Δημήτρης Δανίκας

Σχετικά λοιπόν με τους κληρονόμους. Οπου σχεδόν πάντα οι κληρονόμοι γνωστών, μεγάλων, επιφανών, αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Επειδή τεράστιος ο όγκος. Επειδή βαριά και ασήκωτη η σκιά του πατέρα. Επειδή ο πήχης ψηλά. Αφάνταστα ψηλά. Επειδή δυσανάλογα τα μεγέθη

Είμαι ο γιος, η κόρη του Μίκη. Ε και; Το όνομα δεν τα καλύπτει όλα. Το όνομα δεν τα συγχωρεί όλα. Το όνομα το κληρονόμησες, δεν το απέκτησες. Το όνομα είναι απλώς μια ληξιαρχική πράξη γεννήσεως. Το όνομα είναι του Μίκη. Αυτός το εκτόξευσε. Αυτός το απογείωσε. Αυτός το λάμπρυνε. Μόνο αυτός. Εσύ έτυχες. Είσαι αποτέλεσμα μιας πράξεως της φύσης. Τίποτε άλλο

Ο Μίκης λοιπόν. Σχεδόν πάντα απών. Οι αγώνες. Η Αντίσταση. Οι εξορίες. Οι συναυλίες. Οι φυλακίσεις. Οι περιοδείες. Οι ηχογραφήσεις. Τα ταξίδια. Οι διαρκείς μετακινήσεις. Οσο ο Μίκης «εκχωρούσε» τον εαυτό του στους άλλους, στο σύνολο, την ιδεολογία, το έργο του, τόσο απουσίαζε από τα πατρικά του καθήκοντα

Λογικό και αυτονόητο. Κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα. Ο Μίκης δεν υπήρξε ένας κανονικός πατέρας. Και πως μπορούσε. Ο Μίκης ήταν δοσμένος στο έργο του και σε ολόκληρο το ανθρώπινο σύμπαν. Η αγάπη, η λατρεία του κόσμου, αντικαθιστούσε, να μην πω υπερέβαινε την ικανοποίηση που θα αισθάνονταν από τα παιδιά του

Αυτή η αιτία. Αυτή η διάσταση. Αυτή η πραγματικότητα. Δηλαδή η απόσταση. Δηλαδή η απουσία. Επομένως ένα παιδί που μεγαλώνει κάτω απ αυτές τις περίεργες, τις εξωφρενικές συνθήκες, που κανένα άλλο «κανονικό» δεν τις είχε, είναι φυσικό να αντιδρά, να αισθάνεται αδικημένο, περιφρονημένο και περιθωριοποιημένο

Ετσι από τη μια το όνομα του πατέρα λειτουργούσε ως επιχείρημα εξαιρετικό και ανεπανάληπτο. Ως θησαυρός. Οι πόρτες άνοιγαν. Τα στόματα έκλειναν. Οι «κοινοί θνητοί» υποχωρούσαν

Από την άλλη όμως η πικρία μεγάλωνε, στοίχειωνε, «μαστίγωνε». Το παιδί πρέπει τώρα να εκφραστεί. Πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιδράσει. Πρέπει να «τσαλακώσει». Πρέπει να υπάρξει. Πρέπει να «τιμωρήσει»

Γι αυτό στο παρελθόν η Μαργαρίτα έκανε τόσο θόρυβο σχετικά με τα «άθλια οικονομικά της». Γι αυτό τώρα, πηγαίνοντας κόντρα στις τελευταίες επιθυμίες του πατέρα της, απαιτούσε η κηδεία του να γίνει στο Βραχάτι

Γι αυτό και ο Μίκης, γνωρίζοντας την κατάσταση που επικρατούσε στα σπλάχνα της οικογένειάς του, αποφάσισε να υπαγορεύσει τις τελευταίες επιθυμίες του, να τα γράψει όλα με το νι και με το σίγμα. Γι αυτό εκχώρησε και παρέδωσε το σύνολο του έργου του και των γραπτών του στη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» του Μεγάρου Μουσικής

Τίποτα μα τίποτα δεν άφησε να το διαχειριστούν τα δύο παιδιά του. Τίποτα δεν τους εμπιστεύτηκε. Όλα μα όλα γραμμένα με κάθε λεπτομέρεια. Ακόμα και η κηδεία του. Ακόμα και το μέρος της ταφής του

Και γι αυτό η Μαργαρίτα σε μια έκρηξη θυμού, οργής εκστόμισε την εφιαλτική φράση «δεν έχουν γνώμη οι νεκροί»

Αυτή και η «αμαρτία» του πατέρα Μίκη. Απουσία έδωκες; Μαργαρίτα θα λάβεις!