Με αφορμή τη συμπλήρωση πέντε ετών από τον θάνατο του Γιάννη Πουλόπουλου, η Λουκίλα Καρρέρ Πλέσσα τίμησε τον ερμηνευτή τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «πάντα θα τη συντροφεύουν τα τραγούδια του».
Η ίδια εξέφρασε την αγάπη και τη βαθιά εκτίμησή της για τον Γιάννη Πουλόπουλο, τον οποίο θεωρεί θρύλο του ελληνικού τραγουδιού. Θυμάται μια εκπομπή της, το 1990, που η παρουσία του προκάλεσε ενθουσιασμό, με τον κόσμο να κατακλύζει τη Λεωφόρο Κηφισίας.
Όπως έγραψε: «Τον αγαπούσα πολύ τον Γιάννη. Πάντα θα τον αγαπώ και θα με συντροφεύουν τα τραγούδια που ερμήνευσε μοναδικά. Με τίμησε με τη φιλία του. Δεν θα ξεχάσω εκείνο το Κυριακάτικο απόγευμα του 1990 που ήρθε στην εκπομπή μου στον ΑΝΤ1 από τις 6 το απόγευμα ως τις 9 το βράδυ, 3 ολόκληρες ώρες και όταν ο κόσμος κατάλαβε ότι ο Γιάννης Πουλόπουλος – αυτός ο θρύλος - ήταν ζωντανά στον αέρα "έκλεισε" η Λ.Κηφισίας από τους θαυμαστές και τις θαυμάστριες του. Πριν από 5 χρόνια τέτοια μέρα "έπεσε βαθειά σιωπή" αλλά η φωνή του δεν σίγησε».
Αναφέρειεπίσης, ότι πέντε χρόνια μετά τον θάνατό του, η φωνή του συνεχίζει να ζει, ενώ περιγράφει πως νιώθει την παρουσία του κάθε φορά που συναντά τη σύζυγο και την κόρη του. Τέλος, σημειώνει ότι ο Γιάννης Πουλόπουλος, μαζί με τον Μίμη Πλέσσα, στέλνουν το μήνυμα της ελπίδας μέσα από τα τραγούδια τους: «Ο Γιάννης είναι πάντα εδώ και κάθε που ανταμώνουμε με τα κορίτσια του – την Μπέττυ και την Αντούλα νιώθουμε ότι κάθεται δίπλα μας. Κι ας είναι εκεί ψηλά παρέα με τον Μίμη μου να μας στέλνουν το αιώνιο μήνυμα της Ελπίδας. "Ξημερωνει Κυριακή μη μου λυπάσαι… είναι όμορφη η ζωή να το θυμάσαι". Κι εμείς - όσο δύσκολο κι αν είναι - προσπαθούμε να μην τους χαλάσουμε το χατήρι και πορευόμαστε».
Χιλιάδες φίλαθλοι θα έχουν την ευκαιρία να δουν το μονοθέσιο που κατέκτησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κατασκευαστών της Formula 1 το 2025 και τη θρυλική McLaren MP4/6 του Ayrton Senna να «βρυχώνται» σε μια ειδικά διαμορφωμένη πίστα στο ΟΑΚΑ.
Οι μεγαλύτερες αλλαγές στην ιστορία σπάνια ανακοινώνουν την άφιξή τους. Δεν ξεκινούν με μια ανακάλυψη ούτε με μια εφεύρεση. Ξεκινούν τη στιγμή που μια ιδέα, τόσο βαθιά ριζωμένη που μοιάζει αυτονόητη, παύει ξαφνικά να ισχύει. Μία από αυτές τις ιδέες ήταν ότι υπάρχει ένας σωστός τρόπος να τρώμε.
