Αντώνης Κανάκης: «Μπαμπά... δεν ήταν μια κανονική μέρα»

Αντώνης Κανάκης: «Μπαμπά... δεν ήταν μια κανονική μέρα»

Ο δημοφιλής παρουσιαστής με ένα σπαρακτικό βιβλίο αναπολεί και περιγράφει πώς τον άλλαξε ο θάνατος του πατέρα του που χάθηκε πρόσφατα και πόσο βαθιά σχέση είχε μαζί του

Με το «Μπαμπά... (μια κανονική ημέρα)», ο Αντώνης Κανάκης αποχαιρετά τον πατέρα του και ταυτόχρονα καταγράφει τη σχέση βαθιάς αγάπης που τον συνέδεε μαζί του. Ο δημοφιλής παρουσιαστής καταθέτει μια αυτοβιογραφική, γεμάτη πάθος και συναίσθημα μαρτυρία, μιλώντας για τον πανανθρώπινο πόνο του αποχωρισμού, της ασθένειας και του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου.

Σαν ένα άγνωστο είδος πόνου περιγράφει ο Αντώνης Κανάκης αυτό που βίωσε με την απώλεια του πατέρα του, σαν μια οδύνη που κανείς ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχει προτού βρεθεί ξαφνικά αντιμέτωπος μαζί της, «σαν ξέσκισμα, σαν να αρπάζουν δύο σιαμαία και, ξεσκίζοντας τις σάρκες τους, να τα χωρίζουν και να εξαφανίζουν ξαφνικά το ένα από τη ζωή του άλλου». Τόσο άγρια, τόσο βίαια, τόσο σπαρακτικά βιώνει ο γνωστός παρουσιαστής τον θάνατο του αγαπημένου του γονέα, τόσο άμεσα και ωμά θέλησε να μοιραστεί τον πόνο του με το, αναγνωστικό αυτή τη φορά, κοινό. Το «Μπαμπά... (μια κανονική ημέρα)» των εκδόσεων Ianos, που κυκλοφορεί από αύριο σε όλα τα βιβλιοπωλεία, είναι μια έντυπη εκ βαθέων κατάθεση του Αντώνη Κανάκη. Πρόκειται για ένα μικροσκοπικό βιβλίο, μόλις 80 σελίδων, στο οποίο όμως έχει συμπυκνωθεί ακέραιη η συντριβή του συγγραφέα και μαζί η αφόρητη θλίψη, αλλά και η απέραντη αγάπη για τον πατέρα του.



Eνα άτακτο, εντελώς αυθόρμητο ημερολόγιο, είναι ο πλανταγμός κάποιου που χτυπά το κεφάλι του στον τοίχο της απόγνωσης


Ο Κανάκης δεν είναι λογοτέχνης και δεν είχε καμία διάθεση να κάνει λογοτεχνία. Οσο για το γεγονός ότι ο ίδιος, λόγω της τηλεοπτικής του επιτυχίας, τυγχάνει εξαιρετικά δημοφιλής, διάσημος και «επώνυμος», στην προκειμένη περίπτωση λειτουργεί μόνο για να διευκολύνει τη διάδοση των μηνυμάτων που περιέχει το συγκεκριμένο βιβλίο: «Τον θάνατο, τον δικό μου θάνατο, δεν τον φοβάμαι πλέον. Πριν, τον φοβόμουν. Πριν μου δείξει πως ο δικός μας θάνατος λίγη σημασία έχει. Το θάνατο, όμως, του Μπαμπά σου, αυτόν πρέπει να φοβάσαι. Αυτός θα σε γ...ήσει. Και όμως... συγχρόνως και με έναν απόλυτα αντιφατικό και συμπαντικό τρόπο, αυτός είναι που θα σε πάει μπροστά».

Το κείμενο του Αντώνη Κανάκη δεν είναι συγκινητικό - υπό την έννοια ότι ένας άνθρωπος που ουρλιάζει από τον πόνο, που αιμορραγεί και ολοφύρεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη δεν μπορεί να προκαλεί απλώς συγκίνηση. Το «Μπαμπά... (μια κανονική ημέρα)» είναι ένα άτακτο, εντελώς αυθόρμητο ημερολόγιο, είναι ο πλανταγμός κάποιου που χτυπά το κεφάλι του στον τοίχο της απόγνωσης, που ματώνει καθώς προσπαθεί να αρνηθεί τον συμβιβασμό με το μοιραίο.

Είναι μια μαρτυρία από πρώτο χέρι και σε πρώτο πρόσωπο, μια ανταπόκριση από τη μεθόριο μεταξύ ζωής και θανάτου, από τη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ενός νοσοκομείου και από το μέτωπο των αναμνήσεων που γίνονται επώδυνες καθώς η ζωή κάποιου λιγοστεύει. Είναι επίσης μια αποτύπωση των ψυχικών μεταπτώσεων που συνταράζουν καθημερινά αμέτρητους ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη - ασχέτως εάν ο καθένας έχει πάντα την αίσθηση πως ουδείς και ουδέποτε θα συναισθανθεί το πόσο υποφέρει στο προσκέφαλο του γονιού ή του όποιου αγαπημένου προσώπου βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου.



Στο βιβλίο περιλαμβάνονται στιγμές με τον πατέρα του όταν ήταν μικρός ο Αντώνης, αλλά και με όλη την οικογένεια στα πρόσφατα χρόνια

Με το βιβλιαράκι του ο Αντώνης Κανάκης εμμέσως κάνει ακριβώς αυτό: δίνει ένα σήμα αναγνώρισης μιας οδύνης φριχτής μεν, αλλά κοινής. Εκθέτει λεπτομερώς όλα όσα πέρασε ο ίδιος στο διάστημα 19 ημερών, από τις 11 έως τις 29 του περασμένου Μαρτίου, κατά τον χρόνο που κύλησε ανάμεσα στο εγκεφαλικό επεισόδιο και τον θάνατο του πατέρα του. Ο Κανάκης παρουσιάζει το πώς διήλθε όλα τα ψυχικά στάδια: από το σοκ, την αγωνία, την απελπισία και κατόπιν την προσωρινή αναθάρρηση και τη φρούδα αισιοδοξία που μέσα σε μόλις λίγες ώρες διαψεύδεται απότομα και αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τίποτα περισσότερο από αυθυποβολή και αυτοπαραπλάνηση πριν από την ελεύθερη πτώση, τον αναπόδραστο αποχωρισμό με τον άνθρωπο που τελικά σβήνει.

Τυπικά, αυτό που έγραψε ο Αντώνης Κανάκης αφορά αποκλειστικά τον ίδιο, τον πατέρα του, τη σχέση τους και έναν μικρό κύκλο οικείων, από την οικογένεια και τους φίλους. Ωστόσο, το «Μπαμπά... (μια κανονική ημέρα)» θα μπορούσε να είναι αυτοαναφορικό - αλλά δεν είναι, θα μπορούσε να είναι ακόμη και αυτάρεσκο, με τον μαζοχιστικό τρόπο που γράφονται οι πονεμένες αυτοβιογραφικές μαρτυρίες κ.λπ. Δεν είναι τίποτα από αυτά, πιθανώς διότι κατ’ ουσίαν είναι γραμμένο από ένα παιδί, έναν γιο που μιλά για τον μπαμπά του, αλλά και ένα παιδί που ξαφνικά είναι αναγκασμένο να διαχειριστεί την ιδέα του θανάτου, κάτι που σημαίνει ότι είναι υποχρεωμένο να ενηλικιωθεί, είτε του αρέσει είτε όχι, εφόσον η αθωότητά του τερματίζεται.



Εκτός από το αιώνιο παράπονο για τον πρόωρο χαμό κάποιου, στις λίγες σελίδες του βιβλίου υπάρχουν όλα εκείνα που σκέφτεται οποιοσδήποτε έχει ξενυχτήσει έξω από χειρουργείο, που έχει δει πώς τσαλαπατούν και συνθλίβουν έναν κανονικό μέχρι τότε άνθρωπο το εγκεφαλικό, το έμφραγμα κ.ο.κ., οι προσευχές και οι ικεσίες σε οποιονδήποτε θεό (δεν) πιστεύει, οι τύψεις για όσα ειπώθηκαν, για όσα έγιναν, για όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν προτού κάνει την εμφάνισή του ο θάνατος.

Πέρα από τα προηγούμενα που καταγράφει υπό το πρίσμα του γιου, ο Αντώνης Κανάκης περιεργάζεται επίσης τη μορφή του πατέρα του σαν να ήταν και εκείνος ένα παιδί: «Πόσο απερίγραπτα μου λείπει, Θεέ μου. Βλέπω φωτογραφίες του. Εστιάζω για κάποιο λόγο σε αυτές που ήταν νεαρός, πιτσιρικάς. Κοιτάω το πρόσωπό του, το χαμόγελό του. Τι καλό παιδί που φαίνεται να ήταν... Πόσο θα ήθελα, σε κάποιο μαγικό σενάριο, να είχαμε γνωριστεί τότε. Να ήμασταν συνομήλικοι, να γινόμασταν κολλητοί φίλοι και να αλητεύαμε μαζί... Να γνώριζα τα όνειρα, τις αγωνίες του, τα σχέδια, τους έρωτές του...».



Ο Γιάννης-Δανιήλ Δούμας, πατέρας του Αντώνη Κανάκη

Σε κάποιο άλλο σημείο του κειμένου, ο Κανάκης γράφει: «Βρίζω τη ζωή, τον Θεό, το σύμπαν, τον θάνατο, τον εαυτό μου. Μετά το ψιλομετανιώνω. Αλλάζει ρότα η σκέψη μου. Τώρα καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν στον Παράδεισο, στη μεταθανάτια ζωή, στη μετεμψύχωση κ.τ.λ. Μέχρι τώρα νόμιζα ότι αυτό συμβαίνει με κύριο αίτιο τον εγωισμό και τον φόβο. Φοβόμαστε να πεθάνουμε και θέλουμε κάποιος να μας εγγυηθεί ότι έχει και συνέχεια το έργο - και μάλιστα καλύτερη. Για την πάρτη μας, δηλαδή. Για τους φόβους μας. Λάθος! Τώρα καταλαβαίνω ότι το βασικό αίτιο είναι η αγάπη. Θέλουμε να πιστέψουμε ότι έχει και συνέχεια, μόνο και μόνο για να συναντήσουμε ξανά αυτούς που αγαπάμε. Για να υπάρχει αυτή η προοπτική. Γιατί χωρίς αυτή την προοπτική θα τρελαθείς. Θα τρελαθώ. Πώς να ζήσω με το δεδομένο ότι δεν θα ξαναδώ, μιλήσω, αγκαλιάσω, φιλήσω, μυρίσω ποτέ ξανά τον Μπαμπά μου... Προσωπικά, μάλλον δεν πιστεύω σε όλα αυτά, παράδεισοι, μετεμψυχώσεις κ.τ.λ. Πιστεύω όμως σε κάτι που το βρίσκω αληθινό και έγκυρο. Πιστεύω στα παιδιά. Στην καθαρή, σοφή ψυχή τους και στην αλήθεια της. Τα παιδιά τα ξέρουν όλα και δεν είναι τυχαίο που η αυτόματη αντιμετώπιση των παιδιών στο θάνατο είναι το “πού πήγε ο Μπαμπάς τώρα που πέθανε;”. Αν ήμουν παιδί, αυτό θα ρωτούσα: “Πού πήγε”;».




Ενας φόρος τιμής
Οπως ομολογεί ο Αντώνης Κανάκης στον πρόλογό του, «το κείμενο αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, άμεσα, ασταμάτητα. Γράφτηκε μόνο του, μέσα σε τέσσερις περίπου ημέρες, όταν συνέβη ό,τι συνέβη». Ο ιθύνων νους του «Ράδιο Αρβύλα» κλείστηκε στο σπίτι του και επί περίπου τέσσερις ημέρες βάλθηκε να καταγράφει, με κάτι σαν ελεύθερη συνειδησιακή ροή ή αυτόματη γραφή, ή απλώς με μανία, οποιοδήποτε συναίσθημα και κάθε σκέψη που είχε γεννηθεί μέσα του κατά την περιπέτεια του πατέρα του. Η επιθυμία που τον όπλισε με δύναμη και θέληση να ολοκληρώσει αυτό το ουδόλως ευχάριστο έργο δεν είχε να κάνει μόνο με τη διάθεση να απευθυνθεί σε κάθε «ομοιοπαθή», δεν ήθελε μόνο να επιβεβαιώσει μέσω της έκδοσης ενός βιβλίου τη φαρμακερή γεύση του αποχωρισμού.




«Πόσο απερίγραπτα μου λείπει, Θεέ μου. Βλέπω φωτογραφίες του. Εστιάζω για κάποιο λόγο σ’ αυτές που ήταν νεαρός, πιτσιρικάς. Κοιτάω το πρόσωπό του, το χαμόγελό του. Τι καλό παιδί που φαίνεται να ήταν...». Ο λόγος του γιου Αντώνη για τον πατέρα του μιλάει στις καρδιές όλων όσοι έχουν βιώσει την απώλεια του γονέα τους

Το «Μπαμπά... (μια κανονική ημέρα)» είναι μια ελεγεία και ένας φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που έφυγε, αλλά που στο τέλος δεν αποκαλύπτεται πλήρως. Ο Αντώνης Κανάκης ζωγραφίζει το πατρικό πορτρέτο με πολύ αδρές γραμμές, αφήνοντας τον Γιάννη-Δανιήλ Δούμα -όπως ήταν το πλήρες όνομά του- να κυκλοφορεί στο σύγγραμμα σαν μια φασματική μορφή, περισσότερο σαν μια ιδέα ή σαν ένα σύνολο εμπειριών που λειτουργεί μάλλον ως πομπός και δέκτης αγάπης παρά σαν ένας άνθρωπος με συγκεκριμένες ιδιότητες - εκτός βεβαίως της παντοδυναμίας: Και πάλι με τη ματιά του παιδιού, ο Κανάκης γράφει ότι «ένα παιδί ήταν πάντα. Ενας άνθρωπος με μια αιώνια αγνή, ρομαντική παιδική ψυχούλα. Αυτός ήταν ο Μπαμπάς μου. Αυτός που έσπασε με τα χέρια του την αλυσίδα του ποδηλάτου για να απελευθερώσει το δάχτυλό μου όταν ήμουν εγώ παιδί. Ενα παιδί με τη δύναμη να σπάει με τα χέρια του αλυσίδες...».


Μοναδική σχέση
Το κύριο μέλημα του Κανάκη ήταν να αποδώσει αυτή τη μοναδική και ανεπανάληπτη σχέση που με τον πατέρα του - και, εφόσον αποφάσισε να γράψει για εκείνον στα τελευταία του, να την κρατήσει για πάντα ζωντανή: «Ο Μπαμπάς ήταν αυτός που μού άφηνε έξω από την πόρτα μου αποκόμματα εφημερίδων που προσεκτικά είχε κόψει, με άρθρα που ήξερε ότι θα με ενδιαφέρουν. Που έκοβε και μάζευε όλα τα αποκόμματα που έγραφαν για μένα. Που γούσταρε τους φίλους μου. Που παρήγγειλε από την Johnnie Walker δύο συλλεκτικά μπουκάλια ουίσκι με το όνομά μου. Που όταν έκανα το πρώτο μου τατουάζ πήγε αμέσως και χτύπησε το ίδιο με το δικό μου, στο ίδιο σημείο του σώματός του. Που με άφησε ελεύθερο να διαλέξω το τι θα κάνω με τη ζωή μου και όχι μόνο στήριξε τα όνειρά μου, αλλά συμμετείχε ενεργά σε αυτά».


«Ο Μπαμπάς μου ήταν πετυχημένος, όχι εγώ»
Ενδεχομένως τα πιο συναισθηματικά, τα περισσότερο φορτισμένα κομμάτια από το κείμενο του Κανάκη να είναι εκείνα που δεν μιλούν για την ασθένεια και τον θάνατο, αλλά για το πώς ο ίδιος αντιμετωπίζει τη σύγκριση με εκείνον που στο εξής θα απουσιάζει από τη ζωή του. «Ο κόσμος μάλλον πιστεύει, και μου λένε, ότι είμαι πετυχημένος. Ο Μπαμπάς μου ήταν πετυχημένος, όχι εγώ» γράφει ο Αντώνης Κανάκης, τονίζοντας ότι «το ένα δέκατο του ανθρώπου, του Πατέρα που ήταν, να καταφέρω να γίνω στη ζωή μου, τότε ίσως πω κι εγώ πως πέτυχα κάτι». Αυτό που πέτυχε ο Κανάκης, πάντως, ήταν να γράψει ένα βιβλίο τόσο δυνατό όσο οι στιγμές που το γέννησαν και περιγράφονται στις σελίδες του. Και θα ήταν αξιοπερίεργο εάν ως συγγραφέας δεν αποφάσιζε να διαθέσει τα έσοδα από τις πωλήσεις του έργου του για την ενίσχυση του Δημοτικού Βρεφοκομείου «Αγιος Στυλιανός» στη Θεσσαλονίκη. Εξάλλου, είναι κι αυτό μία αναφορά διαρκείας στον πατέρα του - όχι μόνο στη μνήμη, αλλά και στον βίο του.

ΣΧΟΛΙΑ (36)

κριμα

λυπαμαι πολυ που δεν εχει ελπιδα αναστασεως και ζωης αιωνιου...Αυτο θα τον βοηθουσε.

mina

Πάντως δε φαίνεται να ήθελε να πεθάνει ο άνθρωπος κ ας κρατιόταν απ τα νύχια του.. Τι να πείς;;; συλ υπητήρια

ΔΗΜΗΤΡΗΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ. ΕΧΟΝΤΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ 15 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΜΕ ΗΜΙΠΛΗΓΙΚΟ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΧΑΣΑ ΜΕ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΟΥΡΟΛΟΙΜΩΞΗ ->ΠΥΕΛΟΝΕΦΡΙΤΙΔΑ,ΕΧΟΝΤΑΣ ΓΙΑ 14 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΣΕΙ ΜΕΣΑ (ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΗΤΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΙ-ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΑΙΜΙΚΟ ΜΙΑ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΟ..ΠΕΡΑΣΑΝ 2 ΜΕΡΕΣ...ΗΤΑΝ ΠΛΕΟΝ Η ΖΗΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ..ΑΣΤΟΝΕ ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΘΕΤΗΡΑ...ΦΑΡΜΑΚΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΚΑΛΟΥΣΑΝ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ..ΕΨΑΧΝΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ Κ.Α..ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΜΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΟΥ Κ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΟΛΤΙΤΣΑ,ΜΕ 7 ΚΑΙ 10 ΩΡΕΣ ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ ΓΙΑ 1 ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ 14 ΧΡ...ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ...Κ.Α ...ΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ..) ΗΤΑΝ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑ...ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΦΤΑΙΞΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟΥ ΚΑΝΑ ΣΥΧΝΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΟΥΡΩΝ (ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΑΦΑΣΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΗΤΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕ ΟΤΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΤΑΝ ΝΑ ΟΥΡΗΣΕΙ..ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΙΟΤΑΝ ΚΑΙ ΕΓΩ Ο ΞΕΡΟΛΑΣ - Ο ΜΕΛΕΤΗΤΗΣ ΑΛΓΟΡΙΘΜΩΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ ΟΤΙ Η ΠΥΛΟΝΕΦΡΙΤΙΔΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΑΡΧΙΚΑ ΜΟΝΟ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ... ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΟΛΥΛΟΓΩ 3 ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΕΧΩ ΠΑΡΑΤΗΘΕΙ...ΤΟΝΑΙ ΗΤΑΝ 74 ΧΡ ΚΑΙ 14 ΧΡΟΝΙΑ ΗΜΙΠΛΗΓΙΚΟΣ ΑΛΛΑ Ο ΠΟΝΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑ ΤΖΑΜΠΑ (ΟΤΑΝ ΗΡΘΕ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ...ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ) ΗΤΑΝ ΣΑΝ ΝΑ ΕΧΑΣΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ...ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΤΑ ΒΙΩΜΑΤΑ ΜΕΤΡΑΝΕ...ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΝΙΩΣΩ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ (ΟΥΤΕ ΕΝΟΧΕΣ...) ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΛΑΕΥΟΥΝ ΔΕΝ ΘΑ ΤΙΣ ΒΙΩΣΟΥΝ...(ΕΧΩ ΦΙΛΗ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΑΔΕΛΦΟ ΚΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΗΓΕ ΚΑΙ ΕΚΔΡΟΜΗ...) ΚΑΙ ΕΝΙΩΣΑ ΤΟΣΟ ΑΔΥΝΑΤΟΣ ΕΓΩ Ο ΞΕΡΟΛΑΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΑ ΟΛΑ ΠΟΥ ΚΡΙΤΙΚΑΡΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΑΜΕΛΕΙΑ..ΕΓΩ Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ...

Nikos

Σε πονάει το καταλαβαίνω, τον αγαπάς τόσο πολύ. Σκέφτομαι και εγώ τον δικό μου που έχασα από εγκεφαλικό πριν 3 χρόνια και δακρύζω, τώρα εδώ στην δουλειά. Δες το έτσι, τουλάχιστον δεν τον έχασες αμέσως όπως τον χάσαμε κάποιοι άλλοι, είχατε την δυνατότητα να παλέψετε για την ζωή του. Δεν έχεις καμία ευθύνη γι αυτό που του συνέβη, ηρέμησε και αποδέξου το...

Γιώργος

Όποιος γνώρισε τον κυρ Γιάννη ξέρει ότι ήταν δυσαναπλήρωτη απώλεια όχι μόνο για την οικογένειά του αλλά και για όλους όσους τον γνώριζαν. Από τους ανθρώπους που παρά την ηλικία του νόμιζες ότι μιλούσες με ένα έφηβο. Σπιρτάδα, αναζήτηση, αγάπη για τη ζωή, αυθορμητισμός: αυτός ήταν ο Γιάννης ο Δούμας. Δεν θα τον ξεχάσουμε. Θερμά συλληπητήρια.

EA

Όποιος έχει χάσει ξαφνικά τον πατέρα που αγαπούσε θα καταλάβει τον πόνο του Κανάκη. Εύχομαι να αποκτήσει παιδιά, γιατί μέσα από αυτά ζουν οι γονείς μας και μέσα από αυτά έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε ξανά όσα ζήσαμε μαζί τους, σε αντίστροφους ρόλους. Και να έχει δύναμη να στηρίξει τη μητέρα του που τον έχει τώρα μεγάλη ανάγκη.

marina

Ο Ιησούς είπε...Εγώ ειμαι η ανάσταση και η ζωη αυτός πιστεύει σε μενα κι αν πεθάνει θα ζήσει. !!!!!

ak

Αντωνάκη πολύ απογοήτευση το όλον, τώρα μάλλον ανακάλυψες πως δεν είσαι αθάνατος, βαρύ το φορτίο, όμως τι το ποιο φυσιολογικό, ανεπάρκειες Αντωνάκη. Συλλυπητήρια θερμά.

skybaba

O άνθρωπος αυτός δεν έχει φίλους γιατί τους πούλησε. Γιατί είναι ένα απλό καθαρματάκι και μπορούν να το επιβεβαιώσουν αυτό όσοι τον γνωρίζουν και όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί του. Προσέξετε τους σημερινούς συνεργάτες του στην εκπομπή. Δεν μπορούν να πουν κουβέντα αν δεν τον κοιτάξουν με τρόμο στα μάτια για ένα νεύμα έγκρισης. Ακόμη και ο βαρύς της παρέας που δίπλα του γίνεται γατάκι. Το μεγαλύτερο πούλημα δε το έχει κάνει στο Καλυβάτση που του έσπασε τα νεύρα, του απέσπασε με αχρείο τρόπο τα δικαιώματα των εκπομπών τους και ουσιαστικά τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την πόλη. Δεν είναι τυχαίο που δεν έχει οικογένεια και δεν έχει αγάπη. Αγαπάει το χρήμα (απέκτησε πολύ) τα κατάφερε πουλώντας φτηνό χιούμορ και βλαχουριά, ο τιμητής των πάντων. Ένας ματαιόδοξος λίγος που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με τη φυσική πορεία των πραγμάτων. Δίολου απίθανο και ο συγχωρεμένος να είχε τα ίδια κουσούρια....

όταν πγ χάσεις

τον πατέρα σου ξανά θυμήσου αυτά που έγραψες πγ= συντομογραφία για τον γιό της π...

Gus

Και που τα ξερεις εσυ αυτα ρε κακοπροαιρετε,κολλητος του ησουνα?!...Και που ακριβως ειδες οτι στο ραδιο αρβυλα τον κοιτανε οι αλλοι τρεις εντρομοι και δεν τολμουν να πουν κουβεντα,εισαι με τα καλα σου?Μια χαρα χαβαλε κανουνε και οι τεσσερις.Και εν πασει περιπτωση η θεματολογια εδω μεσα δεν ειναι για το τι σοι ανθρωπος ειναι ο Κανακης αλλα το βιβλιο to oποιο εγραψε για να το διαβασουν καποιοι που γουσταρουνε και που πιθανων τους αφορα.Προσωπικα πιστευω απλα οτι εισαι κομπλεξικος και βγαζεις χολη επειδη στο σχολιο ησουν προφανος παιδι της σφαλιαρας.Περαστικα κακοιρη.

τα σχόλια που έχετε γράψει οι περισσότεροι

με αφορμή την καταγραφή των συναισθημάτων ενός ανθρώπου που έχασε τον πατέρα του ΑΠΛΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΝΟΝΑ: η γνώμη είναι όπως και η κλανιά, όλοι έχουν από μία... Είμαστε όλοι τομάρια γεμάτα κόμπλεξ. Αντώνη μαζί σου...

Δημητρης

ο μπαμπας και μαμα ειναι εννοιες ιερες, ισως οι μονες.

Φόρτωση περισσότερων σχολίων
ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Απομένουν χαρακτήρες
* Υποχρεωτικά πεδία

Δείτε Επίσης

dusku_cbs

Ένα αστείο σεξουαλικού περιεχομένου από τον Μάικλ Γουέδερλι στα γυρίσματα της σειράς Bull, προκάλεσε την καταγγελία της Ελίζας Ντούσκου, την οποία αποζημίωσε αδρά το τηλεοπτικό δίκτυο, αφού πρώτα την είχε απολύσει