Κώστας Κετσετζόγλου

Τα αποτελέσματα των δύο αγώνων δεν ήταν καλά, οι πόντοι παρέμειναν τρεις μετά από τρία ματς και εκτός από κάποια σκληρά μαθήματα που όμως πρέπει να δούμε σε επόμενα ανάλογα παιχνίδια αν θα τα έχει μάθει η ομάδα, δεν διαφαίνεται κάποιο κέρδος. Ετσι όμως είναι η διοργάνωση των κορυφαίων για τις μικρομεσαίες ευρωπαϊκές ομάδες που πότε πότε τρυπώνουν στην ελίτ. Το παιχνίδι με την Σίτι και τις 4-5 ομάδες σαν αυτήν είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσεις. Το λέγαμε και πριν τον αγώνα ισχύει και μετά. Και πάντα θα ισχύει γιατί ποτέ μια Ελληνική ομάδα δεν θα γίνει ελίτ Champions League. Για να πάρει αποτέλεσμα από τέτοια ομάδα η ΑΕΚ και κάθε Ελληνική θα πρέπει να συμβούν πάρα πολλά στραβά για τους άλλους και η απόδοση του αουτσάιντερ να είναι υπερβατική και να έχει παράλληλα και τύχη όπου χρειαστεί. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη το βράδυ της Τρίτης. Η εξέλιξη ήταν φυσιολογική. Και δεν σηκώνει πολύ ανάλυση.

Οι δύο βερσιον της ΑΕΚ, πρώτο και δεύτερο ημιχρονο, είχαν λογική. Το αρχικό σχήμα που μας εξέπληξε είχε την λογική να πάει το παιχνίδι σε χαμηλό ρυθμό, πήγε, να μην ξεφύγει το ποσοστό κατοχής, δεν ξέφυγε, και με τον Αριαγκα έβαλε ουσιαστικά και ένα τρίτο στόπερ μπροστά από τους δύο για να περιορίσει τους τρεις δαίμονες της Σιτι. Η ποιότητα έκανε την διαφορά.

Στο δεύτερο προσπάθησε να δώσει άλλο ρυθμό στο παιχνίδι με Ζίνι και Κοϊτά γνωρίζοντας πως αυτό είναι πιθανό να γυρίσει μπούμερανγκ. Δικαιώθηκε με το γκολ του Πήλιου αλλά στην συνέχεια η… ποιότητα έκανε την διαφορά. Η Σιτι είχε τοὺς παικταράδες της σε καλή μέρα και 2-3 παίκτες ροτέισον αποφασισμένους να δείξουν. Αυτό έφτανε και περίσσευε για να κριθεί ο αγώνας.

Το μόνο… γαμωτο που μένει και το σκέφτηκα μόλις μπήκε η μπάλα στα δίχτυα είναι που ο Πήλιος ευστόχησε στο… λάθος παιχνίδι. Κρίμα γιατί αν το γκολ είχε μπει στο Λονδίνο σε εκείνο το χρονικό σημείο η ΑΕΚ αν δεν είχε νικήσει αποκλείεται να έχανε. Μένει και ο εκπληκτικός λαός της ΑΕΚ που έδωσε πραγματικό ρεσιτάλ και στους δύο αγώνες με τρομερή συμπαράσταση ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα. Και αυτοί ήταν μόνοι όσοι κατάφεραν να βρουν εισιτηρια. Θα μπορούσαν να είναι πολλοί περισσότεροι. Και το ταξίδι συνεχίζεται. Οπως και για τα παιδιά της Κ19 που γύρισαν με 4 πόντους από το νησί και έβαλαν την ΑΕΚ στον χάρτη και στο ανώτερο επίπεδο υποδομών!

Ολα τα άλλα περί επιλογών, παικτών και μεταγραφών που δεν έγιναν είναι για μένα άχρηστες συζητήσεις. Σε άλλα παιχνίδια μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Τα τρία που έρχονται για παράδειγμα. Ενα απόλυτο must win το Σάββατο και μετά δύο ντέρμπι σε 4 μέρες εκτός έδρας για κύπελλο και πρωτάθλημα. Η ομάδα πρέπει να είναι έτοιμη και βέβαια ανεπηρέαστη. Το κρισιμότερο βέβαια είναι το επόμενο. Το Σάββατο. Μετά από αρκετές μέρες επιστρέφουμε στο Ναό. Δεν υπάρχει εύκολο παιχνίδι. Η ΑΕΚ τα κάνει εύκολα μέχρι τώρα μέσα στη Φιλαδέλφεια. Ετσι πρέπει να συνεχίσει.