Τάσος Καραμήτσος

Γιατί αφορούν η μία το μπάσκετ που αποτελεί εδώ και πολλά χρόνια -δικαίως θα λέγαμε- το εθνικό σπορ της χώρας, υπό την έννοια ότι έχουμε δύο από τις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Και η άλλη αφορά μια πασίγνωστη πιτσαρία με 140 μαγαζιά που έκλεβε τον ΦΠΑ, εξίσου πάλαι ποτέ... εθνικό σπορ στην Ελλάδα, αν και τα τελευταία χρόνια το σπορ έχει γίνει αρκετά πιο δύσκολο λόγω των ψηφιακών συστημάτων και εφαρμογών.

Το θέμα του μπάσκετ είναι βέβαιο ότι θα έχει, εκτός από επιχειρηματικές και οικονομικές, και πολιτικές προεκτάσεις αφού είναι το αντικείμενό του τέτοιο, και στην Ελλάδα όλα χρωματίζονται πολιτικά, από τον Λιγνάδη μέχρι την τερατώδη υπόθεση παιδεραστίας του Κολωνού. Μια ματιά στα media της εποχής θα ξανάφερνε στη μνήμη το τότε κλίμα, σύμφωνα με το οποίο η μισή κυβέρνηση ήταν εμπλεκόμενη με βιαστές και παιδεραστές.

Για την πιτσαρία που «έτρωγε» τον ΦΠΑ, νομίζω, το θέμα είναι σχετικά απλό, να δούμε και αυτό πού θα καταλήξει βέβαια, γιατί τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δεκάδες παρόμοιες υποθέσεις με πλαστά, εικονικά τιμολόγια, φοροδιαφυγές και φοροαποφυγές να παίρνουν μια τεράστια δημοσιότητα και μετά να χάνονται κάπου στα δικαστήρια.

Για την παράγκα του μπάσκετ τα στοιχεία που έχουμε για την ώρα δεν είναι πλήρη, αφού δεν έχουμε δει τη δικογραφία, μπορεί να είναι μια καλά δεμένη υπόθεση από τη Δικαιοσύνη, αλλά αυτό μένει να αποδειχθεί. Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό και σπανίως συμβαίνει να συλλαμβάνουν κατηγορούμενους δίχως να απολογηθούν πρώτα, όπως και να το κάνουμε. Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν έχουν βαριά αδικήματα, είναι ποινικοί, ύποπτοι φυγής, τέλεσης νέων αδικημάτων κ.λπ., αλλά ας κάνουμε λίγη υπομονή να μάθουμε το σκεπτικό.

Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα δεν βοηθάει κανέναν, ούτε το μπάσκετ, ούτε τις ομάδες, ούτε τη χώρα. Διαιτητές με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μετρητά στο σπίτι τους, παράγοντες ή ψευτοπαράγοντες με ποινικό παρελθόν που από τη μια βαφτίζονται προστατευόμενοι μάρτυρες και μέσα σε λίγες ώρες οι... μυστικές μαρτυρίες τους γίνονται φύλλο και φτερό στα media. Από ποιους άραγε διέρρευσαν τα ονόματα και οι καταθέσεις τους; Και πόσο σοβαρός είναι ο εις εκ των δύο που άρχισε τις τηλεοπτικές εμφανίσεις, δίχως κουκούλα, από προχθές;

Το σκηνικό των ημερών, λοιπόν, ναι, είναι εξόχως ενδιαφέρον, σέξι δημοσιογραφικά και παγκοσμίως θα γινόταν πρώτο θέμα αν, ας πούμε, αποκαλυπτόταν κύκλωμα δωροδοκίας στην Premier League της Αγγλίας ή όπου αλλού. Αλλά, σίγουρα, όλο αυτό σε συνδυασμό με την τεράστια δόση τοξικότητας και δήθεν μαγκιάς που εκτοξεύεται δημοσίως εδώ και χρόνια από τους ιθύνοντες των ομάδων δίνει την εντύπωση τριτοκοσμικής χώρας.

Εδώ, λοιπόν, υπάρχουν δύο λογικές και επιχειρήματα, η πρώτη της κυβέρνησης που λέει ότι «επί των ημερών μας αποκαλύπτονται όλα και βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας, και οι παράγκες, και οι απάτες κ.λπ.». Είναι η θεωρία του μισογεμάτου ποτηριού. Υπάρχει, όμως, και η άλλη θεωρία, του μισοάδειου ποτηριού, που «πείθει» την κοινή γνώμη ότι «κοίτα τι γίνεται, δεν υπάρχει τίποτα όρθιο, όλα είναι στημένα και πουλημένα, βασιλεύει στη χώρα η διαφθορά». Μπορεί να ισχύουν και τα δύο, μπορεί να ισχύει πότε η μία και πότε η άλλη θεωρία, αναλόγως ποια πλευρά είναι ισχυρή.

Σε κάθε περίπτωση, το σύνηθες είναι ότι απ’ όλη αυτή τη ζοφερή εικόνα που μεταδίδεται στην κοινωνία την πληρώνει η κυβέρνηση, που, πέραν του πώς ενεργεί η Δικαιοσύνη -αλλιώς κρίνουν οι εισαγγελείς-, δεν μπορεί να παρακολουθεί απαθώς όλα όσα συμβαίνουν εδώ και χρόνια σε αυτόν τον χώρο και απλώς να κάνει τον τροχονόμο.