Με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε ετών από τον θάνατο του Γιάννη Πουλόπουλου, η Λουκίλα Καρρέρ Πλέσσα τίμησε τον ερμηνευτή τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «πάντα θα τη συντροφεύουν τα τραγούδια του».
Η ίδια εξέφρασε την αγάπη και τη βαθιά εκτίμησή της για τον Γιάννη Πουλόπουλο, τον οποίο θεωρεί θρύλο του ελληνικού τραγουδιού. Θυμάται μια εκπομπή της, το 1990, που η παρουσία του προκάλεσε ενθουσιασμό, με τον κόσμο να κατακλύζει τη Λεωφόρο Κηφισίας.
Όπως έγραψε: «Τον αγαπούσα πολύ τον Γιάννη. Πάντα θα τον αγαπώ και θα με συντροφεύουν τα τραγούδια που ερμήνευσε μοναδικά. Με τίμησε με τη φιλία του. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το Κυριακάτικο απόγευμα του 1990 που ήρθε στην εκπομπή μου στον ΑΝΤ1 από τις 6 το απόγευμα ως τις 9 το βράδυ, 3 ολόκληρες ώρες και όταν ο κόσμος κατάλαβε ότι ο Γιάννης Πουλόπουλος – αυτός ο θρύλος - ήταν ζωντανά στον αέρα "έκλεισε" η Λ.Κηφισίας από τους θαυμαστές και τις θαυμάστριες του. Πριν από 5 χρόνια τέτοια μέρα "έπεσε βαθειά σιωπή" αλλά η φωνή του δεν σίγησε».
Αναφέρειεπίσης, ότι πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, η φωνή του συνεχίζει να ζει, ενώ περιγράφει πως νιώθει την παρουσία του κάθε φορά που συναντά τη σύζυγο και την κόρη του. Τέλος, σημειώνει ότι ο Γιάννης Πουλόπουλος, μαζί με τον Μίμη Πλέσσα, στέλνουν το μήνυμα της ελπίδας μέσα από τα τραγούδια τους: «Ο Γιάννης είναι πάντα εδώ και κάθε που ανταμώνουμε με τα κορίτσια του – την Μπέττυ και την Αντούλα νιώθουμε ότι κάθεται δίπλα μας. Κι ας είναι εκεί ψηλά παρέα με τον Μίμη μου να μας στέλνουν το αιώνιο μήνυμα της Ελπίδας. "Ξημερωνει Κυριακή μη μου λυπάσαι… είναι όμορφη η ζωή να το θυμάσαι". Κι εμείς - όσο δύσκολο κι αν είναι - προσπαθούμε να μην τους χαλάσουμε το χατήρι και πορευόμαστε».
Με λύσεις που προσαρμόζονται στις ανάγκες κάθε κατοικίας, η προστασία του σπιτιού γίνεται πιο ευέλικτη, πιο ολοκληρωμένη και πιο απλή με τα προγράμματα ασφάλισης κατοικίας της Eurolife FFH.
Νέο ψηφιακό πρόγραμμα επαγγελματικού προσανατολισμού «Τεχνολογία και το αύριο των επαγγελμάτων» powered by Telekom σε στρατηγική συνεργασία με τον οργανισμό The Tipping Point
Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια, ο προσωπικός δάσκαλος ήταν προνόμιο λίγων. Σε τριάντα χρόνια ενδέχεται να έχει γίνει κάτι σαν υποδομή, όπως το νερό και το ρεύμα. Κι αυτό θα αλλάξει και τη διαδικασία της μάθησης, που ούτως ή άλλως δεν μπορεί -υπό το πρίσμα της ψηφιακής εξέλιξης- να είναι ίδια.