Άννα Παναγιωταρέα

Απέρριπτε κατηγορηματικά τα σενάρια περί εμπλοκής της στην πολιτική. Σημείωνε εμφατικά πως «όσοι διακινούν αυτά τα σενάρια προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από την ουσία του αγώνα μου για δικαιοσύνη και την απόδοση ευθυνών για το δυστύχημα των Τεμπών». Αναλυτής δημοσκοπήσεων σημείωνε ότι «πιθανότατα η Καρυστιανού θα ερχόταν πρώτη στην κάλπη αν το τολμούσε». Εκείνη απάντησε ότι «ο αποκλειστικός στόχος μας είναι η κοινωνική κινητοποίηση και η δικαίωση των θυμάτων». Κι έκλεισε η συζήτηση. Εκλεισε;

Μετά από έξι μήνες, 15 Δεκεμβρίου 20252, η Καρυστιανού δήλωσε: «Είναι κάτι που ΝΑΙ, θα με βρει στην πρώτη γραμμή, όταν το κόμμα είναι η τελική μορφή που μπορεί να πάρει ένα κίνημα, εφόσον οργανωθεί σωστά... Δεν το αποκλείω αυτό το κίνημα να μπορέσει να καταλήξει εκεί. Το εύχομαι πάντως». Σε σύγχυση η σύνταξη των ελληνικών της, αλλά μάλλον ανοικτός εκείνη την ώρα ο Ουρανός και... εισάκουσε την ευχή της. H δόξα του κόμματος πλέον εμφανιζόταν ως βεβαιότητα. Την παρότρυναν οι δημοσκοπήσεις, αλλά και οι ανοικτές αγκάλες της αντιπολίτευσης με τις προσφορές της: μια θέση στο Επικρατείας, όλων των κομμάτων.

Πέντε μήνες μετά, 21 Μαΐου 2026, στο «Ολύμπιον», στη Θεσσαλονίκη, η Καρυστιανού παρουσίασε την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός της, Ελπίδα για τη Δημοκρατία: «Το υγιές κομμάτι της Ελλάδος έχει αφυπνιστεί... Δεν είμαι μόνη μου, δίπλα μου στέκονται αυτοί που χάθηκαν άδικα... και αυτοί που δεν άντεξαν την ασχήμια αυτού του κόσμου, αλλά και όλοι οι ζωντανοί που ζουν για να οραματίζονται το φωτεινό μέλλον». Η Καρυστιανού από την κατηγορηματική της δήλωσή τον Ιούνιο 2025, «δεν κάνω κόμμα», μέχρι το κομματικό προσκλητήριο νεκρών και ζώντων στη Θεσσαλονίκη, διένυσε έντεκα ακριβώς μήνες! Απεκδύθηκε το προσωπείο της χαροκαμένης μάνας, με το οποίο απέσπασε τον σεβασμό και τη συμπάθεια του κόσμου, και φόρεσε αυτό της πολιτικού, χρησιμοποιώντας τον αγώνα των οικογενειών των θυμάτων και ευτελίζοντας τον λόγο της, στην πλατεία Συντάγματος, στις 26 Ιανουαρίου 2025, ενώπιον ενός εκατομμυρίου πολιτών...

Και εγένετο εκείνο που λέει ο ψαλμός του Δαυίδ3: «Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω». Η αποκόλληση της μάνας Καρυστιανού και η ανάδυση της πολιτικού σήμαινε πλέον την ισότιμη αντιμετώπισή της με τους πολιτικούς και την απομυθοποίησή της στην κοινή γνώμη, την οποία άλλωστε προκαλούσε και προκαλεί, συχνά πυκνά, με δηλώσεις που δείχνουν, με ενάργεια, ότι «εψήλωσεν ο νους της Καρυστιανού». Για να παραφράσω την κορυφαία κρίση του Παπαδιαμάντη, στη «Φόνισσα». Τα συναισθήματα συμπαράστασης, η οδύνη και η οργή των πολιτών για την τραγωδία των Τεμπών που αποτυπώνονταν υπέρ αυτής στις έωλες δημοσκοπήσεις, πριν από την επίσημη αναγγελία της Ελπίδας, έλιωσαν σαν από χιόνι.

Τον Ιανουάριο του 2026, στο ερώτημα «αν δημιουργούσε κόμμα η Μαρία Καρυστιανού, θα το ψηφίζατε;», ένα 18% των ερωτηθέντων απάντησε θετικά.

Τον Μάιο έπεσε στο 9,5%-10,9%.
Αρχές Ιουλίου έπεσε στο 7%-7,5%.
Μέσα Ιουλίου, 6,4% με κατιούσα ροπή.

Το κοινό αίσθημα ότι η Καρυστιανού ψευδόμενη εξαπάτησε τους πολίτες κατίσχυσε του ερωτήματος «Ποιο κενό έρχεται να καλύψει το κόμμα Ελπίδα». Η ίδια γνωρίζει τι ακριβώς είναι το κόμμα της και πώς ασκείται η πολιτική; Απειλώντας τον Αυγερινό με τον εισαγγελέα, «για να μη λέει ο καθένας ό,τι του κατέβει»; Αυτή που εν ονόματι της Δικαιοσύνης επινόησε τη μεταφορά του ξυλόλιου ως κύρια αιτία θανάτου και κυβερνητικό ρουσφέτι σε μεγαλοπαράγοντα; Πιστώνοντας το «χαμένο βαγόνι», το «μπάζωμα» και την ευθύνη του σιδηροδρομικού δυστυχήματος προσωπικά στον πρωθυπουργό; Η κρυμμένη φιλοδοξία της κάτω από το πένθος, αλλά και οι ποικίλες κομματικές αμετροεπείς προτροπές -όπως της κυρίας Ακρίτα και του κ. Κοτζιά που «θα ψήφιζαν τη Μαρία των Τεμπών για πρωθυπουργό της Ελλάδας»- την ξεστράτισαν. Πίστευε ότι η αποκλειστική εκπροσώπηση της «τραγωδίας των Τεμπών» θα της εξασφάλιζε ασυλία κριτικής και πέρασμα στην εξουσία ή ότι αποτελούσε ασπίδα για τους κινδύνους -όπως της γελοιοποίησης- που ελλοχεύουν στην επαγγελματική ενασχόληση με την πολιτική; Ο δεσμός με τη μητέρα των Τεμπών καταλύθηκε από την απόφασή της. Εμεινε σκέτη Καρυστιανού. Την απέρριψαν και οι γονείς των θυμάτων καταγγέλλοντάς τη δημόσια για οικονομική αδιαφάνεια της είσπραξης της συναυλίας στο Καλλιμάρμαρο...

Αραγε πού πήγαινε χωρίς σκευή, προετοιμασία, εμπειρία, με άγνοια πολιτικής, μικρόνοα αντίληψη διεθνών σχέσεων και επικίνδυνη παρανόηση των εθνικών θεμάτων; Τα κόμματα της αντιπολίτευσης την είδαν ως πολιορκητικό κριό για να οδηγήσουν τον Μητσοτάκη στην έξοδο ή τουλάχιστον να επισπεύσουν την πτώση του. Δεν υπολόγισαν ότι δούλευε για πάρτη της. Αποκαλύπτοντας ότι απείχε παρασάγγας του αριστερού μανδύα που της φόρεσαν, με τις ψεκασμένες θεωρίες της τα κατέλαβε εξαπίνης! Ωστόσο, η Δεξιά ήδη προσμετρά μια σειρά από φιλόδοξους εκπροσώπους. Η Καρυστιανού διεκδικώντας ένα κομμάτι της -μικρής- πίτας, ποιες ιδεολογικές άμυνες προβάλλει κατά του πρωτεύοντος Βελόπουλου, της Λατινοπούλου ή και του Σαμαρά ή ενός ρατσιστικού μορφώματος κάλυψης Κασιδιάρη; Αφήστε ότι το κοινό που την υποστήριξε βρήκε νέο όχημα: τον Τσίπρα.

Εκείνη πιστεύει ότι έχει κόμμα. Στις κάλπες της άνοιξης θα βρει ψηφοφόρους; Η τραγωδία των Τεμπών περνώντας στην αίθουσα του δικαστηρίου άφησε ορφανές την τερατώδη συνωμοσιολογία της. Το τραγικό είναι ότι μόνη της η Καρυστιανού υπονόμευσε και διέγραψε το πολιτικό αίτημά της για δικαιοσύνη. Κρίμα που δεν ακολούθησε το παράδειγμα της κυρίας Φύσσα...

Σημειώσεις

*«Εψήλωσεν ο νους της Φραγκογιαννούς», φράση από το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Η Φόνισσα», 1903
1 Στο in.gr και τη δημοσιογράφο Ράνια Τζήμα
2 15 Δεκεμβρίου 2025, στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ
3 Ψαλμός του Προφήτου Δαυίδ, Παλαιά Διαθήκη, 113, 3