Σταύρος Σουντουλίδης

Το μπάσκετ του Τρινκιέρι, η υπομονή που απαιτεί η νέα εποχή και ένα επιστημονικό συνέδριο που θύμισε ότι ο ΠΑΟΚ είναι κάτι πολύ περισσότερο από τα αποτελέσματα ενός Σαββατοκύριακου.

Τέσσερις νίκες στη σειρά. Δύο στην Ελλάδα, δύο στην Ευρώπη. Ο μπασκετικός ΠΑΟΚ συνεχίζει αήττητος στις επίσημες υποχρεώσεις του, αλλά δεν εντυπωσιάζει όπως στα φιλικά του Σεπτεμβρίου ή στο Super Cup, όταν έμοιαζε να πετάει φωτιές και έφτανε να κερδίζει ακόμη και ομάδες της EuroLeague.

Και λοιπόν;

Προσωπικά, αυτή η εικόνα μού φαίνεται πολύ πιο φυσιολογική για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Ο Αντρέα Τρινκιέρι ξέρει καλύτερα από τον καθένα πότε πρέπει να φτάσει η ομάδα του στο επιθυμητό επίπεδο. Ξέρει τι χρειάζεται, βλέπει τις αδυναμίες, καταγράφει τις ατέλειες και, όταν έρθει η ώρα, θα επιχειρήσει να τις διορθώσει. Είτε με τους παίκτες που έχει ήδη στα χέρια του είτε, εφόσον χρειαστεί, με νέες προσθήκες.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε πως δεν βλέπουμε όσα συμβαίνουν στο παρκέ. Η περιορισμένη δημιουργία του Τρέβορ Χάτζινς, όταν απουσιάζει ο μετρ του είδους, Νικ Καλάθης, είναι ένα ζήτημα. Η μέτρια μέχρι τώρα εικόνα του Μάρκους Φόστερ είναι ένα δεύτερο. Και τα μακρινά σουτ, που αρνούνται πεισματικά να μπουν, ένα τρίτο. Ο ΠΑΟΚ είχε 6/24 τρίποντα απέναντι στη Δόξα Λευκάδας, μετά τα 11/32 στη Μύκονο. Δεν είναι ποσοστά που περνούν απαρατήρητα.

Υπάρχει και το θέμα των ριμπάουντ. Στο ημίχρονο του αγώνα με τη Δόξα, ο Τρινκιέρι κοιτούσε το φύλλο της στατιστικής και έβλεπε 14-27 υπέρ των φιλοξενούμενων. Δε μάσησε τα λόγια του. Μίλησε για «ντροπή». Και πώς να μη θυμώσει όταν μια ομάδα με τη συγκεκριμένη ποιότητα και τα συγκεκριμένα κορμιά επιτρέπει στον αντίπαλό της να κυριαρχεί τόσο καθαρά κάτω από τα καλάθια;

Στο τέλος ο ΠΑΟΚ διόρθωσε την κατάσταση και κέρδισε τη μάχη των ριμπάουντ με 38-37. Το πρόβλημα, όμως, είχε ήδη καταγραφεί. Όπως και η ανάγκη για μεγαλύτερη συγκέντρωση και διάρκεια.

Δεν χρειάζεται να κερδίζει με σαράντα πόντους

Εδώ, όμως, υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Ο ΠΑΟΚ έχει αλλάξει σελίδα. Έχει περάσει σε μια εντελώς διαφορετική εποχή, με οικονομικές δυνατότητες που μέχρι πριν από λίγο καιρό έμοιαζαν αδιανόητες και με έναν ξεκάθαρο μακροπρόθεσμο στόχο: να πλησιάσει κάποια στιγμή το επίπεδο του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

Αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε αποδεικνύεται με μια νίκη σαράντα πόντων επί της Δόξας Λευκάδας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να παίζουν οι βασικοί από 35 λεπτά για να μεγαλώνει η διαφορά στον φωτεινό πίνακα. Ούτε να φορτσάρει μια ομάδα από την πρώτη μέχρι την τελευταία κατοχή για να ικανοποιήσει την ανάγκη μας να βλέπουμε συνεχώς επιδείξεις δύναμης.

Ο ΠΑΟΚ έδωσε έξι παιχνίδια μέσα σε έντεκα ημέρες. Έχει ένα γεμάτο ρόστερ, με δεκαπέντε παίκτες, και έναν προπονητή που οφείλει να διαχειριστεί την κόπωση, τους ρόλους, τα λεπτά συμμετοχής και τις προσωπικότητες. Απέναντι στη Δόξα, ο Τσέντι Όσμαν και ο Νικ Καλάθης έμειναν εκτός αγώνα με απόφαση του Τρινκιέρι. Ο Ντονάτας Μοτιεγιούνας δεν ήταν ακόμη διαθέσιμος. Με άλλα λόγια, έλειπαν τρεις παίκτες που κάλλιστα μπορούν να αποτελέσουν τα τρία πέμπτα της βασικής πεντάδας του ΠΑΟΚ στη συνέχεια της χρονιάς.

Και κάτι ακόμη. Ας μην περιμένουμε τρομερή ομοιογένεια όταν το ημερολόγιο δείχνει μόλις 11 Οκτωβρίου. Μιλάμε για μια ολοκαίνουργια ομάδα, με διαφορετικούς χαρακτήρες, συνήθειες και αγωνιστικές παραστάσεις. Αυτά δεν λύνονται επειδή μπήκαν πολλά χρήματα στο ταμείο. Χρειάζονται προπονήσεις. Παιχνίδια. Λάθη. Διορθώσεις. Κυρίως, χρειάζεται χρόνος.

Τα χρήματα υπάρχουν. Ο Τέλης Μυστακίδης αποτελεί την οικονομική εγγύηση της νέας προσπάθειας. Η τεχνογνωσία υπάρχει, με έναν προπονητή του επιπέδου του Τρινκιέρι. Το ζητούμενο είναι να επιτρέψουμε σε όλα αυτά να λειτουργήσουν.

Εκατό χρόνια ΠΑΟΚ: Να ξέρεις από πού έρχεσαι

Το Σαββατοκύριακο, πάντως, ο ΠΑΟΚ δεν είχε παρουσία μόνο στο παρκέ. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Παλατάκι, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, συνέβη κάτι που προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό για έναν σύλλογο που συμπληρώνει εκατό χρόνια ζωής.

Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ διοργάνωσε το διεθνές επιστημονικό συνέδριο «100 Χρόνια ΠΑΟΚ – Ποδόσφαιρο και Κοινωνία». Περισσότεροι από εξήντα ακαδημαϊκοί, ιστορικοί και ερευνητές, έντεκα συνεδρίες και μια συζήτηση που δεν περιορίστηκε σε τίτλους, γκολ, μεγάλες νίκες και χαμένους τελικούς.

Γιατί η ιστορία ενός συλλόγου δεν είναι μόνο οι φωτογραφίες με τα κύπελλα.

Είναι οι άνθρωποι που τον δημιούργησαν. Οι γειτονιές που τον μεγάλωσαν. Οι πρόσφυγες που έφεραν μαζί τους μνήμες και τις μετέτρεψαν σε μια καινούργια συλλογική ταυτότητα. Είναι οι σύνδεσμοι, τα καφενεία, οι εφημερίδες, οι οικογένειες που πέρασαν την αγάπη για τον ΠΑΟΚ από τη μία γενιά στην επόμενη.

Αυτό ακριβώς προσπάθησε να φωτίσει το συνέδριο. Και το έκανε χωρίς να περιορίσει την κουβέντα στην εξιδανικευμένη εικόνα που συχνά θέλουμε να έχουμε για το παρελθόν μας.

Ακούστηκαν πράγματα που αξίζει να μείνουν. Μια έκθεση του 1940, για παράδειγμα, κατέγραφε την ανάγκη οικονομικής εξυγίανσης του ελληνικού ποδοσφαίρου, αντιμετώπισης της βίας, ενίσχυσης του ανταγωνισμού και λειτουργίας μιας αξιόπιστης ΕΠΟ.

Συγγνώμη, αλλά μιλάμε για το 1940!

Πέρασαν ογδόντα έξι χρόνια και εξακολουθούμε να συζητάμε, λίγο πολύ, τα ίδια πράγματα. Αν αυτό δεν είναι ένα μάθημα για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τότε τι είναι;

Υπήρξε και μια άλλη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορική αναφορά. Μια επιστολή της διοίκησης του ΠΑΟΚ προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο το 1929, με την οποία αποτυπωνόταν ο αγώνας του συλλόγου για την εξεύρεση γηπέδου και η προσπάθειά του να στηρίξει τα προσφυγικά σωματεία της Θεσσαλονίκης. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, το γηπεδικό εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό κεφάλαιο της ζωής του ΠΑΟΚ. Αλλάζει η εποχή, αλλάζουν οι συνθήκες, αλλά η ανάγκη για ένα δικό του σπίτι παραμένει.

Από τις εισηγήσεις για την προσφυγική μνήμη και την οπαδική κουλτούρα μέχρι τις έρευνες για τον Τύπο, τα social media και τη διαμόρφωση της ταυτότητας του ΠΑΟΚ, το σημαντικότερο συμπέρασμα των δύο πρώτων ημερών ήταν πως αυτός ο σύλλογος δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο μέσα από τα ενενήντα λεπτά ενός αγώνα. Και καλό είναι να μην επιχειρούμε να τον εξηγήσουμε αποκλειστικά έτσι.

Ο ΠΑΟΚ υπήρξε για χιλιάδες ανθρώπους ένας τρόπος να δηλώσουν ποιοι είναι, από πού έρχονται και πού αισθάνονται ότι ανήκουν. Αυτή η σχέση έχει τις φωτεινές και τις σκοτεινές πλευρές της. Έχει περηφάνια, συγκρούσεις, αντιφάσεις. Δεν χρειάζεται να κρύψουμε τίποτα για να καταλάβουμε τη σημασία της.

Αντίθετα, όσο περισσότερο μελετάμε την ιστορία, τόσο καλύτερα μπορούμε να την προστατεύσουμε από την ευκολία του μύθου και την παραμόρφωση της στιγμής.