Μιχάλης Στούκας

Ήταν περίπου 5 μ.μ. όταν έφτασα στην Πλατεία Καραϊσκάκη. Ομολογώ ότι μέχρι εκεί, δεν συνάντησα κάτι παράξενο. Μάλιστα, τα ξενοδοχεία της Πλατείας ήταν γεμάτα από τουρίστες, αν κρίνω από τις φυσιογνωμίες των ανθρώπων που βρισκόταν γύρω από αυτά.

Στρίβοντας δεξιά στην οδό Δεληγιώργη, αν δεν κάνω σοβαρό λάθος, αυτό είναι το όνομα του δρόμου, για να φτάσω στην οδό Πειραιώς, αν δεν ήξερα την πόλη, θα ήμουν βέβαιος ότι βρέθηκα σε άλλη χώρα. Η κατάσταση του οδοστρώματος; Άθλια! Το πρώτο φανάρι, εκτός λειτουργίας. Φίλος που πέρασε δύο μέρες αργότερα από εκεί, με διαβεβαίωσε ότι και τη Δευτέρα 31 Αυγούστου, το φανάρι δεν είχε τεθεί σε λειτουργία! Αν ήταν μεταμεσονύχτιες ώρες, θα έλεγα ότι υπάρχει δικαιολογία. Αλλά στις 5 μ.μ. που πέρασα εγώ από εκεί και στις 2 μ.μ. που πέρασε ο φίλος, δύο μέρες μετά, το φανάρι εκτός λειτουργίας δεν δικαιολογείται.

Εκτός αν λειτουργεί τις «μικρές ώρες», οπότε πάω πάσο…Υπήρχαν στην οδό Δεληγιώργη δεκάδες αλλοδαποί, οι οποίοι δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς έκαναν. Καταστήματα ψιλικών, ή υποτυπώδη μίνι μάρκετ, που σίγουρα δεν ανήκουν σε Έλληνες. Σκουπίδια εκτός κάδων. Κτίρια που έχουν εγκαταλειφθεί και με μια πρόχειρη ματιά που έριξα, ίσως δεν είναι απολύτως ασφαλή για όσους περνούν μπροστά από αυτά. Μια σκαλωσιά, παλαιού τύπου, μάλλον εγκαταλελειμμένη και αυτή και μία ατμόσφαιρα που θυμίζει παλιές αμερικάνικες ταινίες με ανθρώπους του περιθωρίου.

Φυσικά, δεν υπήρχε εκεί καμία αστυνομική παρουσία. Την ίδια ώρα, που το ελληνικό κράτος γνωρίζει τα πάντα για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι αγνοεί παντελώς πόσοι αλλοδαποί βρίσκονται στη χώρα και κάποια στοιχειώδη στοιχεία γι΄ αυτούς: ονοματεπώνυμο (το πραγματικό, όχι ψευδώνυμο), ηλικία (την πραγματική… ), τη χώρα καταγωγή τους, καθώς και το πώς διαβιούν.

Εκείνο που δεν θέλουν, ή δεν μπορούν να καταλάβουν οι πολιτικοί, είναι τα δύο μέτρα και σταθμά που εφαρμόζονται σε πολλά ζητήματα. Σίγουρα κάποιοι συμπατριώτες μας διαμαρτύρονται με το παραμικρό, χωρίς λόγο, σίγουρα όμως, η συντριπτική πλειοψηφία διαμαρτύρεται για τις απαράδεκτες ανισότητες και τη διαφορετική αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων.

Η εικόνα που προανέφερα συνεχίστηκε ως την οδό Πειραιώς. Φευγαλέα πέρασε από το μυαλό μου μια σκέψη. Δύο τουρίστριες, που δεν γνώριζαν ότι ο συγκεκριμένος δρόμος δεν είναι ο ιδανικότερος για περίπατο, πώς θα αντιμετωπίζονταν; Φυσικά, την ίδια απορία έχω και για Ελληνίδες που θα διέσχιζαν την οδό Δεληγιώργη…

Φτάνοντας στην οδό Πειραιώς, σχεδόν άδεια, η κατάσταση άλλαξε πάλι. Όσο πλησίαζα προς την Ομόνοια έβλεπα περισσότερους τουρίστες και τουρίστριες και κάποιους Έλληνες. Η Πλατεία Ομονοίας κατάμεστη. Όπως μου είχε εκμυστηρευθεί ο κορυφαίος Γλωσσολόγος και Ακαδημαϊκός κύριος Χριστόφορος Χαραλαμπάκης πριν λίγα χρόνια, στην Αθήνα ομιλούνταν γύρω στις 120 γλώσσες… Τώρα, μάλλον έχουν αυξηθεί κατά πολύ. Αν έπρεπε να κάνω μια εκτίμηση, οι αλλοδαποί (ελάχιστες γυναίκες μεταξύ τους) που συνάντησα σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περίπου, θα μιλούσαν περίπου 50 από αυτές…Τουλάχιστον…

Συνέχισα την πορεία μου και μέσω της οδού Εμμανουήλ Μπενάκη έφτασα στην οδό Ακαδημίας. Η γνωστή αστυνομική κλούβα στη διασταύρωση με την οδό Ζωοδόχου Πηγής. Δεν νομίζω ότι χρειάστηκε να επέμβουν πουθενά οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ. που βρίσκονταν σ΄αυτή, αυτό το ήρεμο απόγευμα. Πέρα από το εργοτάξιο του μετρό στη διασταύρωση: Ακαδημίας – Ιπποκράτους δεν υπήρχε τίποτα άλλο αξιοσημείωτο στη διαδρομή ως το Σύνταγμα. Λίγοι πεζοί, τα καταστήματα κλειστά και πολύ λίγα τα αυτοκίνητα.

Αποφάσισα,φτάνοντας απέναντι από τη Βουλή να επιστρέψω μέσω της οδού Σόλωνος και να φτάσω ξανά στην Πλατεία Καραϊσκάκη, μέσω της Πλατείας Βάθη (ίσως οφείλει το όνομα της στον αρχαίο αττικό Δήμο Βατή που βρισκόταν εκεί). Εννοείται, ότι η οδός Σόλωνος από τη διασταύρωση της με τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, ως περίπου το ύψος του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, είναι γεμάτη καταστήματα με πανάκριβα είδη και φανταχτερές βιτρίνες. Κολωνάκι γαρ…

Σταδιακά, τα καταστήματα γίνονται λιγότερο… γκλαμουράτα, ενώ και ο κόσμος που κυκλοφορούσε ήταν μάλλον φοιτητές και φοιτήτριες, ίσως και μεγαλύτερα ηλικιακά άτομα. Κατηφόρισα τη, σχεδόν άδεια, Σόλωνος. Στο σημείο που χωρίζεται στα δύο, ένας δρόμος δεξιά οδηγεί προς το Πολυτεχνείο και ο άλλος, η συνέχεια της Σόλωνος, καταλήγει στην Πλατεία Βάθη. Αυτόν το δρόμο ακολούθησα και άρχισα να περνάω στη ζώνη του λυκόφωτος. Κάκιστη η κατάσταση του οδοστρώματος, ειδικά μετά τη διασταύρωση με την οδό 3ης Σεπτεμβρίου. Παμπάλαια κτίρια, περιθωριακά άτομα, 1-2 ναρκομανείς σε κατάσταση «λιώμα» από τη μαστούρα, κάποιες φιλόδοξες εκδιδόμενες έξω από ένα ξενοδοχείο (λόγω ώρας και μηδενικής κίνησης τις χαρακτήρισα φιλόδοξες) και φτάνοντας στην Πλατεία Βάθη μια κατάσταση που δεν θύμιζε σε τίποτα την Αθήνα του παρελθόντος.

Αλλοδαποί ιδιοκτήτες καταστημάτων, οι οποίοι είναι άγνωστο τι ακριβώς πουλάνε και σε ποιους, πηγαδάκια, περίεργα βλέμματα και πολλά ερωτηματικά. Επειδή θέλω να είμαι δίκαιος και ειλικρινής, έστω και αν δεν τα καταφέρνω πάντα, δεν ένιωσα κάποια στιγμή ότι κινδύνευσα, ούτε είδα κάποιο επεισόδιο στη διαδρομή. Φτάνοντας στην Πλατεία Καραϊσκάκη, οι τουρίστες είχαν αυξηθεί και κρίνοντας από τα ταξί που βρίσκονταν εκεί ετοιμάζονταν για κάποια εξόρμηση.

Τους συγκεκριμένους δρόμους, τους έχω περπατήσει αμέτρητες φορές στο παρελθόν. Άλλο βέβαια η δεκαετία του 1990, άλλο το 2026. Φαίνεται πάντως, ότι ο κύριος Δούκας, όσο και οι προκάτοχοι του ασχολήθηκαν περισσότερο με τη «μόστρα» της Αθήνας και άφησαν στη μοίρα τους κάποιες περιοχές του κέντρου. Φαντάζομαι, ότι και άλλες συνοικίες της Αθήνας θα βιώνουν ανάλογες καταστάσεις, ίσως και χειρότερες. Με απογοήτευσε η παντελής έλλειψη ανδρών και γυναικών της ΕΛ.ΑΣ. στις επίμαχες περιοχές. Η δε Δημοτική Αστυνομία, δεν θα έπρεπε να δίνει το παρών σε κάποια σημεία; Θα γράψουν ορισμένοι, τι ψάχνεις τώρα αυγουστιάτικα…

Έχει μέλλον άραγε αυτή η πόλη; Και ποιο είναι αυτό; Μήπως πρέπει να γίνονται αυστηρότεροι έλεγχοι σε κάποιες περιοχές και ο Δήμος να φροντίσει να εξαλείψει τις άθλιες εικόνες που περιέγραψα, με τα σκουπίδια και τα κτίρια ερείπια; «Αθήνα ζαφειρόπετρα στης γης το δαχτυλίδι», έγραψε κάποτε ο Κωστής Παλαμάς για το μοναδικό φως και τη φυσική ομορφιά της Αθήνας, το πρωί. Με το πέρασμα των δεκαετιών, η λέξη ζαφειρόπετρα, έγινε διαμαντόπετρα. Σήμερα τι θα έγραφε άραγε; «Αθήνα μου τα χάλια σου, τα βλέπω και βουρκώνω», ή κάτι παρόμοιο υποθέτω…

Όσο για τις πέτρες; Μακριά από τα «ύποπτα» κτίρια, μην σας έρθει καμιά κατακέφαλα…