Σταύρος Σουντουλίδης

Ο ΠΑΟΚ δεν είναι καλά. Βρίσκεται στα όρια του εκτροχιασμού και δεν έχει κάνει ούτε μισό βήμα βελτίωσης μετά τη διακοπή των εθνικών ομάδων. Ο Αλέσιο Λίσι είχε χρόνο, πήρε τα «εργαλεία» που περίμενε, αλλά ομάδα δεν έχει φτιάξει. Κι αυτό είναι δική του ευθύνη.

Ενα απλό παράδειγμα: Η σύγκρουση Τσιφτσή και Ελουστόντο στο Παγκρήτιο ήταν η φωτογραφία του σημερινού ΠΑΟΚ. Δύο συμπαίκτες που τρακάρουν μεταξύ τους, σε μια φάση που δύσκολα βλέπεις ακόμη και σε ερασιτεχνικό παιχνίδι. Ποδοσφαιριστές με ποιότητα, αλλά χωρίς συνεννόηση και ξεκάθαρους ρόλους.

Όταν ολοκληρώθηκε η μεταγραφική περίοδος, με τον «Δικέφαλο» να έχει καθυστερήσει για ακόμη ένα καλοκαίρι να καλύψει κομβικές ανάγκες του, η συζήτηση ήταν πως ο Αλέσιο Λίσι είχε πλέον όλα τα «εργαλεία» για να δουλέψει. Ένα σχετικά πολύ καλό ρόστερ, αρκετές επιλογές και τον χρόνο να περάσει τη δική του ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Είχε και τραυματισμούς (Παβλένκα, Λίσι, Λουσέ, δεν αναφέρομαι καν στους μακροχρόνια απόντες Μεϊτέ, Ντεσπόντοφ), δεν λέμε, αλλά δεν μπορεί να δεν πρέπει να «κρύβεται» πίσω από τις απουσίες.

Εκείνη, λοιπόν, την περίοδο ο Ιβάν Σαββίδης είχε μιλήσει ενώπιον της ομάδας και είχε παραδεχθεί δημόσια πως «ο στόχος μας είναι το πρωτάθλημα». Στη συζήτηση υπήρχε και το Champions League. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο ΠΑΟΚ είναι πέμπτος. Με τρεις ήττες στις πρώτες οκτώ αγωνιστικές. Πίσω ακόμη και από τον Άρη, τον οποίο μάλιστα είχε κερδίσει στο μεταξύ τους παιχνίδι. Από εκεί που με μια νίκη απέναντι στην Καλαμάτα την 6η αγωνιστική θα μπορούσε να βρεθεί στην κορυφή, τώρα κοιτάζει τον βαθμολογικό πίνακα από την πέμπτη θέση.

Οι καμπάνες στην Τούμπα χτυπούν δυνατά. Δεν γίνεται να μην τις ακούνε..

Ο «Δικέφαλος» στο Ηράκλειο ήταν καλύτερος απ' ό,τι απέναντι στην Καλαμάτα. Καλύτερος και από το παιχνίδι με τον Ηρακλή. Δημιούργησε ευκαιρίες, περιόρισε τις απειλές του ΟΦΗ και για μεγάλα διαστήματα έδειχνε να ελέγχει την αναμέτρηση. Και πάλι έχασε.

Πρόσφερε δύο γκολ-δώρα στους Κρητικούς, με τον Τσιφτσή να κάνει σχεδόν τα πάντα για να βάλει μόνος του την μπάλα στα δίχτυα της ομάδας του. Ο ΟΦΗ, με εξαίρεση τη διπλή ευκαιρία στο 80ό λεπτό, πριν από το πέναλτι του Μπάμπα, ελάχιστα είχε απειλήσει.

Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν ξανά το ίδιο.

Ο ΠΑΟΚ παίζει, δημιουργεί, χάνει ευκαιρίες, δέχεται γκολ από ατομικά λάθη και μετά τρέχει να διορθώσει όσα ο ίδιος προκάλεσε. Το είδαμε με την Καλαμάτα, το είδαμε με τον Ηρακλή, επαναλήφθηκε με τον ΟΦΗ.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Η ήττα από την Καλαμάτα αποδεικνύεται καταστροφική. Όχι μόνο βαθμολογικά. Έβαλε την ομάδα σε μια διαδικασία διαρκούς πίεσης, την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να διαχειριστεί. Μια ήττα που θα την «κουβαλάει» ο οργανισμός για αρκετό καιρό.

Ασφαλώς και η μεγάλη πίεση είναι φυσιολογική για τον ΠΑΟΚ. Δεν ανακαλύψαμε τώρα τις απαιτήσεις ενός συλλόγου που επί εποχής Ζαγοράκη και πολύ περισσότερα τα χρόνια του Σαββίδη έμαθε να διεκδικεί τίτλους. Το πρόβλημα είναι ότι οι «ασπρόμαυροι» δεν δείχνουν να μαθαίνουν από τα λάθη τους.

Και κάπου εδώ αρχίζει η ευθύνη του προπονητή.

Μετά τη διακοπή των εθνικών ομάδων, ο ΠΑΟΚ δεν έχει κάνει ούτε μισό βήμα μπροστά. Ο Λίσι έχει στα χέρια του ένα ρόστερ με δυνατότητες, αλλά δεν έχει καταφέρει να το μετατρέψει σε ομάδα με συνοχή, αυτοματισμούς και ξεκάθαρους ρόλους.

Το ίδιο και οι αποφάσεις του προπονητή. Πχ. ο Σιμόν Μπάνζα φωνάζει ότι είναι killer εντός περιοχής. Σκόραρε σε δεύτερο σερί ματς σχεδόν με το που πάτησε στο χορτάρι. Αλήθεια, τι άλλο πρέπει να κάνει για να ξεκινήσει βασικός και να μείνει ο φιλότιμος, αλλά μέχρι εκεί, Εντιαγέ στον πάγκο; Δεν είναι η μοναδική απορία για τις επιλογές του Ιταλού προπονητή. Είναι, όμως, μία από τις πιο χαρακτηριστικές.

Υπάρχει και κάτι που δεν μπορεί να προσπεράσει κανείς. Ο Λίσι υποστήριξε δημόσια πως το σχέδιό του δεν στηριζόταν στον Γιάννη Κωνσταντέλια. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο ΠΑΟΚ μετά τις 15 Αυγούστου είναι μια διαφορετική ομάδα. Η πώληση του μεγαλύτερου ταλέντου που ανέδειξε ο σύλλογος τα τελευταία χρόνια δεν ήταν μια απλή μεταγραφική απώλεια. Ο «Ντέλιας» αποτελούσε το σημαντικότερο γρανάζι της «ασπρόμαυρης» μηχανής. Έδινε δημιουργία, φαντασία, προσωπικότητα. Μπορούσε με μία ενέργεια να αλλάξει ολόκληρο παιχνίδι.

Εννοείται πως ο συνδυασμός της αποχώρησής του, των πολλών αλλαγών στο ρόστερ, των καθυστερημένων μεταγραφών και κυρίως του τέλους της εποχής Ραζβάν Λουτσέσκου θα κυνηγά τον ΠΑΟΚ για πολύ καιρό. Κάπως έτσι, όλα αυτά εξηγούν ένα μέρος της σημερινής κατάστασης. Δεν απαλλάσσουν, όμως, τον σημερινό προπονητή από την ευθύνη για όσα παρουσιάζει η ομάδα του.

Επισήμως, θέμα απομάκρυνσης του Αλέσιο Λίσι δεν τίθεται. Η παρουσία του Φερνάντο Σάντος στο Παγκρήτιο φούντωσε τα σενάρια επιστροφής του Πορτογάλου, αλλά ξεκάθαρα η αξιοποίηση του 72χρονου προπονητή δεν θα είναι τον πάγκο. Εάν κι εφόσον, ξαναλέμε, υπάρξει κίνηση προς την πλευρά του.

Να θυμίσουμε σε όλους ότι ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη δεν αλλάζει εύκολα προπονητή υπό καθεστώς πίεσης. Το απέδειξε με τον Ραζβάν Λουτσέσκου, τον οποίο στήριξε όσο κανέναν άλλον στους πρώτους δύσκολους μήνες της παρουσίας του στην Τούμπα, πριν από εννιά χρόνια, τέτοια εποχή, όταν μεγάλο μέρος του κόσμου ζητούσε την απομάκρυνσή του.

Η αλλαγή προπονητή δεν ήταν και δεν είναι ποτέ μια εύκολη άσκηση. Για να απομακρύνεις κάποιον, πρέπει προηγουμένως να γνωρίζεις ποιος θα έρθει και γιατί μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα.

Ανέκαθεν στο ποδόσφαιρο η απορία δεν ήταν τόσο γιατί φεύγουν οι προπονητές. Ήταν γιατί προσλαμβάνονται. Γιατί το να απολυθεί ο Αλέσιο Λίσι μπορεί κάποιος να το εξηγήσει. Αρκεί να κοιτάξει την εικόνα της ομάδας που έχει δημιουργήσει. Το γιατί επιλέχθηκε εξαρχής για τον πάγκο του ΠΑΟΚ, αυτό θα παραμένει μυστήριο. Ο Λέο Μάτος υποστήριξε πως έψαξε καλά την περίπτωσή του και πείστηκε από τα χαρακτηριστικά του. Προφανώς, οι άνθρωποι που πήραν την απόφαση είδαν πράγματα που σήμερα δεν τα βλέπουμε στο γήπεδο.

Η πείρα δείχνει πως πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες ψειρίζουν λιγότερο την πρόσληψη του προπονητή τους απ' όσο την αγορά του εικοστού ποδοσφαιριστή στο ρόστερ. Κι όμως, ο προπονητής είναι ο προσωπάρχης τους. Το Α και το Ω, αλλά και το Ε, το Κ και το Π, μέσα στους τέσσερις τοίχους του ποδοσφαιρικού τμήματος.

Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται προπονητή με προσωπικότητα. Αν αποφασίσει να προχωρήσει σε αλλαγή, δεν έχει την πολυτέλεια να αναζητήσει άλλη μία αμφίβολη λύση. Χρειάζεται επιλογή από το πάνω ράφι. Μια προσωπικότητα του διαμετρήματος πχ. του Σέρτζιο Κονσεϊσάο.

Δεν χωράει δεύτερο λάθος μετά την αποχώρηση του Ράζβαν Λουτσέσκου. Γι’ αυτό κι ο Ιβάν Σαββίδης και οι συνεργάτες του έχουν μπροστά τους δύο επιλογές.

Ή συνεχίζουν με τον Λίσι και το συγκεκριμένο ρόστερ, πιστεύοντας πως ο Ιταλός μπορεί να διορθώσει όσα μέχρι σήμερα δεν έχει καταφέρει να φτιάξει.

Ή παίρνουν τώρα αποφάσεις για ουσιαστικές τομές, όσο η χρονιά μπορεί ακόμη να σωθεί.

Το χειρότερο θα ήταν να μην κάνουν τίποτα. Να περιμένουν πως ο χρόνος θα λύσει μόνος του τα προβλήματα. Γιατί ο χρόνος περνά, οι βαθμοί χάνονται και ο ΠΑΟΚ, που ξεκίνησε τη σεζόν μιλώντας για πρωτάθλημα και Champions League, βρίσκεται ήδη εκτός τετράδας.