Σταύρος Σουντουλίδης

Στις 27 Αυγούστου 2013 η Τούμπα έζησε ένα από τα μεγαλύτερα ευρωπαϊκά «what if» του ΠΑΟΚ. Η Σάλκε ήταν το τελευταίο εμπόδιο, 2-2 το σκορ και ο Μίροσλαβ Στοχ απέναντι στον Χίλντεμπραντ, με την ευκαιρία να στέλνει τον «Δικέφαλο» για πρώτη φορά στους ομίλους του Champions League. Η μπάλα δεν μπήκε. Λίγο αργότερα οι Γερμανοί έκαναν το 2-3 και το όνειρο τελείωσε.

Δεκατρία χρόνια μετά, πάλι στις 27 Αυγούστου και πάλι με το σκορ στο 2-2, ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μπροστά σε μια ευρωπαϊκή στιγμή που μπορεί να τον ακολουθεί για καιρό.

Μόνο που αυτή τη φορά δεν υπήρξε μια χαμένη ευκαιρία. Υπήρξε το σφύριγμα ενός Άγγλου διαιτητή από το Λέστερ.

Ο Τζον Μπρουκς είδε πέναλτι στο πέσιμο του Μάτισεν. Το ίδιο και ο συμπατριώτης του Ντάρεν Ίνγκλαντ στο VAR. Είδαν κάτι που όσες φορές κι αν κοιτάξεις τη φάση, δυσκολεύεσαι να καταλάβεις πού ακριβώς βρίσκεται η παράβαση. Ο Κάστρο εκτέλεσε, έκανε το 3-2 και ο ΠΑΟΚ έμεινε εκτός Ευρώπης για πρώτη φορά μετά από τέσσερα χρόνια.

Η Ευρώπη, εφέτος, δεν θα είναι top στην «ασπρόμαυρη» ατζέντα.

Αντικλιμακτικό ή όχι, top στην ατζέντα της σεζόν θα είναι ο Ατρόμητος (την Κυριακή), ο Παναθηναϊκός (σε δύο εβδομάδες), ο Άρης, ο (ευρωπαίος) ΟΦΗ και πάει λέγοντας. Ο ΠΑΟΚ οφείλει να βελτιώσει τις αδυναμίες του. Να πάψει να εμφανίζει αυτή την ανισορροπία. Ατέλειες. Ωριμότητας και τακτικής συγκρότησης, κυρίως. Είναι στοιχεία που ο «Δικέφαλος» θα κληθεί στα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας να τα βγάλει (ή, τα κακά να τα κρύψει) απέναντι σε χαμηλότερο, μεν, βαθμό δυσκολίας. Υψηλότερη, δε, πίεση απαιτήσεων.

Αρα, θέλει κότσια.

Πριν φτάσουμε, όμως, στον Μπρουκς και τον Ινγκλαντ, πρέπει να μιλήσουμε για τον ίδιο τον ΠΑΟΚ. Γιατί στο Μπέργκεν έκανε πολλά για να βάλει μόνος του δύσκολα στον εαυτό του.

Το πρώτο ημίχρονο ήταν πολύ κακό. Το παραδέχθηκε και ο Αλέσιο Λίσι, δεν χρειαζόταν άλλωστε κάποια ιδιαίτερη ποδοσφαιρική ανάλυση για να το αντιληφθεί κανείς. Η Μπραν είχε περισσότερη ένταση, πήγαινε πρώτη στις μπάλες, πίεζε, δημιουργούσε. Ο ΠΑΟΚ έκανε εύκολα λάθη, δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και κυρίως δεν υπήρχε από τη μέση και μπροστά.

Ο Ζαφείρης και ο Λουσέ δεν μπήκαν στο παιχνίδι όπως θα ήθελε ο Λίσι. Χωρίς αυτούς δεν υπήρχε σύνδεση με την επίθεση. Ο Εντιαγέ ήταν αποκομμένος, οι δύο εξτρέμ δεν μπορούσαν να απειλήσουν και η Μπραν έφερνε διαρκώς το παιχνίδι προς την περιοχή του Παβλένκα.

Το 1-0 στις καθυστερήσεις του πρώτου μέρους ήταν απολύτως συμβατό με την εικόνα του αγώνα. Και μετά ήρθε το 2-0.

Στο 56’, ακόμη ένα λάθος, οι Νορβηγοί έκρυψαν την μπάλα και ο Ίνγκασον την έστειλε στα δίχτυα. Εκεί μπορούσαν όλα να τελειώσουν. Για την ακρίβεια, έμοιαζαν να έχουν τελειώσει.

Κι εδώ βρίσκεται η άλλη πλευρά της χθεσινής βραδιάς.

Ο ΠΑΟΚ δεν παρέδωσε τα όπλα.

Ο Λίσι έριξε Πέλκα και Τέιλορ και μέσα σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε στο Brann Stadion μια εντελώς διαφορετική ομάδα. Ο Πέλκας σέρβιρε στον Εντιαγέ το 2-1 στο 63’, ο Τέιλορ συμμετείχε στη φάση του 2-2 του Ζαφείρη τέσσερα λεπτά αργότερα και ξαφνικά η συνθήκη του αγώνα είχε αλλάξει.

Οι Νορβηγοί που μέχρι τότε έδειχναν να ελέγχουν τα πάντα άρχισαν να κοιτάζουν το ρολόι. Ο ΠΑΟΚ που μέχρι το 56’ δεν μπορούσε να φτάσει με αξιώσεις στην περιοχή τους, έψαχνε πλέον το τρίτο γκολ.

Το έχασε με τον Γιαννούλη. Το βρήκε με τον Ζαφείρη, αλλά ακυρώθηκε επειδή ο Μπάμπα κρίθηκε ότι επηρέαζε τη φάση.

Το μομέντουμ είχε αλλάξει χέρια. Μέχρι που μπήκε στην ιστορία ο Μπρουκς.

Δεν χρειάζεται να μετατρέψουμε τον Άγγλο σε άλλοθι για όλα όσα έκανε λάθος ο ΠΑΟΚ στα δύο παιχνίδια με την Μπραν. Θα ήταν πολύ βολικό και πολύ μακριά από την πραγματικότητα.

Ο «Δικέφαλος» δεν έκανε όσα έπρεπε στα 180 λεπτά. Στην Τούμπα είχε ευκαιρίες και δεν τις τελείωσε. Στο Μπέργκεν χάρισε περισσότερο από ένα ημίχρονο. Σε μια ευρωπαϊκή πρόκριση τέτοιες λεπτομέρειες πληρώνονται.

Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το άλλο.

Στο 2-2 ο ΠΑΟΚ έχει ξαναμπεί για τα καλά στην πρόκριση. Και μια διαιτητική απόφαση που προκαλεί τουλάχιστον πολύ μεγάλη συζήτηση του αφαίρεσε τη δυνατότητα να τη διεκδικήσει μέχρι το τέλος.

Η Ευρώπη τελείωσε πρόωρα. Και αυτό για τον ΠΑΟΚ είναι αποτυχία, ανεξάρτητα από το πώς ήρθε. Για μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια είχε συνηθίσει να παίζει μέχρι βαθιά μέσα στη σεζόν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, το να κλείνει το ευρωπαϊκό ημερολόγιο από τον Αύγουστο είναι ένα πολύ δυνατό χτύπημα.

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.

Για τον Λίσι, για τους ποδοσφαιριστές, για τον Μάτος, για τη διοίκηση, για ολόκληρο τον οργανισμό. Ο ΠΑΟΚ έχει μπροστά του μόνο τις εγχώριες διοργανώσεις και δεν υπάρχει πλέον η Ευρώπη για να αλλάξει την κουβέντα ή να προσφέρει μια δεύτερη διαδρομή μέσα στη χρονιά.

Και κάπως έτσι η 27η Αυγούστου μπήκε ξανά στο ευρωπαϊκό ημερολόγιο των χαμένων ευκαιριών του ΠΑΟΚ.

Το 2013 ήταν ο Στοχ και εκείνο το 2-2 με τη Σάλκε. Το 2026 ήταν το 2-2 στο Μπέργκεν και ένα ή και περισσότερα (πχ. ο Κένι φωνάζει για αγκωνιά εντός μεγάλης περιοχής στα 65'') σφυρίγματα του Τζον Μπρουκς.