμική που ανέπτυξε στις ενδιάμεσες κάλπες, κατέλαβε προπύργια των Ρεπουμπλικανών, έκανε κάτι παραπάνω από αισθητή την παρουσία του στη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων «πατώντας» πάνω στη χαμηλή δημοφιλία του Τραμπ και «τσαλαπατώντας» εν τέλει το μοντέλο εξουσίας που πλάσαρε στον πλανήτη. Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν αναμφίβολα την προχθεσινή «μάχη» αλλά όχι και τον απαιτητικό πολιτικό «πόλεμο» που θα έχουν μπροστά τους για δύο χρόνια στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Η επόμενη κίνηση του προέδρου Τραμπ μετά από τις ενδιάμεσες δεν θα είναι μία και μοναδική- θα είναι προφανώς πολλές και σε διαφορετικά πεδία, εντός και εκτός των ΗΠΑ. Αλλά με το ίδιο μοντέλο εξουσίας; Και ποιες θα είναι αυτές οι κινήσεις;

Οι συντηρητικές προβλέψεις αρκετών έγκυρων αναλυτών παρέπεμπαν σε μια διακριτή νίκη των Δημοκρατών, αλλά άφηναν απέξω αρκετά από τα σενάρια που τελικά επιβεβαιώθηκαν και διαμορφώνουν τη συνθήκη της επόμενης μέρας. Ίσως γιατί ουδείς πήρε πολύ στα σοβαρά αυτά που «έλεγε» ο μέσος Αμερικανός περιγράφοντας τα αγκάθια της καθημερινότητάς του- ίσως γιατί, ούτε καν άκουγαν, πως βλέπει (αν βλέπει) την προοπτική των παιδιών του. Πως στέκεται απέναντι στους πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή. Πως θέλει να είναι το μέλλον του, μέσα και έξω από τη «γειτονιά» του.

Η μάχη των ενδιάμεσων εκλογών δεν τελειώνει στο αποτέλεσμα της κάλπης της 3ης Νοεμβρίου, βρίσκεται σε εξέλιξη και έχει φόντο μια μεγάλη και βαθιά κρίση στην Αμερική. Οι μεγάλες κοινωνικές ανισότητες έχουν κάποια στιγμή και πολιτικές συνέπειες, ειδικά εάν οι δεσμεύσεις στην αφετηρία διαψεύδονται από τους ίδιους τους πολιτικούς. Εδώ και καιρό άλλωστε βρισκόταν σε εξέλιξη μια προσπάθεια διάφορων θεσμικών φορέων στην Αμερική, σε επίπεδο Πολιτειών, να υπάρξει μια αντίδραση σε αυθαίρετες αποφάσεις του Προέδρου των ΗΠΑ. Έγκυροι αναλυτές διεθνώς εκτιμούν τώρα ότι αυτή η κινητικότητα θα ενταθεί, προκαλώντας ενδεχομένως ακόμη μεγαλύτερη πόλωση στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Οι Δημοκρατικοί θα στραφούν σε κινήσεις για να ελέγξουν την αυθαιρεσία του μοντέλου Τραμπ που καταγγέλλουν. Και από την άλλη πλευρά αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο εξουσίας θα προσπαθήσει να κρατήσει γερά τα ηνία και ίσως να «παρακάμψει» τις όποιες νομοθετικές και άλλες ασφαλιστικές δικλείδες υπάρχουν με στόχο τον έλεγχο της εξουσίας. Θα είναι μια μαραθώνια μάχη μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών (αλλά και του Τραμπ, του οποίου λήγει η θητεία το 2028). Αυτή είναι η μία μαραθώνια μάχη. Διότι, όπως όλα δείχνουν αρχίζει και μια άλλη κρίσιμη μάχη. Μέσα στα ίδια τα κόμματα. Για την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσει η Αμερική, για τα κορυφαία ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει, για τις επιλογές που θα κάνει κινούμενη ανά τον πλανήτη. Οι Δημοκρατικοί δεν έχουν ηγέτη αυτή την στιγμή και δεν αρκεί ο αντιτραμπισμός για να διατηρήσουν και να αξιοποιήσουν υπέρ τους το «μπλε κύμα»- μέχρι τις κάλπες του 2028, όταν ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ θα βγαίνει εκτός κάδρου (δεν έχει ως γνωστόν δικαίωμα διεκδίκησης τρίτης θητείας). Ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι βέβαια έχουν ήδη επιλέξει τον υποψήφιο πρόεδρο απέναντι στους Δημοκρατικούς, τα χαρακτηριστικά που θέλουν να έχει για να αποφύγουν μια προεδρική εκκωφαντική ήττα. Η «τραμπάλα» ηττήθηκε στις ενδιάμεσες κάλπες, αλλά θα αντισταθεί με κάθε τρόπο και όσο οι Δημοκρατικοί δεν έχουν καθαρές θέσεις και μια σαφή πρόταση για το αύριο, θα προσπαθεί να κερδίσει μέρος από το χαμένο έδαφος και να φέρνει (όταν νιώθει ότι μπορεί) τα πάνω- κάτω, όπως το κλασικό παιχνίδι εξωτερικού χώρου.